recensie: Most Unpleasant Men

most unpleasant men coverMost Unpleasant Men. Foute bandnaam. Ten eerste betreft het hier niet alleen maar mannen, en ten tweede is het zeker niet onaangenaam wat deze Utrechtse groep produceert. Noem het indierock, noem het electropop, noem het dansbaar maar toch ook intiem en gevoelig. Denk Talking Heads, denk Phoenix, denk The Notwist, Copark, Kings Of Convenience, The Whitest Boy Alive. In eigen land zou Anderson misschien een goede referentie zijn om te noemen. Hun sterke tweede album bevat Intelligente liedjes, veelal uptempo, aanstekelijke melodieën; subtiele reflecties over het alledaagse leven in een moderne grote stad.

Nummers als Everybody Does, Fall Of The City, Hole In The Ground zijn uptempo nummers, met stevige drums, analoge synths, gitaar, melodieus en met een rockgevoel. Blankets heeft zelfs een beetje een punk/wave gevoel. Man, Hippie en Doorsteps zijn rustiger; er wordt gebruik gemaakt van percussie en elektronische ritmes en meerstemmige vocalen.
MOST UNPLEASANT MENAlibi vind ik persoonlijk wat minder overtuigend. In This Is It wordt zowaar een banjo tevoorschijn gehaald. Bassiste Nana zingt hier een paar zinnetjes mee. Zanger Joram heeft trouwens ook een fijne warme stem.

Stairs (she builds a stair, he breaks them down, she wants to talk, he makes no sound…), It Ticks: (it’s three in the morning, there’s nothing on the radio and no-one to call, and it ticks, it ticks, it makes me itch) en Dead Cat (the cat has died on the stairs outside, not my cat but it’s dead) zijn humoristische liedjes over sneue alledaagse zaakjes. Die teksten (licht absurdistisch, triviaal, toch herkenbaar) zijn een sterk punt; het is knap als je op een originele manier alledaagse gebeurtenissen kunt beschrijven en daarmee een bepaald licht-melancholisch gevoel oproepen.

release: 11-01-2013 (Rough Trade/DGR)

Advertenties

6 gedachtes over “recensie: Most Unpleasant Men

  1. Fijne recensie!

    Ik ben nog in dubio…aan de ene kant is het allemaal heel sterk, maar het is ook een behoorlijk feest der herkenning. Een feest dus, dat wel, maar er is wel een hoog gehalte aan bekende ingrediënten. Naast de door jouw genoemde The Notwist hoor ik ook New Order, Wild Beasts en Styrofoam bijvoorbeeld duidelijk terug en een dwarsdoorsnee van de Tomlab en Morr Music stal. Orgels van de Inspiral Carpets….Qua Nederlandse referentie mag je ook Clemm toevoegen…Maar het is sterk uitgevoerd en de zang is heel prettig. Kortom, iets om te laten bezinken en dan zien of het blijft plakken.

    • Daar zit wel wat in, Jan Willem; het feest der herkenning, daar kun je soms ook snel weer op uitgekeken zijn. Het zal ook niet de meest spannende release van dit jaar worden, maar het is zeker een lekkere plaat. Die Utrechtse scene brengt de laatste tijd interessante bandjes voort moet ik zeggen…

      • klopt…toch kan dit feestje ook zo maar eens memorabel blijken…acht we zullen zien, het jaar is nog jong 🙂

        en ja Utrecht brengt wel vaker en zeker de laatste tijd veel klasse bands voort!

  2. Leuke muziek, maar idd niet super spannend. Maar voor mij hoeft dat niet altijd. Soms is gewoon leuk juist fijn.

Reacties zijn gesloten.