Recensie: Gert Vlok Nel – Onherroeplik

gert vlok nel onherroeplikNet na de oorlog ging het niet best met de bakkerij van mijn opa. Het water stond hem aan de lippen. Eigenlijk wilde hij weg, net als zoveel Nederlanders in die tijd: emigreren naar het land van hun dromen. Voor mijn opa was dat Zuid-Afrika. Hij voelde zich verwant met de Boeren aldaar: rechtstreekse afstammelingen van de Hollanders. En waarom dan geen nieuw bestaan opbouwen bij die ‘verwanten’? Die droom werd bijna daad… Hij had de tickets – enkele reis – al gekocht. Maar mijn oma, ook toen al een sterke vrouw, stak er een stokje voor. Zij wilde niet en ze hield voet bij stuk. Dus ging die emigratie van de familie Van den Berg niet door.
Ik zit wel eens te mijmeren. Stel dat mijn oma wel overstag was gegaan… Dan had mijn toen nog geen 10-jarige vader nooit mijn moeder ontmoet. Dan was ik er dus nooit geweest… Daar lang over nadenken is als staren in een leegte, of moet ik zeggen met de Middeleeuwse filosoof Duns Scotus: het is denken over ‘een mogelijke wereld’?

Zelf begon dat land Zuid-Afrika mij ook te boeien. Als kind verslond ik de boeken van L. Penning: De leeuw van Modderspruit (1900), De held van Spionkop (1901), De verkenner van Christiaan de Wet (1902), De overwinnaar van Nooitgedacht (1903) en De kolonist van Zuid-West-Afrika (1904), waarin het ging over de Boerenoorlogen. Later kon ik als 17-jarige puber zelfs mee met een gratis jongerenreis naar dat prachtige land. Maar omdat ik in de examenklas zat en te streberig én faalangstig was, ging niet ik, maar uiteindelijk mijn broer. Hij kwam thuis met geweldige verhalen over dit prachtige land, met misschien wel de meest afwisselende natuur van alle landen ter wereld. Als schrale troost bracht hij een Zuid-Afrikaanse Bijbel én een elpee van de band Juluka mee. Dat was een soort crossover-muziek van westerse rock en traditionele Afrikaanse muziek.
Later kwamen daar nog de romans van J.M. Coetzee en Etienne van Heerden bij.

Nee, dat land Zuid-Afrika liet mij niet los. Daar zorgde ook ene Gert Vlok Nel voor. Deze zonderlinge dichter en zanger leerde ik kennen in 2006. Het was tijdens een uitzending van de roemruchte documentaire-serie Het Uur van de Wolf. Het betrof een docu van ene Walter Stokman. Die docu heette Beautiful in Beaufort-Wes. Hierin werd een prachtig beeld gegeven van het gelijknamige dorpje in de Groot Karoo, het lege land tussen Kaapstad en Johannesburg. Centraal in die docu staat Gert gert vlok nel + vaderVlok Nel, die bij zijn oude vader inwoont. Tijdens die hele film spreek Gert geen woord, in tegenstelling tot zijn vader die aan één stuk door ratelt. Nel zingt alleen of draagt één van zijn gedichten voor. Prachtig is de scène als ‘Gertje’ – zoals zijn vader constant zijn volwassen zoon noemt – aan de eettafel een liedje voor zijn vader zingt, zichzelf begeleidend op de banjo. Het is dat het een docu is, anders zou je regelmatig toch zweren dat het een film is van Alex van Warmerdam of een tragikomische sketch van Jiskefet…

Iets later kocht ik het album Beaufort-Wes se Beutiful Woorde. Dat album was al in 1998 gemaakt, maar pas in 2006 in Nederland opnieuw uitgebracht. Ik werd gegrepen door de liedjes. Vaak, heel vaak, heb ik dit album gedraaid. Ik kon de liedjes ook niet los zien van de beelden van die docu: de leegheid van het landschap, de tragische verhalen van de dorpsbewoners, de prettige gestoordheid van die vader, de ongrijpbaarheid van Nel zelf. Dat alles hoorde ik terug in de folkliedjes van Gert Vlok Nel…
Tot er opeens, zes jaar later, een nieuw album van mijn Zuid-Afrikaanse held uitkwam. Het was halverwege vorig jaar. Ik had het helemaal gemist. Totdat ik bij de jaarlijstjes het ergens in een top 10 zag staan. Direct zette ik het op mijn verjaardagslijstje en zie daar: sinds die heuglijke dag heb ik het album al vaak gedraaid en zal ik het blijven draaien.

