recensie: Tu Fawning – a monument

Nu het einde van het jaar nadert ben ik al weer een beetje begonnen met het terugluisteren van alle releases die de moeite waard waren, ter voorbereiding op de onvermijdelijke jaarlijst. En al doende kom ik dan soms van die pareltjes tegen die toch een beetje aan mijn aandacht waren ontsnapt. A Momument, de tweede plaat van `hobbyproject’ Tu Fawing (o.a. Corrina Repp en Joe Haege) is er zo een. Daar moet toch nog even een recensie aan gewijd worden, dat verdient dit album gewoon.

`Hobbyproject’ betitelde ik Tu Fawing hierboven enigszins gekscherend, maar feitelijk dekt die vlag al lang de lading niet meer. Waar debuut Hearts On Hold met zijn rammelige stuurloosheid een beetje zo overkwam, heeft Tu Fawning met hun tweede plaat een duidelijk eigen gezicht gekregen. A Monument heeft inderdaad wel iets monumentaals, het is een licht-bombastisch werk dat zwaar leunt op ritmes (van tribaal tot mars) en de vier multi-instrumentalisten waaruit de groep bestaat maken er een bont gekleurd geheel van, waardoor je het gevoel krijgt dat hier een veel grotere groep aan het spelen is (een soort Arcade Fire).

Anchor opent de plaat rustig, een ritmisch dreampop nummer met die prachtige stem van Repp. Blood Stains beukt er lekker in met een moddervette bas en gemoduleerde stem. Hier komen ook de eerste koperblazers om de hoek kijken. Het album bouwt zo mooi op naar Wager, een episch indienummer dat het hoogtepunt van het album is. Het nummer begint met een soort Wovenhandachtige drive, en donkere sfeer, een heerlijke koppige gitaar en orchestratie en koorzang die het nummer langzaam naar een climax brengen. In A Pose For No One wordt de rust gezocht. De manier waarop de spaarzame drums hier op de voorgrond gemixt worden zorgt er precies voor dat dit nummer spannend blijft. Build A Great Cliff is uiteraard dramatiek tot (bijna) over de top (zou Tu Fawning het succes van Florence And The Machine misschien ook zijn opgevallen?) en Skin And Bone is een barokke popsong (die me overigens niet zoveel doet tot dat heerlijke eigenwijze gitaartje invalt). Volgen nog het gedragen In The Center Of Powder White, het feeërieke To Break Into en de monumentale afsluiter Bones.

Met een album dat enerzijds alle kanten opgaat en anderzijds toch een verrassende eenheid vormt heeft Tu Fawning een ijzersterk tweede album afgeleverd. Ik ben benieuwd of we ze nog in jaarlijstjes terug gaan zien, want erg veel aandacht lijken ze niet te hebben gekregen. Dit kan als een klein goedmakertje gezien worden.

mei 2012 (City Slang/Konkurrent)

3 gedachtes over “recensie: Tu Fawning – a monument

  1. Mooi dat je ze hier nog eens langs laat komen. In week 23 heb ik hem ook in mijn weeklijst besproken. Ondanks dat het weer net als de voorganger Hearts On Hold – mijn nummer 2 van 2011 nota bene – een totaalbeleving is geworden, raakt deze me niet zo als die. Ze verstappen zich nu dikwijls aan rariteiten en druk gedoe, wat ze op hun voorganger nog subtiel deden. Verder staat er wel heel veel genietbaars op en blijft deze band een bijzondere. Dus het is een prima opvolger, maar jaarlijstjesmateriaal vind ik het deze keer niet.

Reacties zijn gesloten.