recensie: Lilian Hak – lust, guns & dust

lust gust dust lilian hakLilian Hak is een eigenzinnige dame met lef. Dat bewees de Utrechtse zangeres al met haar eerste twee albums Silence Feels Safe (2004) en Love’s Victory March (2006); hippe electronica-gedreven broeierige muziek, een soort PJ Harvey maar dan zonder gitaar en met een laptop. In 2010 gaat de muzikale vamp een heel andere richting op met Old Powder New Guns. Hak laat zich daar inspireren door de soundtracks van oude (jaren 50) films. Als een spannender versie van Caro Emerald zingt ze de sterren van de hemel (wat een stem dachten we plotseling!) op samples van antieke (zwartwit)films. Morricone, Mancini, Garbo, etc. Het album wordt lovend ontvangen door de muziekpers.
En nu is ze dan terug met Lust, Gunst & Dust. Hak flikt het gewoon nog een keer, zij het nu met wat andere accenten. De sfeer is meer die van de western, compleet met het femme-fatale imago dat ze zich heeft aangemeten. Lilian Hak maakt opnieuw een conceptalbum; het is jammer dat Quentin Tarantino niet van haar plannen heeft geweten, anders had hij het perfect als soundtrack kunnen gebruiken voor zijn nieuwste film Django Unchained.

lilian hak2Neem nu opener Seven Miles, je ziet de rode psychedelische titelletters al verschijnen tegen een verlaten prairielandschap. Het is een van de sterkste nummers van het album en zet de sfeer meteen overtuigend neer. Hak deed het natuurlijk al eens eerder, maar toch moet je lef hebben om zoiets te doen; het is op het randje van de kitsch. Maar net als Tarantino komt Hak daar goed mee weg en tovert ze bij mij in elk geval een lach op het gezicht die een mengeling van gelukzaligheid en melancholie bevat. Hak maakt op dit album gebruik van veel verschillende genres, zoals de typische Morricone-achtige soundtrackmuziek, country, surfrock, jazz en zelfs gospel. De electronica van haar eerste twee albums komt af en toe (zij het mondjesmaat) weer even terug, zoals bv in This Place Is Burning. Ook Man With Two Faces roept met een stevig drumritme wat herinneringen aan de `oude’ Hak op. Lust, Guns & Dust is in elk geval wat steviger en rauwer dan de voorganger, zij het dat er ook genoeg rustige sfeervolle stukken op staan. Waar Old Powder New Guns vooral beheerst en sfeervol was komt Lust, Guns & Dust brutaler over. De muziek is meer gitaar gebaseerd en Hak zingt wat feller. Op twee liedjes krijgt Hak gezelschap van de Vlaamse zanger/songwriter Piet Goddaer aka Ozark Henry, die wat duisternis toevoegt aan de voor de rest overwegend luchtige sfeer. Ook spelen hier en daar mee: Fay Lovsky, Maurits Westerik (Gem), Odilo Girod (Copark) en Paul van Kessel (Young Sinatras).

Lust, Guns & Dust blaast me niet meteen van de sokken, maar is zeker een overtuigende opvolger voor Old Powder New Guns, en het zet overtuigend een zinderend outlaw-sfeertje neer. Dit is niet zomaar een popalbum, het is eigenlijk een film op muziek. Nu in zijn geheel te beluisteren op de luisterpaal.

lilian hak

Lilian Hak gaat ook weer (met haar band) op tournee. Deze optredens zijn echt een aanrader, Lilian Hak zorgt live met haar eigenzinnige persoonlijkheid en stijl voor een extra dimensie. Concerten de komende tijd:

Mar 03 — Culturele Zondag, Utrecht (duo)
Mar 15 — Stadsschouwburg, Utrecht
Mar 16 — Theater Walhalla, Rotterdam
Mar 22 — Rabotheater, Hengelo
Mar 23 — Parkstad Limburg Theaters, Heerlen
Apr 04 — Paard, Den Haag (optional)
Apr 13 — Posttheater, Heerenveen
Apr 19 — Perron theater, Amsterdam (small band)
Apr 26 — Parktheater, Eindhoven
May 23 — Wilminktheater, Enschede

release: 01-02-2013 (Sirenmusic)

(foto’s: Wouter Vandenbrink)

Advertenties

2 gedachtes over “recensie: Lilian Hak – lust, guns & dust

  1. Leuk plaatje… Ik moest ook denken aan Rome van Danger Mouse en Luppi, die nog meer schatplichtig zijn aan Ennio Morricone. Ik vind die nummers met Ozark Henry er trouwens wel tussenuit springen, in positieve zin dan.

  2. Pingback: De eerste recensies | Lilian Hak

Reacties zijn gesloten.