Wat maakt die Gert Vlok Nel nu zo goed? Hij heeft geen geweldige stem. Hij is geen uitmuntend gitarist of mondharmonicaspeler. Nee, het is zijn taal. Allereerst is Nel een dichter. Ook daarin is hij trouwens niet heel productief. Hij bracht één bundel uit: Om te lewe is onnatuurlik (1993). Dat werd 14 jaar later in Nederland uitgebracht onder de titel Het is onnatuurlijk om te leven. Voor deze bundel kreeg Nel de prestigieuze Ingrid Jonker-prijs. Maar dat dichterschap hoor je ook terug in zijn liedjes: ze zijn poëtisch, beeldend, ritmisch en vaak ‘pratenderwijs’ gezongen. Het mooie van het Zuid-Afrikaans is ook dat het al zo’n zangerige taal is qua klank. Het klinkt vreemd en vertrouwd tegelijk. Kortom: je wordt door die liedjes meegezogen. Althans, ik wel.

gert vlok nel portretDat geldt ook voor het nieuwe album Onherroeplik. Het is wat rijker gearrangeerd dan het debuutalbum, waar meestal niet meer te horen was dan een akoestische gitaar, een mondharmonica en een bas. Nu klinken er ook een steel guitar, een dobro, een piano, een orgel, voorzichtige blazers en de nodige percussie mee. Maar altijd wel in spaarzame mate gedoseerd. Nels vriend Schalk Joubert (die trouwens fantastisch bas speelt!) arrangeerde en produceerde het geheel. Hij is daar zeer goed in geslaagd, want Onherroeplik klinkt daardoor gelaagder en wat spannender dan zijn voorganger. Nel droeg het trouwens op aan zijn vader, die in 2008 overleed. Het geeft het album ook iets van een I.M…

Als een ‘sprinkbok’ snel ik nu langs de nummers:
Soos ’n trein riding into rain is een heerlijke ‘trainballad’ in de lijn van Johnny Cash e.a. Het zou sowieso de moeite lonen eens na te gaan hoe vaak en op welke wijze de trein-metafoor in het werk van Nel voorkomt. De mondharmonica suggereert een stoomfluit en de andere instrumenten leggen het ritme van de wielen op de wiels neer. Hier blijkt ook al direct het geheel eigen woordgebruik van Nel: Zuid-Afrikaans en Engels mengt hij onbekommerd door elkaar…
Jonk is eigenlijk meer een gedicht voorgedragen op prachtige sfeervolle muziek: let op de steelguitar en de losse pianoflarden. Het is het langste nummer, maar het verveelt geen seconde!
En a dit reën op die dorpie B is vintage Gert Vlok Nel: een soort meanderende wals, in de stijl van Leonard Cohen. Vergelijk het met een rustige deining, die zich langzamerhand in je gehoorgang en innerlijk voortzet…
Nijmegen deur mij trane is een liedje met een verhaal. Toen Nel in 2011 op een festival in Nijmegen optrad – hij is in Nederland een graag gezien gast – werd hij zo geraakt door de positieve reacties dat hij zijn writer’s block te bovenkwam en weer liedjes ging maken, wat uiteindelijk resulteerde in onderhavig album. De akoestische gitaar wordt hier prachtig bespeeld en de fluisterstem van Nel nestelt zich er warmpjes tegenaan.
Tuesday kwam mij bij eerste beluistering al zo bekend voor. Het bleek als bonusnummer al op het debuut te staan. Nel nam het opnieuw op. De nieuwe uitvoering is iets minder kaal in de uitvoering en ook wat warmer qua sound. Daar zorgt zeker ook de prachtige stem van ene Nicole Holm voor, die op de achtergrond mooie vocale accenten neerlegt. Dit liedje blijft één van mijn all time favorites (ik dacht: laat ik ook eens Nederlands en Engels mengen…): meanderend, deinend, naar binnen sluipend. De versnelling na 3.40 minuut is onverwacht, maar ook van korte duur: een prachtig moment.
’n Hand vol gruis klinkt als een Ierse folksong, waar zelfs een stukje community singing in zit. Het zou zo een plaatsje kunnen hebben bij de rustige nummers van Springsteens Seeger Sessions… En alleen zo’n titel al!
My broken souvenirs is de enige cover op het album. Het is – godbetert – van de Nederlandse band Pussycat! Alleen is hier het tempo flink teruggeschroefd en is er een countryballad van gemaakt, inclusief de snik in de stem. Doordat het als duet met de al genoemde Nicole Holm wordt gezongen, doet het wat denken aan de duetten die Johnny Cash met zijn vrouw June Carter zong. Ach, er zijn slechtere referenties, toch?!
Mr. Bean se laatste happy scene mag wat mij betreft aanspraak maken op de beste titel. Al helemaal omdat het gezongen wordt in mineur en het gedompeld wordt in een diepzee van melancholie. Van zulke contrasten houd ik wel.
Liefdesliedjes vir die Strand doet z’n naam alle eer aan. Hier kun je je geliefde wel warm mee maken, dunkt mij. Ook als die geliefde het Zuid-Afrikaans niet beheerst, zullen de woorden, de klanken en de melodie zich om haar/hem heenslingeren als de slangen van Freek ‘de Slangenman’ Vonk…
om Beaufort Wes se beautiful woorde te verlaat begint met prachtig melodieus basspel van Schalk Joubert. Opnieuw draagt Nel hier een gedicht voor, waarin hij zijn woonplaats lyrisch verwoordt. Een mooi slotakkoord!

