recensie: Kim Janssen – the lonely mountains

Lonely-MountainsSnowstar is een klein maar fijn onafhankelijk Nederlands indie-label dat met artiesten als Luik, Herrek, I Am Oak, The Secret Love Parade en Kim Janssen keer op keer bewijst een neus voor bijzondere muziek te hebben.

Kim Janssen zou je kunnen bestempelen als het beste paard uit deze stal. Kim, die o.a. ook deel uitmaakt van The Black Atlantic en How To Throw A Christmas Party, is een zeer getalenteerde jonge singer-songwriter/componist (doorhalen niet van toepassing) die zich niet laat beperken door genre-grenzen.

In 2009 maakte Kim al indruk met een gevoelige singer/songwriter plaat, The Truth Is I Am Always Responsible, dat nog op het Volkoren label verscheen. Vorig jaar kwam Kim met de indrukwekkende EP Ancient Crime, geïnspireerd op zijn jonge jaren, die hij doorbracht op een Britse kostschool in Azië. Met zijn nieuwe EP, The Lonely Mountains, borduurt Kim hierop voort. Opnieuw een bijzondere combinatie van kleine gitaarliedjes, koren en klassieke instrumenten.

kim janssenWaar de inspiratie voor het nummer Britten vandaan komt zal duidelijk zijn. Met kabbelende piano en klassieke Engelse koorzang zet Janssen meteen een sfeer neer die naadloos aansluit bij Ancient Crime. Meer klassiek is er te horen in het nummer Op. 15, no.3 (een bewerking van Chopin). Op The Stiles horen we flarden van de WO-I poëzie van W.N. Hodgson (`help me to die, o Lord’). Drift stond ook al op Ancient Crime, en is hier in een nieuwe versie te horen, waarbij Kim als een volleerd leerling van Bon Iver gebruik maakt van de autotuner; het geeft het liedje een prachtige twist. The Lonely Mountains is zo’n klein gitaarliedje waar Kim Janssen het patent op heeft: geen pretentie, eenvoudige melodie, poetische tekst, fluweelzachte zang. Prachtig!

Can I Not Come To Thee is een muzikale bewerking van het gedicht To His Ever-Loving God van de 17e eeuwse Britse dichter Robert Herrick. De tekst (Kim voegt er nog wat regels aan toe) gezongen door een mannenkoor, begeleid door piano en strijkers bouwt het langzaam op naar een climax, waarna Kim’s eigen stem ons weer naar de definitieve rust brengt. Slechts 20 minuten heeft deze hemelse muziek geduurd, maar het is genoeg om minstens een dag niets anders meer te willen luisteren. Over delicaat eten wordt wel eens gezegd `alsof er een engeltje over je tong piest’. Het muzikale equivalent daarvan heet Kim Janssen, de enige sterveling die het vermag in mijn oor te piesen.

release: 28-02-2013 (Snowstar)

Over twee dagen presenteert Kim het nieuwe album in de Ziggo Dome (toegang gratis). Reserveren kan hier.

Advertenties

7 gedachtes over “recensie: Kim Janssen – the lonely mountains

  1. Wat een heerlijk fijnzinnig plaatje is dit! Mooi beschreven ook door jou, Peter.
    Ik hoop nu wel dat dhr. Janssen even de tijd neemt voor een volledig album, want allemaal leuk en aardig zo’n ep: die duren gewoon veel te kort!

Reacties zijn gesloten.