recensie: IAMACEO by Starflyer 59

starflyer 59 iamaceoStarflyer 59 is een van die geweldige bands die in de jaren ’90 uit de Californische christelijke muziekscene voortkwamen, net als The Violet Burning en The Prayer Chain. De bands wisselden ook regelmatig bandleden aan elkaar uit, en Richard Swift, die ooit in Starflyer 59 speelde, is nu lid van The Shins.

Starflyer kwam in de vroege jaren ´90 op vanuit de shoegaze beweging en maakt overwegend gespierde langzame rocksongs. De donkere stem van zanger Jason Martin voegt de nodige melancholie toe aan het geheel. Hoewel Martin openlijk uitkomt voor zijn christelijke geloof schrijft hij vrijwel nooit daarover. De songs gaan meestal over persoonlijke zaken, relaties en soms over spiritualiteit. Dit is typerend voor de zogenaamde `california-scene’. Ook Michael Pritzl van The Violet Burning en Tim Taber van The Prayer Chain zingen nooit rechtstreeks over hun geloof en des te meer over persoonlijke worstelingen. Dat neemt niet weg dat veel liedjes een spirituele lading hebben, maar wel op zo’n manier dat het ook toegankelijk is voor hen die een andere levensovertuiging hebben. Dat maakte ook dat deze bands van grote invloed zijn geweest op veel alternatieve christelijke muzikanten die in de jaren ’90 opgroeiden, zoals ikzelf. Tot dan toe was `christelijke muziek’ veelal synoniem met gospel en evangelisatie en daar konden wij niet veel mee, het was naar ons gevoel oneerlijk om een kunstvorm als muziek (als je die tenminste serieus nam) te gebruiken/misbruiken om een bepaalde boodschap mee over te dragen. Uiteraard spreekt uit de muziek die je maakt altijd iets over hoe je in het leven staat, maar het moet wel authentiek zijn, en niet als een pamflet gebruikt worden, waardoor zowel de muziek als het publiek niet serieus wordt genomen. Deze artiesten (voortbordurend op jaren ’80 pioniers als Charlie Peacock en The 77’s) baanden een weg voor een nieuwe generatie `christelijke’ muzikanten die niet meer het woord christelijk voorop zetten, maar het woord muzikant.

Starflyer-59Van Starflyer heb en waardeer ik vooral het vroege werk (Silver, Gold) en ook en The Fashion Focus (meer poppy) en Old (rustiger). Met The Portugese Blues ging de band weer terug naar een steviger geluid, maar dat neigde mij iets te veel naar stadionrock, ik miste de lome onderkoelde melancholie. En hun laatste (The Changing Of The Guard) was te eentonig om me te kunnen boeien. Na een breuk met Tooth&Nail en een frisse nieuwe start (het nieuwe album is via crowdfunding tot stand gekomen) hebben Martin en co met IAMACEO (in januari verschenen en te bestellen via het onafhankelijke Undertow, waar ook een aantal andere goede act als David Bazan/Pedro The Lion op zitten) het ideale midden gevonden. IAMACEO (i am a ceo) is w.s. het meest toegankelijke album van de band en staat vol met perfecte liedjes. De sound sluit weer helemaal aan bij mijn smaak en afwisseling is er voldoende. IAMACEO, Bicycle Rider, Is This All There is, Open Hands, Red Tide, Through My Door, I Feel Black en My Light; het zijn allemaal sterke liedjes, met de typische Starflyer 59 ruggengraat en aangekleed met soms zelfs vrolijke gitaar- en synthesizermelodietjes. Vooral het titelnummer en Open Hands zetten mijn hartkleppen wagenwijd open. Het enige wat zwakkere nummer (je zou het ook een rustpunt kunnen noemen) is Father John. De stemmige mondharmonica kan niet verhullen dat deze `ballad’ uiteindelijk verzandt in saaiheid.

IAMACEO is bij lange na niet het meest spectaculaire en originele album dat Starflyer 59 ooit gemaakt heeft, het haalt het niet bij het vroege werk. Maar het is veel beter en klinkt frisser dan alles wat ze de laatste jaren hebben gemaakt. Wellicht dat dit album door zijn toegankelijkheid ook nieuwe fans kan bereiken. Voor mij betekent het een gevoel van thuiskomen.

release: 08-01-2013 (Undertow)

