recensie: Palma Violets – 180

palma violets 180Palma Violets was al een hype voor ze ook maar iets hadden uitgebracht. De band wordt vaak vergeleken met The Libertines, muzikaal maar ook vanwege het feit dat beide bands met twee zangers werk(t)en. Dit legt natuurlijk meteen een bepaalde druk, want de echte `opvolgers’ van Doherty en co zijn nog steeds niet gevonden.

De Britse band, pas opgericht eind 2011, bracht vorig jaar single Best Of Friends uit en deze werd door NME prompt tot `best song of 2012’ gebombardeerd. Sindsdien heeft de hemel geen dak meer voor de jonge Londenaren. Nu kwam het succes ook weer niet helemaal uit de lucht vallen, de band was al een tijdje bezig om een reputatie op te bouwen met hun live-shows, waarvan door fans steevast opnamen op het internet werden gezet. En toen het succes kwam moest er natuurlijk snel een album in elkaar gedraaid worden. Dat album is er nu en heet 180. Laten we, alle hijgerigheid waarmee een hype nu eenmaal altijd gepaard gaat daargelaten, dit album eens op zijn waarde proberen te beoordelen.

palma-violets

Best Of Friends kenden we al, en dat is gewoon een prima aanstekelijk rock ’n roll nummer. Het refereert aan de beste Britse rocksongs uit de geschiedenis. Maar dan Step Up To The Cool Cats, het tweede nummer op het album; opent met een vet orgelgeluid en ontpopt zich tot een rockanthem waarop het prima meejoelen is op de festivals deze zomer. Tot zover voldoet 180 aan de verwachtingen. All The Garden Birds is dan even behoorlijk teleurstellend; het nummer heeft gewoon niets waardoor het blijft hangen, een opvullertje om niet meteen alle kruit te verschieten aan het begin van de plaat. Rattlesnake Highway maakt dat weer goed, als ik nog jong zou zijn zou ik tijdens dit nummer mezelf van het podium werpen tussen de pogoënde massa in Glastonbury Park. Chicken Dippers met zijn dansbare punk/wave-groove zorgt ook nog wel voor wat extra zweetdruppels. Dit is echt een lekker nummer. Last Of The Summer Wine bouwt langzaam op (maar zeker niet saai) en ontwikkelt zich opnieuw tot een heerlijke meezingklassieker in wording. Voor het visioen van een extatisch publiek bij het slotakkoord van dit nummer hoef je geen grote fantasie te hebben. Bij Tom The Drum lijkt het (baslijn, zang) alsof The Stones opnieuw twintigers zijn geworden. Als we hier nog niet los op gaan, dan toch zeker op Johnny Bagga’ Donuts, wederom een vet pogo-nummer dat helaas (oh creatieve armoe) langzaam wordt weggedraait aan het eind. I Found Love, Three Stars en 14 moeten het album aan de minimale 40 minuten helpen, maar zijn stuk voor stuk niet zulke sterke nummers.

palma_violetsAl met al valt het mij eigenlijk enorm mee. Palma Violets brengen weinig tot niets origineels, maar dat kun je van veel bands zeggen. En we weten natuurlijk dat deze bende youngsters met veel moeite en geld gelanceerd worden om de nieuwe Britse rocksensatie te worden, zodat een aantal veel oudere mannen hier een heleboel geld aan kunnen verdienen. Maar dat neemt niet weg dat deze jongelingen wel veel talent hebben. Het album rammelt aan alle kanten, maar dat is helemaal niet erg. Eigenlijk denk ik dat het wel een mooie bijkomstigheid is geweest, al die haast, want hierdoor wordt de energie en het enthousiasme van de jongens tenminste niet kapot-geproduceerd. De jongens gaan een fantastische en enerverende tijd tegemoet, dat is een ding dat zeker is. Of ze zich daarna helemaal kapotgespeeld, kapotgespoten en kapotgeneukt hebben of nog in staat zijn om een tweede album te maken dat een niveautje hoger eindigt dan deze plaat, dat zal de tijd ons leren. Het valt niet mee om een hype te zijn.

release: 25-02-2013 (Rough Trade/Konkurrent)

Advertisements

2 gedachtes over “recensie: Palma Violets – 180

  1. Toch leuk als onze über-hipster Peter zulke Engelse hypes blijft bespreken… 😉
    Ik vind het eerlijk gezegd tegenvallen. Tuurlijk: het heeft energie, het is niet gladjes, die zanger heeft bij de eerste clip een Nick Cave-shirt aan – allemaal prima – maar ik vind het vooral ‘testosteron-rock’: een hoop drukte en branie om niks. Wat meer hersens dan ballen en wat meer productieve verrassingen zouden een hoop goed doen. Genoeg voorbeelden uit de Engelse traditie: Blur, Pulp, The Coral, The La’s, The Verve, Spiritualized, enz. enz.

  2. Mooi verhaal Peter, niet altijd mijn kopje thee die branie punk sound heb ik niks mee, brit pop normaal wel (stone roses) en de meer brit pop nummer zijn naar mijn idee de mindere. Dit gaat het zeker goed op de festivals doen denk ik.

Reacties zijn gesloten.