recensie: The Revival Hour – scorpio little devil

The-Revival-Hour-Scorpio-Little-DevilThe Revival Hour is het nieuwe project van DM Stith (ooit ontdekt door Sufjan Stevens) en John-Mark Lapham (ex-The Earlies). De heren zijn beiden homoseksueel en opgegroeid in een streng-religieuze omgeving. Het mag dan ook niet verbazen dat thema’s als escapisme en vervreemding op Scorpio Little Devil een belangrijke plek innemen. Muzikaal gezien is het album een mengelmoes van zeer diverse stijlen: 60’s, R&B, soul, doo-wop, indiepop, freakfolk, gothic, psychedelica en electronica. Je hoort ouderwetse soul, maar ook experimentele rock en Radiohead-achtige glitch-pop. Het album is theatraal en toch intiem, modieus en tegelijk tijdloos.
Scorpio Little Devil is een poging om zoveel mogelijk grenzen te doorbreken, op allerlei gebied: muzikaal, seksueel, sociaal en wellicht ook religieus.

Lapham groeide op als eenzame homoseksueel in het conservatieve Texaanse stadje Abilene. In het evangelisch-wesleyaanse milieu waar Stith opgroeide was het normaal om te proberen zijn geaardheid uit te drijven als ware het een demon. Beiden raakten er aardig verknipt door en dat ze deze ervaringen nog niet geheel achter zich hebben kunnen laten bewijst deze plaat, die a.h.w. één grote symfonie van escapisme en bevreemding is. The Revival Hour is wat dat betreft een ironische bandnaam, wellicht zelfs gekozen als een soort afrekening.

Een korte bespreking per liedje:

The+Revival+Hour• Control: breekbare schoonheid, knisperende beats, zwoele strings; een subtiele kruisbestuiving van Elbow en Radiohead. Het thema van het album wordt meteen neergezet: `struggle for my own control, i want out’.
• Hold Back: vettig koper, harmonieuze koortjes, extatische falsetzang, epische orchestratie; een hommage aan oude 60’s/70’s soul.
• Pyre: trillende pianotoetsen, raspende sax; beschreven vanuit het personage van de prediker ‘drop all your friends, come along, come along with me’. De hoge stem van Stith doet hier sterk aan Patrick Watson denken.
• Riverbody: een bescheiden liedje met een groots gevoel, theatraal, een tikkeltje geschift.
• Copperhouse: verschillende lagen simpele repetatieve synthpatroontjes en jengelige zang leveren een Radiohead-achtig mantra op.
• Eyed The Beast: onheilspellend nachtmerrie sfeertje, zenuwachtig, ademt de sfeer van jonge mannen die gewend zijn om op de vlucht te zijn, altijd angstig, nerveus, afgewezen.
• I Swear I’m Clean: dubstep-achtig, duister, hysterische zang
• City Yolk is het cabaret in de hel of zoiets.
• Run Away: heeft door de donkere drum/bas/marimba groove iets tribalachtigs.
• Hound: funky ritme, stem lekker smerig gemixt ala Prince, stukjes avantgardistische rock

Een niet te versmaden mixsausje van Get Well Soon, Patrick Watson, Elbow, Fleet Foxes, The Flaming Lips, Sufjan Stevens, Devendra Banhart, Antony & The Johnsons. Twee getroubleerde persoonlijkheden, twee begenadigd muzikanten vinden elkaar op dezelfde golflengte en worden vrienden, hopelijk voor het leven. Een revival ralley als deze wil ik wel meemaken en dan moet je niet gek staan te kijken als ik aan het eind nog naar voren ren ook…

release: 04-02-2013 (Antiphon/Konkurrent)

Advertisements

2 gedachtes over “recensie: The Revival Hour – scorpio little devil

  1. Mooie recensie, boeiende materie en twee goede artiesten: DM Stith en The Earlies staan hier in de kast en zijn me lief. Maar toch valt deze samenwerking me een beetje tegen. Het meeste vind ik eigenlijk teveel over the top. Op een gegeven moment beginnen die hoge stemmetjes me ook te irriteren. Nee, ik had hier meer van verwacht.

  2. Ik luister ‘m nu voor de tweede keer en ben eigenlijk wel onder de indruk. Maar ben niet heel erg thuis in het werk van DM Stith en The Earlies. Die laatste ken ik helemaal niet. DM Stith heb ik in het voorprogramma van Sufjan Stevens mogen zien. Maar dit smaakt wel naar meer. Zul je zien dat het werk van beide acts mij dan weer tegenvalt. 😉

Reacties zijn gesloten.