Advertenties

14 gedachtes over “recensie: IAMACEO by Starflyer 59

  1. Grappig, er schuilt toch een kleine generatiekloof tussen ons beiden. Jij refereert vaak aan die tweede golf alternatieve christelijke bands uit California, terwijl ik het meest op heb met de eerste golf: Charlie Peacock, Vector, 77’s, Daniel Amos, Adam Again en The Choir. Ik merkte dat al bij jouw APK van The Prayer Chain en je grote voorliefde voor de eerste van The Violet Burning.
    Toch heb ik ook een cd of 5 a 6 van Starflyer 59 in de kast staan. Mijn instapplaat bij deze band was The Fashion Focus: erg mooie plaat met een heerlijk melancholische ondertoon. Later kwamen daar nog Silver, Everybody Makes Mistakes, The Portugese Blues en Talking Voice vs Singing Voice bij. En nog eentje in gebrande staat, waarvan ik even de titel niet weet. Ik houd zelf ook wel het meest van die shoegaze-fase en die pal daarna. Ik zou trouwens ook nog wel een lans willen breken voor Everybody Makes Mistakes. Dat is een heerlijke donkere rockplaat, die ik ooit voor weinig uit de uitverkoopbakken van Fame viste.
    De beide nieuwe liedjes hierboven zijn best fijn, maar halen het toch niet bij eerder werk. Toch goed dat je ze hier voor het voetlicht haalt !

  2. Ja, Kees, daarom heb ik me bij voorbaat ook maar even ingedekt door in elk geval Charlie Peacock en 77’s even aan te halen 😉

    Als ik willekeurig welke cd van SF59 voor een paar eurie tegen zou komen in een uitverkoopbak zou ik het ook niet laten liggen hoor, maar er zijn nu eenmaal voorkeuren. EMM zal ik nog eens checken als jij het zegt. Ik vind de nieuwe plaat dus wel erg lekker, maar het is wel anders dan de vroege SF59, dat zij gezegd.

    • Ik vind trouwens die stem van Jason Martin echt heel fijn.

      Nog iets anders: Richard Swift is natuurlijk ook nog wel bekender dan alleen huidig toetsenist van The Shins. Hij heeft een paar heerlijke soloalbums gemaakt en zijn samenwerking met Damien Jurado is ook boeiend.

      • weet ik, Kees, maar als ik dat allemaal moet vermelden dan worden mijn recensies net zulke essays als de jouwe, en bovendien ging het om SF59 en niet om mr. Swift 😉

  3. Enne, Kees, door je zelfverkozen Facebook Vasten mis je nu dus wel 40 mooie liedjes, want ik ben begonnen met een daily song serie van onbepaalde duur…

  4. Nooit van gekomen: me verdiepen in het oeuvre van Starflyer 69. Wellicht valt dat te betreuren want het werk van Jason Martin steekt volgens mij met kop en schouders uit boven dat van De Gebeden Ketting en Het Violet Brandende. De invloed van Terry Taylor op het werk van Martin is immens. Ook in bovenstaande liedjes is die invloed goed te horen. Toen Taylor een Starflyer 69 album had geproduceerd, was ik dicht bij aanschaf. Het is er niet van gekomen. Waarschijnlijk omdat ik met Dead Artist Syndrome, Undercover en DA voldoende van ‘dit soort werk’ (schreef hij oneerbiedig) in huis heb.

    Overigens moet je ‘de jaren tachtig pioniers’ niet teveel op een voetstuk plaatsen hoor. Zonder ‘de jaren zeventig pioniers’ (Randy Matthews, Larry Norman, Randy Stonehill, Rez – hun cassette Music to Raise the Dead uit 1974! -, Mark Heard, After The Fire, Phil Keaggy, Love Song, Sweet Comfort Band, Petra en Michael en Stormie Omartian to name a few) waren de tachtigers niet geweest wat ze zijn geworden.

    Overigens opnieuw. Waarom mag muziek geen boodschap hebben? Noem mij één communicatietje dat niet boodschappelijk is naar aard en voorkomen? De oude gospel, de oude gospelblues, allemaal meer boodschappen dan een supermarkt ooit kan bevatten. Ik heb het altijd gek gevonden – en vind het vandaag de dag nóg gekker – dat juist gelovigen zoveel aanstoot namen en nemen aan de boodschappelijkheid van andere gelovigen die muziek maken. Hidden shame? Not cool? Zo heb ik weleens gedacht. Dit – http://oldchristianmusic.wordpress.com/category/70s/ – is een aardige site om eens met de zeventigers kennis te maken.

  5. Wim, mooie aanvulling hier.
    Jij hebt duidelijk dieper in de `christelijke’ muziek gezeten dan ik ooit.

    Ik heb het (vandaag de dag) wel met jou eens dat muziek best een boodschap mag hebben, de vraag blijft voor mij wel heel belangrijk of het authentiek is. toentertijd was de wereld vergeven van de CCM, overwegend evangelisatiemuziek dat weinig meer was dan evangelische en moraliserende teksten op een van zgn. `seculiere’ artiesten gekopieerd modieus deuntje, met als absolute dieptepunt artiesten als Rebecca St. James. Achteraf goed verklaarbaar dat er een tegenbeweging kwam, die soms wellicht ook weer doorsloeg/geforceerd was. Hetgeen overigens absoluut niet geldt voor bands als Starflyer, want die zijn altijd authentiek en niet krampachtig geweest.
    Tegenwoordig is de koudwatervrees er wel vanaf volgens mij, en schamen serieuze `christelijke’ artiesten zich er niet (meer) voor om duidelijk voor hun geloof uit te komen. Maar het is ook geen doel op zichzelf.

