recensie: Nick Cave & The Bad Seeds – Push the Sky Away

push the sky awayDe afgelopen tijd heb ik me wat geërgerd aan wat je een hype zou kunnen noemen. Overal op internet verschenen advertenties van de nieuwe plaat van Nick Cave & The Bad Seeds. Push the Sky Away heeft zelfs de nummer 1 in de Nederlandse albumlijst gehaald. Misschien reden om te juichen, maar de hipster in mij begon zich natuurlijk wat zorgen te maken.

Meer reden om me te ergeren aan deze ‘hype’ was dat ik al van plan was deze plaat te recenseren en de druk door deze hype werd opgevoerd. Push the Sky Away werd inmiddels massaal beluisterd en gerecenseerd en ik moest nog komen met mijn bescheiden bijdrage. En we hebben het natuurlijk niet over één of ander hip Nederlands indiebandje die meer fans verdient maar niet verder komt dan een minuutje bij De Wereld Draait Door (een feit waar ik me in mijn bespreking natuurlijk lekker kwaad over zou maken), maar over een act die al wat langer dan vandaag meegaat dan vandaag met fundamentalistische fans van het eerste uur. Een verkeerd woord zou weleens de oudtestamentische toorn van meneer Cave en zijn fans kunnen uitlokken. Niet dat ik verwacht dat Nick Cave deze recensie leest hoor. Hoewel hij op Twitter onlangs nog de tijd om fans op een al dan niet vriendelijke manier te woord te staan.

Een aantal jaar geleden luisterde ik naar een ‘The Best of’ van Nick Cave & The Bad Seeds. Dit was mijn kennismaking met ze en ik merkte dat vooral de rustigere liedjes me aanspraken. Het eerste echte album dat ik van Cave en zijn band luisterde en aanschafte was The Boatman’s Call, hier op Mousique ooit nog prachtig besproken door Daniël Drost.

Zoals Daniël ook al meldt in zijn bespreking, is Nick Cave een man die geobsedeerd is door religie, seks en geweld. Dan weer zingt hij over het één, dan weer over het ander, soms combineert hij ze en soms is het onderscheid moeilijk te maken. Dat maakt zijn muziek extra boeiend als je het mij vraagt. Cave is een man met veel gezichten en ik kan me moeilijk een beeld van hem vormen. Dat geldt niet alleen zo op tekstueel gebied, maar ook op muzikaal gebied.

De wat ingetogenere kant van Nick Cave komt op Push the Sky Away meer naar voren, iets wat mij wel geruststelde eigenlijk. Opener We No Who U R klinkt ontspannen. Als associatie werd hebben mensen Tindersticks weleens genoemd. Zelf doet het me ook wat denken aan hoe Leonard Cohen zijn laatste plaat opende. Hoe ontspannen het lied met het fijne koortje ook mag klinken, in de tekst schuilt toch een soort dreiging:

And we know who you are
And we know where you live
And we know there’s no need to forgive

Wie de wat ruigere kant van Nick Cave kent, zal het gevoel hebben dat de man zich op dit album wat inhoudt. Maar wat hij inhoudt, is op een bepaalde manier wel te horen. Op veel momenten kent de plaat een soort onderhuidse spanning. Dat maakt de plaat donker, dreigend, duister. Het zou een belediging zijn om het op de achtergrond af te spelen. De strijkers op de plaat maken het geheel niet zoet, maar eerder spannend. In het magistrale Jubilee Street zorgen ze voor een prachtige uitbarsting. Het lied vertelt een verhaal over hemzelf en een meisje genaamd Bee. Ze heeft een zwart boek waarin zijn naam op elke pagina beschreven staat. I Ought to practice what I preach, zingt Nick Cave. Wat kun je beter doen met de duistere kant van mensen dan er een liedje over schrijven?

Het dromerige lied Mermaids, mijn favoriet van de plaat, is Cave een soort moderne prediker die zijn geloof in onder andere God en zeemeerminnen bezingt:

I believe in God
I believe in mermaids too
I believe in 72 virgins on a chain

Push the Sky Away heeft een verslavende werking. De ontspannende maar ook onrustige sfeer, maken de plaat spannend (ja, echt waar!). Omdat je het zelf ook niet helemaal begrijpt, draai je ‘m nog maar een keer om de conclusie te trekken dat het in ieder geval erg mooie muziek is. De mooiste release van 2013 die ik tot nu toe gehoord heb. En voor mij ook nog reden om me in het oude werk van Nick Cave te verdiepen. En daar is genoeg moois te horen. Zelfs de ruigere onrustige kant ga ik er meer van waarderen. En als het me te veel lawaai wordt, draai ik Push the Sky Away gewoon weer:

And some people
Say it’s just rock’n roll
Oh, but it gets you
Right down to your soul

(Uit de titelsong)

Push the Sky Away is momenteel niet te beluisteren op de Luisterpaal.

