nakomertjes (gemiste albums van 2012)

Elk jaar gebeurt het weer: ondanks dat ik vrij intensief met muziek bezig ben ontglippen me een aantal belangrijke albums. Je kunt natuurlijk ook niet alles weten/bijhouden en gelukkig zijn er dan ook de jaarlijstjes; een mooie manier om via gewaardeerde collega-muziekliefhebbers alsnog een paar mooie parels op te duiken. Drie daarvan bespreek ik hieronder nog eens:

Tiny Ruins – some were meant for sea

tiny ruins some were meant for seaDebuutplaat van de Nieuw-Zeelandse singer/songwriter Holly Fullbrook, die dicht aanschuurt tegen onze huisband The Innocence Mission (misschien een mooi alternatief voor diegene die het solo-album van Karen Peris wat vond tegenvallen?), Laura Marling en Nina Nastasia.

Breekbare wiegeliedjes van een ontroerende en tedere schoonheid. Klein gehouden, minimale orchestratie, meestal slechts Fullbrook op akoestisch gitaar of piano en haar prachtige stem. Meer is niet nodig om je hart te verwarmen op een koude winteravond.

Matt Elliott – the broken man

Matt Elliott the broken manSinger/songwriters. Het cliché wil dat ze niet over de vrolijke kanten van het leven mogen zingen maar een getormenteerde ziel moeten hebben, gekweld door wroeging en heimwee, eenzaam en gebroken. Of dat perse zo is laat ik in het midden, maar als het zo is dan voldoet meneer Elliott onmiskenbaar aan het criterium. Met albumtitels als Drinking Songs (2005), Failing Songs (2006), Howling Songs (2008) en zijn meest recente The Broken Man (2012) en songtitels als `If Anyone Tells Me It’s Better To Have Loved And Lost Than To Never Have Loved At Al, I Will Stab Them In The Face’, This is how it feels to be alone’ en ‘The Pain That’s Yet to Come’ kan het niet missen.
The Broken Man is een bijzonder maar niet lichtverteerbaar album. De basis wordt gevormd door Elliott’s melodieuze spel op zijn spaanse gitaar en zijn donkere Cohen-achtige stem. Hier en daar een piano of viool. Veel nummers beginnen ingetogen en simpel, maar krijgen halverwege een wending waardoor er emotioneel iets gebeurd; soms wordt je opgetild, vaker wordt de beklemming vergroot. De veelal dreigende geluiden en melodieën op de achtergrond vergroten het onheilspellende gevoel dat dit album oproept. Het is niet zomaar sentimentele tristesse, eerder muziek als therapie om af te rekenen met kwelduivels.

Mount Eerie – clear moon / ocean roar

mount eerie clear moon ocean roarOngelofelijk hoe sommige muziek, terwijl je toch best intensief met muziek bezig bent, volledig langs je heen kan gaan. Dat gebeurde mij met Mount Eerie. Voordeel is dat je dan – als je het eindelijk ontdekt – nog een goudmijn hebt om uit te graven. De Amerikaan Phil Elverum bracht dit jaar onder het pseudoniem Mount Eerie zelfs twee albums uit, met een tussentijd van een aantal maanden. Achteraf gezien kunnen de twee gerust als dubbelalbum beschouwd worden, waarbij Clear Moon de lichte kant en Ocean Roar de donkere kant vertegenwoordigen.

Clear Moon klinkt op het eerste gezicht als een rustige neo-folk plaat. Zacht tokkelende gitaren, wollige percussie en de fluisterstem van Elverum (die af en toe sterk doet denken aan de zanger van The Notwist). Maar de vertwijfeling is nooit ver weg en ook muzikaal bevat het album zijn verrassingen. Grootse orchestraties, een zorgvuldige opbouw, een portie psychedelica hier en daar, gitaarerupties en zelfs electronica tillen de plaat naar een magnifiek niveau.

Ocean Roar is steviger, gruiziger. Maar toch weer geen eenduidige noise. Openingsnummer Pale Lights begint bijvoorbeeld met rauwe gitaarmuren en een pompend ritme, maar net als je denkt dat dat het is verdwijnt die herrie plotseling naar de achtergrond (maar nog wel hoorbaar) en verschijnt de zachte stem van Elverum, begeleid door marimba op de voorgrond. Hoewel ook op Ocean Roar plaats is voor rustige ingetogen stukken is het overwegend luid en noisy, met een dikke krautrock-saus.