Een minpuntje is dat er geen tekstboekje bij de cd zit. Mijn Zuid-Afrikaans is niet meer wat het nooit geweest is, dus het is lastig te vatten waar het precies over gaat. Zelfs op het hele internet kon ik geen lyrics vinden. Tegelijk maakt dat de liedjes alleen maar mysterieuzer…
In de kringen rond Mousique klinkt wel eens het verwijt dat we een stel hipsters en snobisten zijn. Ach, daar zit best iets in. Maar wat mij betreft, is hier ook altijd aandacht voor goede en tijdloze liedjessmeden. Gert Vlok Nel is er zo één. In mijn bescheiden opinie past hij in het rijtje van Bob Dylan, Nick Drake, Leonard Cohen en Tom Waits. Natuurlijk, dat is de eredivisie, maar Nel met zijn dichterschap en heerlijke Zuid-Afrikaanse timbre, omkranst door een sfeervolle begeleiding, schurkt hier toch dicht tegenaan. Onherroepelijk!

33 gedachtes over “Recensie: Gert Vlok Nel – Onherroeplik

  1. Mooi verhaal en mooie liedjes, Kees! Dat land en die taal hebben inderdaad iets heel intrigerends. Aan t zuidafrikaans merk ik altijd dat taal zoveel meer is dan alleen maar woorden; de hele geschiedenis van dat land en het intense verdriet klinkt door in die melancholische taal. En al begrijp ik er meestal op het eerste lezen/luisteren weinig van (bij intens luisteren kun je er meestal toch wel wat van maken), de taal raakt me en het is inderdaad zangerig mooi.

    En dat van die hipsters/snobs, dat valt toch wel mee dacht ik zo, als Dylan, Nel en Knowles hier besproken worden…

    • En dat is weer een mooie reactie, Peter!
      En voor de rest heb je ook gelijk: Mousique is gewoon wezenloos breed! 🙂

  2. Ik wacht nog steeds op het bericht dat je eerste boek verschijnt. Je kan vertellen als geen ander. Voor een recensie vind ik het soms te breed, maar ach wat maakt het ook uit? Prachtig verhaal! Muziek ga ik later even beluisteren, ik heb het zo druk met alle muziek die ik zelf nog moet horen. Maar je verhaal maakt zeer nieuwsgierig!