Advertenties

19 gedachtes over “recensie: Nick Cave & The Bad Seeds – Push the Sky Away

  1. Kijk, en daar is ie dan: de langverwachte review over Nick Cave’s nieuwste worp. En in alle bescheidenheid een mooie ook nog. Dank, Daan, ik heb het album al wel een paar keer beluisterd en muzikaal kan ik het zeer waarderen. Om me er tekstueel in te verdiepen was er nog niet zo van gekomen. Dankzij deze introductie help je me in elk geval aardig op weg.

    Nick Cave blijft een klasse apart, eigenlijk zou je een jaarlijstje moeten maken en dan symbolisch op plaats 0 Nick Cave zetten, zoiets.

    dat coverplaatje doet trouwens iets geks met onze layout, w.s. komt het doordat het formaat te klein is. ik zal er straks wel ff wat aan doen.

    • Dank voor je reactie, Peter! Het werd weleens tijd voor deze review. Eerlijk gezegd ga ik met de teksten hier ook wel wat speels om hoor. Weet lang niet zo goed waar hij het nou eigenlijk over heeft. 😉
      Als jij naar die layout kunt kijken: heel fijn. Ik kwam er zelf namelijk niet uit.

  2. Mooie recensie, Daan. Dat van die ontspanning én dreiging herken ik zeker.
    Ik vind het album muzikaal gezien trouwens ook erg sfeervol, om niet te zeggen filmisch. Ik hoor er zeker ook flarden in terug van die fraaie filmmuziek die mr. Cave samen met Warren Ellis maakte. Sowieso is de invloed op dit album van Ellis groter na het vertrek van gitarist Mick Harvey.
    Enne… ik houd zowel van het vroege, het midden als het late werk van onze mijnheer Grot.

    • Fijn, die (h)erkenning, Kees. Dank je wel!
      Bedoel je met het vroege werk ook echt zijn debuut. Dat is me namelijk een zooitje herrie zeg. ‘Let Love In’ en ‘Tender Prey’ vind ik wel mooi.

  3. From Here To Eternity bedoel je? Ja hoor, staat hier gewoon in de kast en ‘herrie’ kan ook mooi zijn… 😉

  4. Goede recensie Daan en eensch! Behalve dat zijn eerste werk herrie is. Ook daarop staan net als deze echt wel nummers vol contemplatie. Hij brengt soms wel meer alsof hij beitels en voorhamers gebruikt. Maar beginjaren Cave vind ik echt indrukwekkender dan zijn latere werk dat ik weer iets mooier vind….daardoor is oud en nieuw me dierbaar.

    Eigenlijk is Cave vooral wild in Boys Next Door, The Birthday Party en Grinderman. En ik kan me zo maar voorstellen dat je The Good Son ook erg kan waarderen.

    Op zijn vijfde album Tender Prey begint de milde Cave al met nummers als deze:

    En deze is van The Good Son, met Bixa Bargeld (van Einstürzende Neubauten):

    • ‘The Good Son’ vind ik prachtig. Net als ‘Henry’s Dream’.
      ‘Let Love In’ en ‘Tender Prey’ gaan er ook al in.
      De nummers hierboven zijn alleen niet van Tender Prey toch?

    • Ha, dat begin van ‘Stranger Than Kindness’…… moet ineens heel erg aan 16 Horsepower denken. 🙂

      • Stranger Than Kindness is éën van mijn lievelingsnummers van Cave, naast natuurlijk Mercy Seat, hoewel de cover van Cash daarvan ook prachtig is..

      • Nee één van Tender Prey en één van The Good Son

        Mercy Seat is idd prachtig Kees, zeker in de meer akoestische uitvoering. En ja Cash weet veel klassiekers op wonderschone wijze aan de man te brengen.

      • Volgens mijn research is er één van ‘The Good Son’, de ander van ‘Your Funeral… My Trial’.
        ‘The Mercy Seat’ is prachtig. Ik ken alleen de ‘ruige’ versie. 🙂

  5. Pingback: jaarlijst 2013 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.