la liste week 2

Peter

Arvo Pärt – adam’s lament (ECM)

Hoewel ik feitelijk wars ben van religie en vroom gedoe weet de minimale en ingetogen liturgische muziek van de Estlandse componist Arvo Pärt me altijd te raken. Misschien omdat het wel sacrale maar geen vrome muziek is. Pärt’s composities lijken uit het leven zelf op te stijgen, geworteld in en doorwrocht van het pijnlijke en moeizame van het leven, dat meestal weinig van doen heeft met de oppervlakkige pretparkdeuntjes enerzijds en de levenloze uitgesleten religieuze liederen anderzijds die gewoonlijk het leven der gelovigen plachten te omlijsten.
Adam’s Lament is typisch Pärt en toch ook weer anders. De drie koren, het symfonieorkest en het kamerorkest die op dit album acte de presence geven maken de muziek grootser dan ik van de componist gewend ben (mijn voorkeur gaat doorgaans uit naar zijn meest minimale werken). Toch wordt het nergens bombastisch, het blijft allemaal subtiel en er is weer geen noot teveel. Het is niet de meest stille Pärt, maar wel een heel indrukwekkende.