    • Haha, elke week een preek scrijven en zo nu en dan een recensie hier, vind ik wel genoeg hoor. Verder reiken mijn ambities niet! 😉 Maar dank voor het compliment. Ik ben trouwens wel benieuwd wat je van GVN vindt…

      • Het is niet helemaal mijn muziek, ondanks je fraaie woorden. Ik begrijp ook je gedachte erachter, maar ik krijg dat gevoel meer bij From The Bottom Of An Old Grandfather Clock van Bill Fay. Maar ik meen het dat je het talent bezit om meer dan dat te schrijven en begrijp je bezwaar ook meteen. Ik heb een ex gehad die in de boekenbusiness zit en die wil ook graag dat ik ga schrijven, maar ik heb de tijd en misschien rust ook niet voor. Hier een klein eerbetoon aan alle opa’s en een hint in de eerste:

  3. Mmm, niet helemaal ‘jouw muziek’… Ik was er al een beetje bang voor. Is het te country-achtig? Of is het dat Zuid-Afrikaans? Je houdt volgens mij ook niet zo van Nederlandstalig (op een paar uitzonderingen na). Maar wat vind je dan van Tuesday? Dat nummer bezorgt mij werkelijk kippenvel! Een tip is trouwens ook die docu. In die nachtelijke uurtjes van je zou die wel eens goed kunnen binnenkomen!
    Ik vind Bill Fay trouwens ook prachtig, hoor! Ik overweeg sterk om dat (oneerbiedig gezegd) ‘restjes-album’ aan te schaffen. Het allermooist vind ik die eerste twee liedjes hier. Op het derde nummer klinkt het me iets teveel naar Paul McCartney… 😉 en het vierde vind ik een beetje detoneren met die andere drie. Tekst is trouwens wel weer prachtig…
    Bedoel je trouwens met die hint in het eerste liedje dat ik niet bevreesd moet zijn om meer te gaan schrijven, of heb je het over mijn genoemde ‘faalangst’ in de recensie? Ik vind het trouwens bijna profetisch in retroperspectief, want ik ben al vanaf mijn studententijd met het thema ‘angst’ in de weer… Persoonlijk, theologisch, psychologisch en filosofisch. Zijpaadje en tip voor de geïnteresserden: A.F. Verheule schreef hier een prachtig en vuistdik boek over: Angst en Bevrijding, theologisch en psychologisch handboek voor pastorale werkers.

    Mag ik trouwens me aansluiten bij die ex van je?! 🙂 Jij zou alleen al op het gebied van de popjournalistiek tot fraaie essays in staat zijn, JW. Ik zou je bundel blind kopen!

    • Ja te country-achtig vooral.

      De liedjes van Bill Fay hier zijn slechts van zijn plaat vol demo’s. Maar er staan weer prachtig ongepolijste diamanten tussen. Zijn eerste 2 uit de jaren 70 plus de kliekjesplaat zijn de mooiste vind ik.

      Ja niet bevreesd meer te moeten schrijven….alleen is tijd en rust een groot goed.

      En dank, wat zijn we toch weer aardig voor elkaar 🙂

  4. Soos julle kan sien, is ek van Suid-Afrika. Ek lees graag julle resensies, en is verheug dat Gert daar in Nederland waardeer word. Net een ding wat my as eienaardig opval, is dat Nederlanders ons taal (of dialek van Nederlands?) by name “Zuid-Afrikaans” noem. Daar is vele tale in Suid-Afrika, waaronder ook tale van swart inheemse groepe, soos byvoorbeeld Zulu. Hier in Suid-Afrika noem ons die taal wat van Nederlands afstam, bloot “Afrikaans”. Ag nou ja, nie dat dit seker werklik veel saakmaak nie. Dit is nietemin een van die hooftale in Suid-Afrika en hier is dalk byna netsoveel mense in Suid-Afrika wat Afrikaans verstaan as wat daar mense in Nederland woon (alhoewel dit die huistaal is van slegs sowat 6 miljoen mense). Groete.

