Norman Barratt

Wim Boevink schreef vandaag (20 december 2012) in Trouw over Joni Mitchell. Hoe hij gisteren naar haar liedjes luisterde en bijna ging huilen. Of misschien wel huilde maar er niet over wilde schrijven. In het stuk haalde hij de Engels auteur Zadie Smith aan die ergens had gezegd of geschreven dat ze niet naar Joni Mitchell kon luisteren als er anderen bij waren. Ze werd, zoals ze het noemde, ‘transparant’ door de muziek.

Zojuist, op zoek naar oude kerstliedjes voor een ander draadje hier op Mousique, stuitte ik op Norman Barratt. Vier platen maakte hij begin jaren zeventig met Gravy Train. Hij speelde mee op een album van Mandelaband. Ik leerde hem kennen door één van de mooiste albums uit de christelijke muziekscene van de jaren tachtig: Playing In The City van The Barratt Band.

Norman Barratt. Een jaar of wat geleden overleden. In stilte. Bij de EO weten ze niet eens wie hij is. Xnoizz heeft Oearzz. De rest van de wereld heeft niet eens geluisterd. Hoewel, dat is niet helemaal waar. Want Gravy Train, daar keek men van op. Daar kan je nog altijd van opkijken.

Drie keer Norman Barratt. Die solo, transparantie tot op het bot. (A Ballad Of) A Peaceful Man is één van de mooiste nummers van Gravy Train (let op de tekst!). Your Love is een prachtig liedje van Playing In The City (op vinylen bedje). Let op Barratts stem en gitaar aan het eind.

Ooit nam Barratt het voor Larry Norman op toen hij op het Flevo Festival speelde. Larry Norman, een vreemde vogel if ever there was one, was geheel tegen de afspraak in niet op komen dagen. Het sentiment op het festival was te typeren als ‘Larry Norman is een eikel’. Zegt Barratt, net voordat hij Wish We’d All Been Ready gaat spelen: “He doesn’t let down his friends easily!” Daarom én omdat een mens snel over muziek heen luistert, een citaat uit The Tune van diezelfde Larry Norman:

But if you really listen,
You can hear another tune,
But you have to listen quietly,
And you have to listen every day.




Advertenties

2 gedachtes over “Norman Barratt

  1. Twee mooie stukken van een Wim op deze donderdag. Eerst inderdaad die van Wim Boevink in de Trouw van vandaag. En nu die van onze eigen Wim…
    Dit vind ik ook precies één van de mooie kanten van Mousique: dat hier verborgen parels worden opgegraven en tegen het licht worden gehouden, opdat ze niet vergeten worden.
    Ik zie me nog zitten in de stoel bij jou thuis op Tholen toen je Barrat liet horen. Ik kende de naam wel en dat het een goed gitarist was, maar meer ook niet. Toen werd mijn kennis verdiept en nu weer verder. Dank daarvoor.
    Ja, die gitaarsolo is amazing (Mark Knopfler, eat your heart out!), dat tweede liedje is prachtig opgebouwd en het laatste komt me zelfs bekend voor.

Reacties zijn gesloten.