Recensie: We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic by Foxygen

FoxygenFoxygen, mij tot gister volledig onbekend, is, volgens de beschikbare internetinfo, een duo dat bestaat uit Sam France en Jonathan Rado dat komt uit Californië. Kort gezegd maken ze muziek waarin ze melodieën en psychedelica van de jaren 60 en 70 vermengen met eigen inbreng en dat brouwen tot een hedendaags mengsel.
Dat blijkt dan ook als ik de kurk van deze fles trek en er een palet van klanken tevoorschijn komt. Een kleur van de jaren 70, een randje psychedelica, zoete melodieën, hints van Dylan en Jagger, een soepele textuur waar naar believen wordt vertraagd of versneld en stijlen worden verwisseld, onverwachte ondertonen van koortjes, handgeklap, gitaaruitbarstingen, orgeltjes en hippies. De afdronk is toch vooral fris en historisch, gek genoeg, ook bij de tijd.
Hoe het ook zij, ik neem nog een slok want het is gewoon lekker.

24 gedachtes over “Recensie: We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic by Foxygen

  1. zeker lekker, dit. dat noopt tot een nadere inspectie en een uitgebreider reactie mijnerzijds op een later tijdstip.

  2. Leuk verhaal, maar bij te duidelijke sixties referenties haak ik af, ik stel me er vaal voor open, maar buiten Hendrix en the Doors vind ik niet veel uit die tijd/ in die sound tof.

  3. Enthousiasmerend verhaal! Ik vind heel veel uit die tijd prachtig, maar haak bij deze band toch echt af. Ik kwam niet door al die gekunstelde muziek heen. Niet zo origineel en gewoon niet zo mooi als de bands van toen. Zal je zien dat dit de sensatie van 2013 wordt 🙂

    • inderdaad, jij hebt daar zo’n neus voor: het heetste bandje van het moment gewoon langs je heen laten gaan 😉
      gelukkig staat daar altijd een hoop tegenover, dus laten we het maar zo houden…

  4. Het zal misschien niet verbazen, maar ik vind dit gewoon een fijn plaatje! Natuurlijk is het retro, maar so what? Je kunt het ook gewoon tijdloos noemen, waardoor het gaan vergelijken met jaren ’60 en ’70 muziek ook wat overbodig wordt, wat mij betreft. Ik vind het mooie liedjes. Die zanger heeft een fijne stem en het instrumentgebruik is erg divers. Het enige irritante vind ik soms die koortjes, die uit de bocht vliegen. Bij Danielson kan ik dat bijvoorbeeld prima hebben, maar hier vind ik het teveel haaks staan op de rest.

    Het deed mij gek genoeg meer denken aan een band als World Party, die in de jaren ’90 ook tijdloze muziek maakte (of retro als u wilt). Vooral het album Goodbye Jumbo is een klassieker!

  5. @JW, nee het is niet erg origineel allemaal, het klinkt zeer bekend.
    En toch, Kees en David, zit ik op jullie lijn: dit is toch echt lekkere muziek!
    ik hoor duidelijk Kinks, Beatles (Sgt.Pepper en later werk), vroege Stones, Dylan, maar ook flarden Pink Floyd, Velvet Underground, Bowie. Daarnaast hier en daar wat soul.
    Deze lui kennen hun klassiekers en weten er nog met een forse dosis enthousiasme een lekkere en consistente mix van te brouwen ook. Fijne tip, David!

    • Zou kunnen….alleen heeft één er teveel of te weinig van gedronken. Foxygen en Gardner lijken niet op elkaar, maar zijn met terugwerkende kracht hoogstens tijdgenoten geworden…. 😉

      • Foxygen is meer in mijn straatje, maar Gardner is toch ook wel lekker hoor… en ik vind ze wel degelijk wat van elkaar hebben, al is het maar qua sfeer. Gardner is poppier uiteraard.