Wat de muziek van Mount Eerie zo bijzonder maakt is de ongrijpbaarheid ervan. Op een volstrekt originele manier vermengt Elverum allerlei stijlen en invloeden in zijn muziek en weet hij je steeds weer ter verrassen met onverwachte wendingen en combinaties. Wie aandachtig luistert kan niet anders dan concluderen dat hier een zeer creatieve en onafhankelijke geest aan het werk is. De muziek vraagt wel aandacht en herhaaldelijk luisteren, want toegankelijk is het niet echt. Maar als je jezelf een keer hebt laten grijpen laat het je ook niet meer los.

Advertenties

18 gedachtes over “nakomertjes (gemiste albums van 2012)

  1. Ik heb de Lijster in mijn hoofd tot zwijgen gebracht. Contemplatie nu. Vergeten voor later. Matt Elliott ga ik zeker nog een keer luisteren. Phil Elverum? Ooit schreef ik over The Microphones – Live in Japan, February 19th, 21st and 22nd, 2003 het volgende: “Wat een larmoyant gehannes!” Ik ben geen fan…

  2. ha die Wim, goeie jaarwisseling gehad? meteen lekker scherp, maar misschien moet je CM/OR toch even een kans geven…
    en ik ben nu ook echt klaar met de listmania. er komt na het weekend nog een gemeenschappelijke jaarlijst van mousique, daarna gaan we weer gewoon doen.

  3. Ja, Peter, lekker bezig! Klinkt allemaal heel goed. Hadden theoretisch gezien best in mijn eindlijstjes gekund, deze releases. Ik moet bij Tiny Ruins niet direct aan The Innocence Mission denken. Doet me wel wat denken aan ‘onze eigen’ Nancy Brick.
    Van Mount Eerie heb ik ‘Ocean Roar’ alleen nog niet gehoord. Die andere plaat klinkt erg indrukwekkend.

  4. Ja, Peter, prima! Berlijn was een belevenis. Daar hoor je op de M-avond wel meer over.

    Ik denk dat ‘kans geven’ niet tot acceptatievergroting zal leiden. Muziek met botten en een geraamte, die wil ik nu. Vandaar dat liedje van Rush. Of Ufomammut waar ik nu naar luister.

  5. Microphones en Mount Eerie is een wereld van verschil, net als CM en OR trouwens. Als je botten en geraamtes wilt is OR geen slechte keus; gewoon geheel via zijn bandcamp te luisteren….als je dan murw gebeukt bent kan je altijd nog de sereniteit van CM opzoeken 🙂

    Matt Elliott is en blijft een bijzondere artiest, vandaar ook hoog op mijn lijst. Hij was met The Third Eye Foundation al een held, overigens komt hij ooit uit Flying Saucer Attack, maar zijn gebrokken mannen ballads zijn van een aparte klasse.

    Ook ik heb nog een aantal albums binnnen die ik best eerder had willen hebben voor de lijstjes. Hexvessel in het bijzonder:

    • Ja, die van Shannon Stephens is ook prachtig. Eigenlijk best vaak beluisterd in het afgelopen jaar. Vooruit, met terugwerkende kracht in mijn top-20 (daar wordt het ook nog dringen, trouwens 😉 )

  6. Oh en laat ik Richard Hawley ook niet onvermeld laten Wim. Wat een machtig werk. Een prachtige brug tussen Mark Lanegan en Masters Of Reality; de juiste galm, de goede groove en met het blueshart op de plek waar deze hoort: diep in de strot!

  7. Ja, Hawley (ooit Pulp) is van grote klasse. Ik zou niet zo snel aan de Masters hebben gedacht (in relatie tot het werk van Hawley), maar er is inderdaad een zekere overeenkomst. Eerder komt Nick Lowe bij me op.
    Ufomammut: ik heb Opus Primium besteld. Red Harvest vind ik net iets minder diep (zeg, doom) dan Ufomammut. En Unsane neigt wat meer naar grindcore dan het Italiaanse drietal. Heb jij Wreck van Unsane (al)? Ik aarzel nog wat…
    By the way 2: van Amp heb ik ook wat staan. Driedubbelverzameld. Of zoiets. Ik ben daar nooit geheel in doorgedrongen. Nieuwe poging dient aanvang te krijgen. Dus.

    • ah maar dat is vinyl en dat komt er, tenzij er een cd bijzit, niet in…. 🙂

      Red Harvest’s laatste werken zijn minder diep; de eerdere op Voices Of Wonder nog wel; veel industrial en ambient erbij. Unsane ben ik mee gestopt na hun eerste periode, maar is zeker de weer eens het checken waard.

      AMP is wel een fraaie band…en jij hebt denk ik de singles/outtakes/rare/gazomaardoor verzamelaar All of yesterday tomorrow op het fijne RROOPP label? Sirènes is denk ik de mooiste cd.

Reacties zijn gesloten.