recensie: Eels – wonderful, glorious

eels wonderful gloriousEels komt op 5 februari a.s. al weer met zijn 10e studioalbum: Wonderful, Glorious. Zal Eels nog kunnen verrassen? Tot nu toe is hem dat altijd gelukt; hoewel natuurlijk niet elk album even veel aanspreekt slaat hij toch iedere keer weer nieuwe wegen in en tegelijk blijft Mark Oliver Evertett aka `E’ consequent een van de meest originele geluiden in de popwereld. Zelfs Tom Waits kijkt naar elke release van Eels reikhalzend uit, en dat geldt ook voor ondergetekende. Het is voor de liefhebber nog even geduld hebben, maar ik het heb het album al kunnen beluisteren, dus ik zal jullie alvast een beetje lekker maken.

Het album opent op overtuigende wijze met Bombs Away: bluesy, gruizig gitaartje, lekkere groove, E zingt op Tom Waits achtige wijze. Een niet te versmaden Eels klassieker in wording. Op Kinda Fuzzy het typische Eels-electronische drumgeluid gecombineerd met een rockgitaar en heerlijke piano. Een pittig nummer en een melodie die blijft hangen. Als het zo doorgaat wordt Wonderful, Glorious het meest consistente Eels album sinds tijden (want eerlijk gezegd zitten in de laatste albums toch hier en daar wat zwakke plekken). Op Accident Prone gaat het gas even terug voor een klassieke Eels-ballad, waarna met Peach Blossom de bak herrie weer opgengetrokken wordt. Het is een stevig en gruizig nummer; E is echt in vorm! Aan het eind wordt de E musicbox nog even van stal gehaald, anders zou Eels Eels niet zijn natuurlijk.

eelsOn The Ropes is een rustig jengelnummertje, zoals E dat als geen ander kan, vaardig de saaiheid vermijdend. Op The Turnaround worden wat strijkers van stal gehaald om het geheel en licht-theatraal gevoel te geven. Halverwege een gitaar die kant noch wal raakt: niet het sterkste nummer. New Alphabet is beter: licht onheilspellend, extatische uitbarstingen. Het valt me op dat ik bij dit album geregeld aan het wat ruigere werk van Tom Waits moet denken, ook hier weer. Eels is bijna `as bad as him’. Stick Together rockt ook lekker, het klinkt hier even meer als een stevige rockband dan als een eenmansproject. True Original is weer rustig, en wederom worden de strijkers van stal gehaald, blijkbaar opnieuw om een kwalitatief wat minder nummer te verhullen.

Open My Present is weer zo’n rocker, waarvan er op dit album opvallend veel staan. Het bevalt me wel, want het zijn allemaal sterke nummers. Op You’re My Friend worden weer allerhande belletjes tevoorschijn gehaald, zo kennen we Eels. I Am Building A Shrine is een traag lowfi liedje, in al zijn minimaliteit toch niet te versmaden. Hoe tovert die man toch steeds aan de lopende band van die lekkere liedjes uit zijn hoge hoed? Het album sluit af met het titelnummer, een liedje met een heerlijk groovende bas, dynamische Eels-zang en veel wisselingen; een mini-rockopera met een knipoog naar de jaren `70.

Vergaande conclusies ga ik nog niet trekken, daar is het nog te vroeg voor. Het album zal nog heel wat rondjes door de cd-speler gaan voor ik hem in het imposante oeuvre van de man zijn verdiende plek kan geven. Vooralsnog is het in elk geval een klasse album dat met kop en schouders boven de meeste hippe indiereleases van dit jaar uit zal steken, dat is een ding dat zeker is.

22 gedachtes over “recensie: Eels – wonderful, glorious

  1. Leuk, Peter.
    Ik houd zelf altijd wel van de kleine melancholische liedjes van Eels, dus ben wel benieuwd wat ik hiervan ga vinden. ‘Peach Blossom’ is niet per se zo’n klein melancholisch liedje, maar bevalt wel heel erg.

  2. Ook ik ben benieuwd: ik heb zo ongeveer alles van Eels in de kast staan… Als ik je recensie zo lees, lijkt het in de richting van Souljacker te gaan, hét rockalbum van Eels tot nu toe. Of heb ik het mis?

  3. Ach, dat vind ik nog steeds de beste, plus natuurlijk Blinking Lights. Maar soms heb je van die bandjes die wil je gewoon compleet hebben. Anderen hebben dat met labels… 😉

      • En dat Italiaanse postrock-label dan? O nee, die krijg jij natuurlijk allemaal 🙂
        Maar Blinking Lights is fraai hoor! Ook een soort autobiografisch album.

      • Ja, dat bedoel ik. Pas zag ik zo’n enorme achtereenvolgende reeks recensies van dat label bij jou voorbijkomen dat ik werkelijk dacht: dat heeft JW dus ALLEMAAL! Valt weer mee dus. Maar goed, je hebt aan Kranky ook al je handen vol, toch? Die zitten toch ook al aan 200 releases, of niet?

      • Nee ik beluister ze en wat ik de moeite waard vind krijg ik dan voor een vriendenprijsje (ik hoef niet te betalen, maar omdat ze niet denderend gaan met de verkopen doneer ik ietwat). Kranky zit bijna op 175…dus ja de 200 in zicht. Inmiddels overigens die Blinking Lights besteld wegens een wel heel hoog percentage mooie songs…dank u wederom!

      • Leuk! Kees heeft mij vorig jaar ook al overtuigd met ‘Blinking Lights’. Echt geniale plaat.
        Mooi ook hoe hij over zijn vader aan het begin van de plaat zingt (in ‘Son of a Bitch’) en aan het eind (in ‘Things the Grandchildren Should Know’).

  4. Brusselmans is een geweldig schrijver. Zijn nieuwe boek (Watervrees tijdens een verdrinking) kreeg alom lof. Ik lees elke week zijn column in Humo. Met veel genoegen mag ik wel zeggen. Dat boek van E is qua stijl (ironie en schijnbare onnozelheid) wel te vergelijken met Brusselmans dus dat kan gewoon mee op vakantie, vermoed ik.

    Beste recente zin (uit het hoofd dus wellicht een enkele woordwisseling): “Het jaar was nog maar nauwelijks begonnen of het was alweer vrijdag.”

  5. Nou, tegen zoveel literair geweld kan ik niet op… En ik overdrijf niet…
    Maarre, doe mij maar een andere Belg: Stefan Brijs, die graaft wat dieper, naar mijn mening.

  6. Hmm.. ook ik heb hem geluisterd. Ik heb het gevoel ‘Eels doet zijn kunstje weer’. Ik houd veel en veel meer van de ingetogen Eels. Dan is hij het beste, vind ik. ‘Eels with strings’ en Blinking Lights zijn wat mij betreft de pareltjes uit zijn hele oeuvre.

    • kan ik me ook iets bij voorstellen Vincent. een beetje afwisseling is toch wel goed vind ik. en het is echt een sterk album moet ik zeggen nu ik heb nog vaker heb gehoord. alsof Tom Waits uit zijn graf is opgestaan! (oops, die was nog niet dood dat is waar ook) 😉

Reacties zijn gesloten.