    • Moet je nagaan, Louis, hoe wij jullie ‘huistaal’ (wat een prachtig woord is dat!) waarderen, door het eigenlijk dus onbewust als ‘hoofdtaal’ te benoemen. Overal waar ‘Zuid-Afrikaans’ in mijn recensie staat, mag jij ‘Afrikaans’ lezen 😉
      Heb ik nog een vraag aan jou: hoe populair is Gert Vlok Nel bij jullie, dus in zijn moederland? Hier in Nederland is hij behoorlijk ‘cult’. Dat kwam vooral door die documentaire van Walter Stokman en zijn optreden bij het populaire tv-programma ‘De Wereld Draait Door’.

  5. Hallo Cornelis, ja Gert Vlok Nel is eweneens ook in Suid-Afrika gewild. Dalk is hy minder bekend onder die jonges, sy grootste aanhang is sekerlik onder die 30+ ouderdomsgroep. Ook dalk onder diegene vir wie kuns belangriker is as rugby voetbal. Ekself was verheug oor die uitreiking van sy nuwe album, ek meen hy het hom werklik goed van sy taak gekwyt. Wat my persoonlik ietwat pla van sy lirieke (of is dit poësie?), is dat dit uit betekenisvol groot dele Engels bestaan. Dit mag dalk die indruk by veral Nederlandse luisteraars laat ontstaan dat Afrikaans deurspek is van Engels, wat inderdaad nie die geval is nie. So byvoorbeeld skryf ek hierdie brief aan jou in suiwer Afrikaans, en jy sal beslis geen Engels daarin herken nie.
    Maar hoe dit ookal sy, hy geniet beslis ook kultusstatus hier onder ’n sekere deel van die samelewing. Ek hoop werklik die album verkoop goed in Nederland, ek is seker dat Gertjie die geldjies broodnodig het.
    Groete.

    • Dank voor het uitvoerige antwoord, Louis! Mooi dat je hem ‘Gertjie’ noemt, net als zijn vader zaliger… 😉
      Die mengeling van Afrikaans en Engels is inderdaad opvallend en zeker niet representatief. Hij doet dat in zijn poëzie ook. Heeft dat ook niet te maken met het arbeidersmilieu waar hij uitkomt, waar straattaal een integraal deel vormt van het taaleigen? Je ziet dat hier in Nederland ook in de zgn. ‘urban-scene’ van grootstadse jongeren. Mijn eigen zoon van 17 doorspekt zijn spreektaal met het nodige Engels als ‘dude’, ‘master’, ‘ge-owned’ en ‘dude-ass’, enz.

      Ik ben trouwens ook een liefhebber van de schrijver Coetzee, die weer in louter Engels schrijft… Maar goed, hij zou wel eens wat minder geliefd kunnen zijn bij de Afrikaners…

    • Ek skryf hierdie meer as ’n jaar na die aanvaniklike plasing. Ek dink ander sangers soos Mathys Roets en Teuns Jordaan, met meer moderne musiek wat Gert se musiek sing die die se verwerkings daarvan eindig meer op die trefferlyste as die van Gert self. Dit gesê, ek is ’n baie groot aanhanger van Gert en waardeer wat hy vir Suid Afrika doen. Net soos met die musiek van Koos Du Plessis gaan Gert nog ’n groot naam word.

  6. Mooi verhaal, Kees! Ik ga op zoek naar werk van deze man. En jij moet je toch eens verdiepen in Amanda Strydom. En de cd ´Van Mpumalanga tot die Weskaap´ van Stef Bos mag er ook zijn! Hoort tot zijn beste werk.

    • Dank, Daniel!
      Ik ga die Amanda S zeker checken. Stef Bos vind ik nou weer wat minder…

  7. Ja, dat begrijp ik wel. Toch staan er een paar parels op genoemde cd. Check maar op Spotify. Het is echt een album dat ik blijf draaien, itt zijn meeste andere werk.