    In the end is de discussie denk ik ook niet meer relevant, ik haalde het in mijn recensie aan omdat het toen wel echt een issue was. volgens mij is dat nu niet meer zo. En de typisch christelijke zgn. `gospel’muziek laat ik sowieso volstrekt links liggen. In mijn ogen zijn dat een soort reclametunes voor eigen parochie.

    De echter gospelmuziek, de negro-spirituals ed., is natuurlijk andere koek, en een goed voorbeeld van hoe muziek kan overlopen van diep-religeuze gevoelens zonder dat het storend is. Dat komt omdat het geen pamfletten zijn maar oprechte liederen die uit de diepte van het bestaan en een zeer gelovig hart voortkomen. Dat noem ik geen `muziek met een boodschap’, hoewel je er soms een boodschap ik kunt ontdekken, maar deze muziek raakt niet primair het hoofd maar het hart. Onder `boodschap’ versta ik toch vooral het `dogma’ op muziek gezet, en de meeste gospelsongs zijn niet dogmatisch.

    Zo bekeken hebben artiesten als Starflyer, Pedro The Lion, The Violet Burning, Charlie Peocock etc. meer gemeen met die oude gospelmuziek.

    • Het verschil tussen die jaren ’80 pioniers en de jaren ’90-opvolgers met die van de jaren ’70 is m.i. dat ze tekstueel vaak een stuk introspectiever zijn. Die jaren ’70 artiesten waren een stuk helderder, maar ook wel profetischer (om maar eens een theologische term te gebruiken): juist in de maatschappelijke relevantie van het christelijk geloof.
      Eigenlijk vind ik beide kanten wel mooi: die wat ‘linkserige’ prekerigheid (positief bedoeld) vs. de ‘bevindelijke’ kant van bijv. The 77’s, Adam Again en ook Starflyer 59 waarin het vaak gaat over schuld, schaamte en twijfel. Terry Scott Taylor zou wel eens de artiest kunnen zijn die beiden zijden in zich heeft… Maar goed, dan heb je ook één van de beste tekstschrijvers van het hele stel te pakken, dunkt mij.

  6. Een goede observatie Kees. Taylor verenigt inderdaad die twee kanten in zich. Luister maar eens naar Shotgun Angel, de tweede DA. Overigens zijn niet alle zeventigers open deurig hoor. Randy Matthews bijvoorbeeld wist in zijn muziek al vroeg (à la Staple Singers) een sociaal-christelijk geluid te laten horen. In die zin is hij verwant aan de folk-protestbeweging van mensen als Guthrie en Seeger.

    Peter, soms is er inderdaad sprake van muzak. De vraag is volgens mij niet óf er een boodschap is maar óf deze boodschap aanspraak kan maken op een zekere oprechtheid (dus zijn de voordracht en presentatie van groot belang). Hoewel ik nauwelijks tot niets meer geloof, kan ik toch altijd weer diep onder de indruk raken van Uncovered (in wezen een gebed) waarmee The Call Let The Day Begin (1989) afsluit. Ik weet niet of je veel van de zeventigers ‘profetisch’ mag noemen Kees. Zij waren duidelijk beïnvloed door de Jesus Movement en die stroming legde nu eenmaal een grote nadruk op (een vrolijke en opgewekte) vorm van bevindelijkheid. Waarschijnlijk als reactie op de als al te strak beleefde regels van theologie en kerk. Veel van dit werk is niet zozeer gericht op overtuigen dan wel op getuigen. Waarbij overtuigen natuurlijk wél mooi meegenomen was.

    Ja Peter, ik zat er diep in. Ik hield en hou nog steeds veel van deze muziek. Om met Mark Heard uit die tijd te spreken: es tud mir leid dat bijna niemand meer in deze muziek geïnteresseerd lijkt te zijn. Een protestsong als hieronder, die mag toch niet in de vergetelheid raken?! En voor iemand over Neil Young begint: deze plaat stamt uit 1973.

    En vooruit, deze kraker er ook maar bij:

    • Ik doelde niet zozeer op ‘open deurig’ als wel juist op dat sociaal-christelijk geluid, aansluitend bij de protestzangers. Dat is volgens mij ook profetisch. Niet zozeer ‘toekomst voorzeggen’ alswel vanuit het verstaan van het Evangelie die boodschap actualiseren met de nodige durf.
      Mooie liedjes van die Matthews trouwens! Goed dat je dit blijft melden, Wim. Het is te fraai om vergeten te raken!

Reacties zijn gesloten.