recensie: Unknown Mortal Orchestra – II

unkown-mortal-orchestra-iiEen recensie-exemplaar van het tweede album van Unknown Mortal Orchestra (simpelweg II gedoopt) ligt al een hele tijd op bespreking te wachten. Dat is maar goed ook, want het is zo’n album dat tijd nodig heeft om het op zijn waarde te kunnen beoordelen. Het is namelijk wel even wennen, het album lijkt in eerste instantie helemaal niet van deze tijd te zijn. Je denkt dat je te maken hebt met een verloren opname van The Velvet Underground, The Beatles of Syd Barrett. De lofi-achtige opnamekwaliteit versterkt dat gevoel nog eens. Maar dan denk je weer Eels (swim and sleep) te horen, of Sparklehorse (the opposite of afternoon), of een of andere zwarte soulzanger (so good at being in trouble) en weet je dat dit album in de jaren `60 helemaal niet gemaakt had kunnen worden.

De Nieuw-Zeelandse muzikant Ruben Nielson is de man achter dit project, hij is een inventieve geest die van al die verschillende invloeden een intrigerend mengsel weet te brouwen. Het merendeel van de instrumenten bespeelt hij ook zelf.

Ik zou hier nog een heleboel woorden aan kunnen wijden, maar dat doe ik niet. Ik heb eigenlijk maar een tip: schaf dit album aan en trek een jaar uit om het te leren kennen. Ik denk dat je niet snel retro-pop (vooruit, laat ik die term toch maar gebruiken) tegenkomt die hierbij in de buurt komt… (zelfs `onze’ Jacco Gardner niet, die ik maandag in de weeklijst even zal aanhalen).

release: 05-02-2013 (Jaqjaquar/Konkurrent)

tracklist:

01 – From The Sun
02 – Swim And Sleep (Like A Shark)
03 – So Good At Being In Trouble
04 – One At A Time
05 – The Opposite Of Afternoon
06 – No Need For A Leader
07 – Monki
08 – Dawn
09 – Faded In The Morning
10 – Secret Xtians

Advertisements

3 gedachtes over “recensie: Unknown Mortal Orchestra – II

  1. Ik vind dit ook een fijn plaatje, maar tegelijk blijft het bij mij toch een beetje op afstand, terwijl Jacco Gardner mij wel direct greep. Volgens mij komt dat, omdat laatst genoemde toch sterkere melodieën heeft.

    • Ja, maar Gardner vind ik daardoor ook wat makkelijker. Voor deze plaat moet je iets meer moeite doen, dus neem mijn advies aan en trek er een jaartje voor uit zou ik zeggen 😉
      Overigens, niets ten nadele van Gardner, ik vind dat die jonge vent een uitstekende prestatie heeft geleverd en Cabinet of Curiosities is echt een prachtig album. Maar daarover maandag meer. Ga je er nog een uitgebreide recensie aan wijden Kees? (aan Gardner dan).

Reacties zijn gesloten.