  6. over jouw straatje kan ik niet oordelen natuurlijk, maar ik vind gardner toch authentieker, meer oprecht en minder gekunsteld klinken. daarbij brengt hij met zijn hoes een eerbetoon aan het medium lp en cd (waar ik dan de cd prefereer)…geen digitale release die hier tegenop kan. net als onder meer 4ad vroeger bewijst hij hoe een hoes van toegevoegde waarde kan zijn terwijl die van foxygen (kuch inclusief muziek kuch) zo bij het grof vuil mag…in mijn straat dan

    • In mijn straat mogen ze er allebei zijn, mild en liefdevol als ik ben ;-), maar mijn voorkeur gaat ook uit naar Gardner: niet alleen vanwege zijn fantastische hoes en authentieke muziek, of het ‘totaalconcept’ als u wilt, maar ook vanwege de liedjes die ik gewoon pakkender vind (zonder irritante koortjes).

    • die hoes van Foxygen, ach laten we daar inderdaad maar niet teveel woorden aan vuil maken…
      ik proef een liefde opbloeien bij jou, maar (jouw woorden) Gardner voegt toch niet veel toe, hoe lekker het ook klinkt. Of Foxygen dat wel doet valt natuurlijk weer te bezien, maar die proberen er toch meer een eigen geluid van te maken imho. Bij Gardner heb ik af en toe zo het gevoel naar Brian Wilson, John Lennon of Syd Barrett te luisteren, het is net alsof ik al die liedjes al een keer gehoord heb (maar dan in een mindere geluidskwaliteit). Dat vind ik tegelijk dus ook erg knap, en daarom weet ik het nog niet. En die hoes, die staart me wel heel erg verleidelijk aan…

      • ik vroeg me inderdaad af of we nu nog zitten te wachten op een Gardner, maar het is wel een vakman en platen kunnen nu eenmaal groeien, ondanks eerder getypte woorden die daarmee ook achterhaald kunnen worden; foxygen raakt me gewoon echt niet…
        het gekke is dat ik bij gardner vaker de namen zie staan die je noemt, maar die hoor ik er niet in; dat terwijl ik van wilson en barrett best veel in de kast heb staan…hij zit vind ik meer in de t-rex, jackson c frank en tim hardin hoek…

      • Nou Syd Barrett hoor ik er wel degelijk in hoor… Overduidelijk zelfs.
        Intussen heeft mij bestelling vertraging opgelopen en duurt het nog langer voordat ik de hoes (beter: hoesje) IRL kan bewonderen… De recensie laat dus langer op zich wachten 😦
        Eerst maar eens iets Zuid-Afrikaans bespreken hier…

      • dan heb je hem niet bij de bron gekocht…via excelsior duurt het een dag 😉

        syd barrett’s manier van liedjes schrijven neigt naar het absurde en zijn stem had iets treiterigs; dat hoor ik bij de cleane sound van gardner veel minder…

      • Het album is niet alleen uitgegeven bij Excelsior, maar ook bij Trouble in Mind :-), maar goed, ik moet in deze crisistijd ook een beetje op mijn eigen portemonnee letten, dus hij is besteld bij de retailer met louter hoofdletters…
        Maar goed, wat Barrett betreft: ik bedoel ook niet zozeer alle nuances, maar ook de melodievoering en niet te vergeten de sprookjesachtige absurde thematiek.

      • ja dat zit er zeker wel in, ik dacht dat je doelde op de stem

        ja wowhd/play.com blijf ik toch principieel weigeren maar dat moet eenieder maar met zijn/haar eigen geweten uitvechten…daarbij hebben kopers überhaupt een streep voor op de downloaders

      • ik koop de laatste tijd ook niets meer bij WOW/HD en Play.com 😉
        en vinylkopers hebben bij mij altijd een streepje voor op downloaders en cd-kopers…

      • jij houdt gewoon van old-school people 😉

        ik heb nog weer wat interessant vinyl voor je liggen, die ik tzt wel eens live meebreng; onder andere de lp van history of colour tv, die ze mij per abuis hebben toegezonden ipv de cd…

  7. stiekem is het gewoon een verslaving hoor JW, als je er aan begint kun je niet meer ophouden. de beste tip tav vinyl is dus gewoon: nooit mee beginnen!

    • Toch wel veelzeggend dat het bij Foxygen intussen vooral over Gardner en typen geluidsdragers gaat… Wat vindt auteur David daar nou eigenlijk van?! 😉

Reacties zijn gesloten.