  8. Begin maar met Het Avondland, Wiegelied van die Weskaap, Die Taal Van My Hart en Als Het Stil Is

  9. Wilde als absolute Gert Vlok Nel fan toch ook even reageren. Je gelooft het amper maar het was diezelfde Gert die mijn leven totaal veranderde. Ik luisterde naar het nummer “waarom ek roep na jou vanaand” van zijn eerste CD en ging op zoek naar de persoon die het onderwerp was van zijn nummer. Ik kwam uit bij de in Zuid-Afrika legendarische Koos du Plessis. Ik zal het heel kort houden. Kort na die ontdekking hadden we een stichting, maakten we een (groningstalige) CD met het beste werk van Koos, organiseerden we theaterconcerten, werkten we samen met de docher van Koos du Plessis, deden een tour in Zuid-Afrika en vloeide de winst naar goede doelen in Zuid-Afrika. En dat eigenlijk allemaal dankzij Gert als beginpunt.

    Waarom dit verhaal. Luister ook eens naar het werk van Koos du Plessis (Skadu’s teen die muur) en geniet van de prachtige poëzie. Je kunt het bestellen via Kalahari.com. Het is geen commercieel werk en je zult er even voor moeten gaan zitten misschien, maar je begrijpt dan waarom Gert bewondering had voor Koos.

    Andere mensen die zeker de moeite waard zijn en ook in Nederland te bewonderen zijn Chris Chameleon en zoals al genoemd Amanda. En als je helemaal into “Afrikaans” bent, bezoek dan het “Festival voor het Afrikaans” van 13 t/m 16 juni in Den Haag. Jy sal dit baie geniet.

    Mijn recensie van de CD. Het is een juweel. Gert is geweldig maar zeker ook enorm veel waardering voor de inbreng van Schalk. Inderdaad een geweldige bassist maar zoveel meer dan dat.

    • @Martin, wat een mooie reactie dit! Het is altijd leuk om weer nieuwe namen te horen en je daar in te verdiepen. Dat ga ik met die Koos du Plessis zeker doen! Chris Chameleon ken ik een beetje – bracht hij niet ooit een cd uit bij Excelsior Recordings? En Amanda was pas in Nederland, waar ik het nodige over gelezen heb in de concertverslagen.
      Speel jij zelf ook in een bandje trouwens, omdat je het hebt over een groningstalige cd en een tour in Zuid-Afrika?

      • Hoi Cornelis, je hebt gelijk hoor wat betreft Chris. Maar toen was het vooral als Boo, een meer punkband en dito geluid. Chris nu is een heel ander verhaal. Zijn mooie nummers in het Afrikaans met leuke arrangementen. Hij is een stemvirtuoos en heeft een enorm bereik en dat laat hij graag horen. Hij is hier weer rond mei. Amanda zagen we vrijdag nog bij ons in het theater en dat was heerlijk. Ik ga helemaal los bij “slippers van satijn”. Er is iets met dat nummer.

        Ik speel niet zelf in een band, maar ben “manager” (groot woord hoor) van een streektaalzanger hier in Groningen. Daarnaast heb ik een eigen stichting die een brug wil slaan tussen het Afrikaans en ons eigen dialect (Gronings). Kijk anders maar eens op http://www.afrigro.nl. De website is hopeloos verouderd maar je vindt nog wel iets terug van ons project rond Koos du Plessis.

        Ik verwijs je ook graag naar http://www.tussenkontinente.eu. Daar zit een bekende van mij achter en die maakt zich ook enorm druk om het Afrikaans. Er is zoveel moooie muziek die daar vandaan komt. Ik heb zelf nog CD’s “in de aanbieding” van Karla du Plessis. Dat is een Zuid-Afrikaanse vriendin van ons en dochter van de genoemde Koos du Plessis. Opbrengsten zijn geheel voor haar hoor :). Check anders eens : http://www.youtube.com/watch?v=IU_kXna3Ns8 . Is wel een behoorlijk beladen nummer maar je hoort haar bijzondere geluid.

        Vriendelijke groeten, Martin.

