la liste 50

De lijst van deze week:

Peter

Yo La Tengo – fade (Matador)

Na ruim 25 jaar bezig, sinds jaren de ultieme indieband op aarde, en nog altijd niet uitgespeeld. Het nieuwe album Fade, dat 14 jan. verschijnt, klinkt nog steeds fris, up to date en helemaal YLT. Het album is al te bestellen. Als warmmakertje alvast een clipje:

Kees

the weekndThe Weeknd – Triology (XO&CO)

In feite is dit geen nieuw album, maar een bundeling van de in 2011 verschenen albums van de Canadees Abel Tesfaye, alias The Weeknd. Het betreft de mixtape-albums House Of Balloons, Thursday en Echoes Of Silence. Deze waren eerder al gratis te downloaden, maar nu zijn ze dus ook te koop: verzameld in een fraai hoesje met mooi artwork. Zoonlief hier is zwaar fan, dus zijn vader luistert lekker mee. Eigenlijk maakt The Weeknd R&B en Soul zoals Michael Jackson had moeten maken na Bad (toen het misging met hem). Tesfaye werkt met vette beats, spooky electronica en goede gastvocalisten. Zelf heeft hij ook een heerlijke stem. De thematiek is wat eenzijdig: vooral het hedonisme bij en rond hem. Maar muzikaal en vocaal is het allemaal dik in orde!

Karen Peris – Violet (eigen beheer)

karen peris violetAfgelopen week was er op Facebook verwarring (door mijzelve gesticht). Ik begon namelijk over een nieuw album van de ‘huisband’ van Mousique: The Innocence Mission. Ik had daar zelfs al een liedje van gehoord, dacht ik. Speurneus Daan wees me er fijntjes op dat het nummer van Karen Peris is, de zangeres van TIM. Haar nieuwe album Violet komt zelfs deze week uit en is hier te beluisteren/bestellen. Ik heb al geluisterd de afgelopen dagen en ik kan niet anders zeggen dat Violet gewoon een fijn album is. De nadruk ligt meer op de piano dan op de gitaar, hoewel manlief Don Peris zeker nog meermalen teder de snaren beroert. In feite is het nog een graad verstilder dan de laatste albums van TIM, die al behoorlijk ingetogen rustig waren. De nummers zijn deels instrumentaal, deels vocaal. Het liefst hoor ik Peris zingen en als ze dat doet, zoals in het openingsnummer Song For A New Day, ben ik verkocht. Alleen dat nummer al is de aanschaf van dit album waard. En verder hoop ik dat het nieuwe album van TIM ergens in 2013 verschijnt.

Daan

Dakota Suite – An Almost Silent Life

Op Mousique geen onbekende naam, Dakota Suite. Voor de rest hoor ik er dan weer weinig over. Onterecht, mijns inziens. Slowcore, dakotaneoklassiek, jazz… ik kan na een aantal luisterbeurten nog steeds niet zeggen wat ik precies gehoord heb (en dat maakt het voor mij dan ook misschien wel heel bijzonder), maar wel dat deze ultiem treurige muziek me iedere keer erg diep raakt. Alleen de titels zijn al om te huilen: ‘Wanneer de pijn ons doet scheiden’ bijvoorbeeld. Misschien iets te veel droefheid voor deze donkere dagen, maar ach: er wordt in December al genoeg joligheid bedacht ter compensatie.

Wim

Een liedje van Stuart Adamson. Door Darrell Scott, Paul Brady en Jerry Douglas.

21 gedachtes over “la liste 50

  1. @Peter, Yo La Tengo, de ultieme indieband op aarde? Zijn dat niet al te grote woorden? (voor wel een fijn bandje hoor!) Zelf koester ik hele warme gevoelens voor ‘And Then Nothing Turned Itself Inside‐Out’ (1999). Dat album heb ik destijds bijna grijs gedraaid.
    Dit is trouwens ook een fijn liedje, zeker ook door blazers en strijkers (over het clipje hebben we het maar niet). Ik ben ook wel benieuwd naar dat nieuwe album.

