Concertverslag: Eklin en Herrek (WORM Rotterdam, 21 februari 2013)

herrek liveSamen met Mousique-maat Peter toog ik naar WORM. Dit ‘Instituut voor avantgardistische recreatie’ is gevestigd in hartje Rotterdam. Aan de inrichting van WORM en haar bezoekers zou op zich al een bespreking te wijden zijn, maar ik houd mij in, want wij kwamen toch vooral voor de release-party van Herrek. Hun album Waktu Dulu kreeg vele lovende recensies, ook bij ons. We wilden graag horen hoe de stemmige en ook wat ingetogen songs live zouden klinken.

Maar eerst was het de beurt aan Eklin. Deze band was in 2010 met Onwa verantwoordelijk voor één van de mooiste releases in de vaderlandse popmuziek van dat jaar, althans als we Jan Willem Broek moeten geloven. En waarom zouden we dat niet?! Op dit moment zijn ze druk bezig met het schrijven en spelen van nieuw materiaal, wat in het najaar tot een nieuw album moet leiden.
Eklin maakt kale, maar tegelijk indringende muziek. Op het podium kwam dat er deels uit. Soms neigde het naar wat saai. Ook het geluid stond niet helemaal goed afgesteld: de bas klonk veel te hard, waardoor de subtiliteit en de sereniteit van de muziek regelmatig verdween. Daar stond tegenover dat tijdens een aantal liedjes de opbouw prachtig was. De diepe en soms vervreemdende klanken uit de keyboards, de inventieve ritmes op de drums en de prachtige, wat etherische stem van zangeres Leontien Herkelman gingen dan een fraai verbond aan, waarin je als luisteraar meegesleept werd. Het was een soort kruising tussen Cocteau Twins, The xx en Portishead. Zonder enige aankondiging werden de nummers achter elkaar gespeeld. Ook waren de bandleden, inclusief de voorvrouw, zo in zichzelf gekeerd, dat er heel weinig interactie was met het publiek. Dat had iets fascinerends, maar ook iets afstandelijks.

SAM_0475
Dan was het bij Herrek andere koek. Vanaf openingsnummer Rain keek zanger en gitarist Gerrit van der Scheer recht het publiek in. Hij zei dat hij blij was met zoveel aanwezigen, waaronder vele bekenden. Dat maakte hem tegelijk ook wel een beetje verlegen. Ik houd wel van die directe bescheidenheid. Toetsenist Joost de Jong riep het publiek zelfs na een paar nummers op ‘alsjeblieft wat meer naar voren te komen’. Het moest een feestje worden en dat wérd het. Maar dan wel een feestje met aangrijpende verhalen. Het album Waktu Dulu werd namelijk in z’n geheel gespeeld (maar wel in een iets andere volgorde dan op plaat) en de songs vertellen de diepingrijpende verhalen van een blank jongetje uit een zendelingsgezin tussen de Papoea’s op Nieuw-Guinea. Mooi werd dit ook geïllustreerd door de visuals van Wouter Venema, die de oorspronkelijke filmbeelden van het ‘zendingsveld’ op artistieke wijze bewerkt had.

Maar terug naar de muziek. Al direct bij Rain bleek dat Herrek intussen een goed ingespeelde band is, met een werkelijk loepzuivere samenzang. Voorman Gerrit van der Scheer werd vaak vocaal van repliek gediend door genoemde Joost de Jong én vrouwlief Ilse Hamelink, die ook een keyboard bespeelde. Ik zei al: de songs op Waktu Dulu zijn ingetogen en stemmig. Op het podium kregen ze net een extra dosis energie en intensiteit. Heel fraai kwam dat tot uiting in – het misschien wel mooiste nummer van het album – Drown. Bij het refrein I heard, I heard the birds singing hoorde ik geen tedere zangvogels meer, maar woeste wilde dieren. Naast me hoorde ik gekakel: het was Peter die een dosis kippenvel had gekregen…

Ach, ze kwamen alllemaal langs: die zeven parels van Waktu Dulu. Speciale vermelding verdient ook Tiger Eyes, waarmee ze de Waktu Dulu-cyclus afsloten. De tribal zang kwam uit een kastje, maar vervolgens zong opnieuw het genoemde drietal de sterren van de WORM-hemel (die gevormd wordt door vliegtuigraampjes, maar dit terzijde). Drummer Floyd Atema en bassist Scott Savage legden een heerlijk opzwepende ritme neer, dat steeds intenser werd. Op de plaat vind ik dit niet het allersterkste nummer, maar live klonk het als een Talking Heads-klassieker. Klasse! Eerlijk gezegd verwachtte ik dat het concert hiermee afgelopen was, maar Herrek had nog een toetje te serveren in de vorm van een nieuw nummer: Fields. Dit liedje kenmerkte zich door een wat ander, mag ik zeggen: vrolijker gitaargeluid. Maar schijn bedroog, want langzamerhand werd het een psychedelische rocksong, waar aan het eind Van der Scheer en zijn ega helemaal los gingen op gitaar en keys. Uiteindelijk was het geheadbang van laatstgenoemde zo hevig, dat het effectenkastje op het keyboard met een klap op de grond donderde. Een waardig slotakkoord! Als dit soort songs de opmaat vormt voor nieuw werk van Herrek, ben ik meer dan benieuwd…

SAM_0478

Er stond nog een derde band op het programma, te weten Fabulous Diamonds. Deze band bestond uit een meisje achter drums en een man achter een stapel synthesizers, een soort alternatieve White Stripes zou je kunnen zeggen. Alleen was de muziek een stuk ontoegankelijker: een stem die gesampled werd, maar ook opeens weer weg was, lelijke antonale akkoorden en wel erg simpele drumritmes. Aan de liedjes zat ook kop noch staart. Typisch moeilijkdoenerij. Peter en ik keken elkaar aan: ‘gaan we hier nog langer na luisteren of houden we dat heerlijke Herrek-gevoel vast?’ We kozen voor het laatste, en met vers gekocht vinyl en zilveren schijfjes in de pocket doken we de Rotterdamse nacht in.

Advertisements

7 gedachtes over “Concertverslag: Eklin en Herrek (WORM Rotterdam, 21 februari 2013)

  1. Kees, dat heb je weer mooi beschreven en sluit helemaal aan bij mijn beleving (incl. dat kippenvel).
    Volgens mij moet Gerrit gewoon doorgaan met deze band, dit heeft veel potentie!

    Wel een beetje jammer van dat laatste stukje over Fabulous Diamonds, Kees; als rechtgeaarde mousique-snobist moet je dit soort geneuzel toch fantastisch vinden?

  2. Pfff.. een wat een mooi recensie, wederom om verlegen van te worden.
    Een kleine kritische opmerking: Enklin is EKLIN, zij zijn het zeker waard om goed genoemd te worden.

    Heel erg Bedankt

    • Ha, wij zeiden nog tegen elkaar: deze vage elektronische shit, die ze in de WORM-shop verkopen en draaien, lijkt ons wel wat voor Theiz 😉

Reacties zijn gesloten.