  10. @Daniel, die Amanda Strydom was inderdaad pas in Nederland voor optredens. Heb je haar nog gehoord? Ik vind vooral haar ‘kleine liedjes’ erg mooi. Als ze teveel gaat uithalen, vind ik het wat minder. Maar het is wel een ontdekking! Dat is Stef Bos natuurlijk niet, maar ik had eigenlijk nooit die hele plaat gehoord. Ook hier ben ik het meest gecharmeerd van de luisterliedjes. Als hij op de ‘Paul Simon-toer’ gaat, vind ik het wat minder. Dat doet Paul Simon op Graceland gewoon een stuk beter! 😉
    @Martin, die Koos du Plessis is echt een ontdekking. Daar ga ik nog wel eens iets van bestellen! Ik vind hem ook het meest poëtisch van allemaal. Zijn zachtaardige stem past daar precies bij. Qua begeleiding doet het met ook denken aan ouder werk van Bill Fay, die hierboven wordt genoemd. Zijn dochter heeft ook een mooie stem trouwens en wat is dat ‘Gebed’ een mooi liedje! Dank, dank, dank!

    • Hoi Daniel en Cornelis, Koos Du Plessis leefde van1945 tot1984 en kwam om het leven bij een auto-ongeluk. Als je de tekst van Gert Vlok Nel “waarom ek roep na jou vanaand” nog eens opnieuw beluistert en misschien het tekstboekje erbij pakt versta je echt dat het hier helemaal gaat om Koos. Koos Du Plessis was zeker geen “mainstream”…sterker nog, als het aan hem had gelegen had hij nooit een plaat opgenomen. Ook optreden was niet “zijn ding”. Lees als je de tijd vindt eens volgende : http://www.oulitnet.co.za/roof/roof16.asp. of als je het Afrikaans nog niet helemaal machtig bent : http://www.groene.nl/2007/4/donkere-troubadours. Bestel om jezelf een plezier te doen de CD “Skadu’s teen die muur”. Als je van Gert houdt, vindt je dit ook geweldig.

      Ook zangeressen als Laurika Rauch hebben banden naar Koos du Plessis. En wat dacht je van grootheden als (de ook te jong overleden) Johannes Kerkorrel die echt een voorbeeld zijn voor mensen als Stef Bos en Amanda Strydom. Johannes heeft heel veel invloed gehad op de carriére van Stef in Zuid-Afrika. En dan zijn daar nog Mathys Roets en Lucas Maree (ook helaas overleden). Check eens https://www.youtube.com/watch?v=1GoGJUpDpao .

      @Daniel & @Cornelis,verskoon my, maar my hart loop oor van Afrikaans musiek..versta jy?Ek wil dit deel met hulle. Ek wens hulle geniet dit.

      • @Martin, bedankt voor de verdere aanvullingen. Mooi om jou passie voor deze muziek te vernemen. Mochten we ooit een Zuid-afrikaanse cd te recenseren hebben, dan weten wie we als gastschrijver kunnen vragen! 😉

  11. @Kees: je moet dat natuurlijk niet gaan vergelijken met Paul Simon & Ladysmith Black Mambazo. Dat vind ik niet helemaal eerlijk. Ik vind niet ieder liedje op die cd een succes, maar er staan een groot aantal prachtige nummers tussen. En daaronder, naar mijn smaak, toch ook wel enkele van de nummers waar hij samenwerkt met zwarte Zuid-Afrikaanse artiesten.
    Die Koos du Plessis vind ik trouwens ook een ontdekking!

    • @Daniel, je hebt gelijk. Dat was een beetje flauw van mij, maar ja: ik moest er wel aan denken qua stijl. Maar het is waar: er staan een paar echte parels op en het is een stuk beter dan het Koningslied 🙂

    • Tadah!!! Daar heb ik zin in.
      Alleen zit ik met een probleem: wegens gruwelijke verkeersboetes heb ik de gelofte gedaan de komende tijd geen cd’s en boeken te bestellen en eigenlijk ook geen concerten te bezoeken, maar dit is wel andere koek: ons eigen Gertje! Ik ga even in onderhandeling met mijn wederhelft! 😉

      • De onderhandelingen zijn ten einde: ik ga! Heb jij zelf ook zin, Daniel?

  12. Pingback: Concertverslag: Gert Vlok Nel (LantarenVenster Rotterdam, 20 juni 2013) | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.