gastrecensie: Control Control Control by Goose

goose control control controlGastrecensie

Disclaimer: deze muziek is niet geschikt voor mensen met hartproblemen. Ik, De Nater, noch mousique.nl kan aansprakelijk worden gesteld voor enig lichamelijk ongemak bij het luisteren naar deze muziek. Luisteren op eigen risico!

Goose, toen ik de zoekoptie bij Mousique gebruikte was ik teleurgesteld: geen enkele recensie te vinden over deze machtige Belgische band. België, dat we allemaal kennen van bijvoorbeeld dEUS, maar ook in de elektroscene het heel goed doet. Goose ontdekte ik bij hun plaat Synrise, waarmee ze onder andere LowLands destijds hebben platgespeeld, maar vooral mijn hart hadden gestolen. Goose is een combinatie tussen rock en elektronica. Goose pompt daadwerkelijk door de speakers heen. Bij Goose moet ik vooral denken aan the Prodigy en Justice.

Het laatste werk is Control Control Control. Hun handelsmerk, synthesizers en gitaren, worden niet achterwege gelaten. De titeltrack, Control, belooft meteen veel: hard, stampend en uptempo. Het doet denken aan een meer uptempo versie van Bend (vorige album Synrise). Dan worden de elektrische gitaren van stal gehaald in Real en is de toon van het album gezet. In vergelijking met Synrise zitten er meer gitaren in, meer zang ook. De zang vind ik een klein minpuntje, maar dat mag de pret niet drukken.
gooseUnited is vanaf het begin tot het einde een ode aan het tempo, waarna Lucifer komt: een van de mindere nummers van dit album. Lucifer is met hoge synths iets te veel geforceerd poppy of iets dergelijks. Young Ways is voor een ieder even de gelegenheid om adem te halen. Dat betekent ook meteen dat het nummer iets meer doordacht is. Met Modern Times krijgen we wederom een soort popnummer. Deze keer niet met irritante hoge synths, maar toch, alsof je naar the Wombats zit te luisteren met Tokyo. Niet doen, overslaan dus. Gelukkig zijn we bij Come on Strong weer bij een sterk nummertje.
Fatal is een Bend look-a-like, of beter sound-a-like. Persoonlijk vind ik Bend het beste nummer dat deze band heeft gemaakt, dus dat is geen probleem. Voordeel ook: zang ontbreekt. Right in the Game brengt de zang weer terug op een wijze dat het niet vervelend is. Editors in hun nieuwe jasje alleen dan minder poppy en meer gitaren. Een deuntje dat in je hoofd blijft hangen. Het laatste nummer heet Rise and Fall en die titel zou eigenlijk de samenvatting kunnen zijn van het hele album: een conjunctuurbeweging met hoogte- en dieptepunten. Overwegend meer hoogtepunten, dus hier is de crisis nog niet uitgebroken. Rise and Fall zelf is eveneens een nummertje dat je kan overslaan, overigens.

Goose staat 15 februari in de Melkweg en is wat mij betreft een aanrader voor degene die van deze stevige muziek houdt. Luister ook zeker hun vorige album, Synrise, en hun eerste album, Bring It On, als deze je bevalt. Samenvatting: een plaat waarvan je zekersteweten losgaat.

Advertisements

13 gedachtes over “gastrecensie: Control Control Control by Goose

  1. leuk, Nathanael, ik kende deze band nog niet en het is toch wel lekkere muziek inderdaad.
    dat er hier op mousique nog niets over te vinden was komt denk ik omdat wij een stelletje snobs zijn die zich te goed voelen voor dit soort retestrakke dansbare muziek. goed dat jij deze leemte komt opvullen! 🙂

  2. Nou daar zit ik dan, ik zet me schrap, houd mijn hart vast, want hier komt iets hards…..ehm nee dus. Gewoon een lekker synth-wave band, dat wel. Maar de referentiekaders kloppen wat mij betreft ook niet. Hier hoor je toch gewoon duidelijk Depeche Mode, VNV Nation, New Order, Front 242, OMD en zelfs een likje Joy Division? Ga je naar gitaarbands kijken dan zou ik veeleer Placebo oplepelen. Prodigy hoor ik nergens….(ik heb het hele album inmiddels gehoord). Ik vind het een supertip, begrijp me niet verkeerd. Dank daarvoor! Helemaal mijn muziek. Maar ik was door dit stuk even de controle over mijn oren kwijt.

    • Natuurlijk, referentiekaders in deze hoek zijn bij mij een beetje arm. Wat mij aan Prodigy doet denken is de crossover tussen elektronica en rock. Als ik een stuk over klassieke muziek schrijf, denk ik eerst aan Bach, Beethoven en Mozart, terwijl je natuurlijk een heel spectrum klassieke muziek hebt en ergens in dat spectrum wellicht betere referenties passen.

  3. Het is maar goed dat we de prof hebben! En ik ben het wel met hem eens.
    Ik moest ook denken aan een wat zwaardere vorm van Hot Chip, alwaar de zang falset is.
    En onder alles ligt natuurlijk Kraftwerk als hét fundament…

    p.s. Wel een fijn plaatje dit!

  4. Die Prodigy hoor ik ook niet echt (hoewel ik nog niet het hele album heb kunnen luisteren). Er zit wel puntig synthwerk in, maar dat is niet zo moddervet als Prodigy dat plachtte te doen. Ik vind dit eigenlijk wel vrolijke muziek, de link met DM begrijp ik wel, maar dat is toch weer een stuk donkerder qua sfeer. De jaren `80 schemeren hier in geval wel duidelijk door, New Order moet ik nog het meest aan denken.
    En ik ben blij dat in elk geval een deel van de mousique-redactie én professor Broek toch niet zo snobistisch zijn als ik dacht 🙂

    • enne….even een klein misverstand aangaande DM: DM is in de beginjaren een synthpopband hetgeen mede doorde inbreng van dancefreak Vince Clarke komt die je onder meer zult kennen van de helft van Yazoo (met Alison Moyet) en helaas ook Erasure (met Andy Bell)….

      Want van dit:

      Via dit:

      Naar dit:

      vind ik betreurenswaardig…. valt me nu pas op hoe erg Andy Bell’s stem op die van Moyet lijkt

  5. o ja, enneh, heren wandelende pop-encyclopediën, enige coulantie met de jongeheer Korfker op het punt van jaren `80 referenties zou gepast zijn, aangezien hij deze periode niet heeft meegemaakt. en passant lepelt hij dus wel ff een voor ons onbekende vette Belgische band op!

    • Haha, dat is helemaal waar. Nathanael, top!! Schotel ons nog maar eens vaker van die leuke bandjes voor 🙂

  6. Thanks Nathanael, ik kende Goose al wel, maar het heeft me nooit geraakt. na dat ik de eerste “Bring it On” niet tof vond heb ik er eigenlijk niet meer naar geluisterd. Dit klinkt zeker niet verkeerd, maar ik zou de lesjes van de heren pop professoren boven zeker er eens op na slaan daar zit nog veel moois in verborgen als de de 80’s niet hebt mee gemaakt. Ik heb uiteraard jou “beste goose nummer ook er even bij gehaald, enne Bend is inderdaad wel fijn. Maar ik mis hier een beetje ballen, en dat ehb ik met meer van de bands uit deze richting. Ik heb liever wat meer pompende techno dan plastic disco (en dat bedoel ik niet denegererend 😉 )

Reacties zijn gesloten.