  2. The Weeknd komt ook in mijn lijst deze week…fijn die bundeling en de extra tracks!

    YLT heb ik zelfs niets mee, maar ja aan ieder om de grootheid ervan te bepalen…

    Enne Daan, dat Dakota Suite komt op veel plekken langs hoor! Kwestie van andere sites lezen. Bij mij, ambientblog, file under en zelfs in de OOR….

    • Je hebt gelijk, Jan Willem. Dat ik er weinig over hoor, ligt er in deze dan ook aan dat ik niet goed en op de juiste plekken luister.

      • ik vind `an almost silent life’ ook echt prachtig. Dakota Suite is sowieso goed te pruimen, maar hier komen m.i. al zijn sterke kanten bij elkaar. overweeg nog een recensie, maar je moet keuzes maken en hij is nu in feite al besproken…

      • sowieso maakt hij voor zijn comeback completere muziek, waarbij de bandalbums heel mooi met de instrumentale, meer filmische werden afgewisseld; ik zou zeker the way i am sick en the end of trying boven deze nieuwe willen plaatsen…maar signal hill en navigators yard zijn ook geweldig

        wat me minder bevalt aan deze nieuwe is dat overdreven getormenteerde in de zang wat dus een maniertje blijkt te zijn; begrijp me niet verkeerd…ik vind het nog steeds erg goed, maar dat oude werk vind ik puurder en zeker niet minder melancholisch

      • Ha, daar heb ik dus alleen Signal Hill niet van; de rest wel 🙂
        This River Only Brings Poison was ooit mijn instapplaat en die is me ook zeer lief. Daarna heb ik het redelijk bijgehouden – het nodig ervoor aangeschaft en erna, maar niet alles.
        Ik vind juist ook die afwisseling van instrumentaal – The Way I am Sick is zo mooi – en de bandalbums ook erg fijn.

  3. @Wim, wat een mooi liedje – de sfeer doet me, vooral in het begin, denken aan die akoestische liedjes op ‘Criminal Under My Own Hat’ van T Bone Burnett. Later wordt het meer ala ‘The Seeger Sessions’ van The Boss (ook niet verkeerd natuurlijk!).

  4. Ook in Heaven, al een jaar of tien. Deze Dakota Suite heb ik echter aan me voorbij laten gaan. Ik trek de treurnis niet meer.

  5. Ja, dat is zeker mooi. Stuart Adamson (Big Country) is in onze contreien nauwelijks op waarde geschat. Die gelijkenis met TBB berust op Douglas’ dobro. Let ook op Paul Brady. Vanmorgen in de auto: zijn dit jaar verschenen verzamelalbum Dancer In The Fire.

  6. ‘Yo La Tengo de ultieme indieband’.
    indie in de zin van muziekstijl uiteraard, want echt independent zijn de meeste indiebands natuurlijk niet, zeker niet als ze op een groot label zitten…
    maar YLT maakte al indierock toen het genre nog uitgevonden moest worden en ik heb het altijd een fijn bandje gevonden. Yo La Tengo, Tindersticks, Guided By Voices, Motorpsycho, allen legendarische jaren `90 indiebands. Daar is het voor mij begonnen, door een collega die me via deze bands introduceerde in een nieuwe muziekwereld. Maar dat is uiteraard geheel persoonlijk/subjectivistisch…

  7. Die Karen Peris klinkt wel erg fijn trouwens! Wat een engel. 🙂
    Wel jammer dat de plaat relatief snel afgelopen is.

  8. @Peter.YLT klinkt goed. Fijnzinnig vormgegeven liedje. Nog altijd moet ik het eerste album van deze band aanschaffen terwijl ik weet dat ik het moet aanschaffen. Ook nu weer denk ik dat. Het moet er binnenkort maar eens van komen…

    • Ja, zo’n band is het ook wel, Wim: ze maken steevast goede platen/liedjes, hele volksstammen indiebandjes zijn schatplichtig aan YLT, en toch krijgen ze over het algemeen niet de aandacht en waardering die ze verdienen. Het treurige lot van wegbereiders die trouw blijven aan zichzelf en zich niet door modes laten verleiden. Maar iedere indie-muzikant en serieuze popliefhebber zou eigenlijk minstens 1 album van YLT in bezit moeten hebben. En dan zou ik toch weer zeggen: I Can Hear The Heart Beating As One of de tip van Kees, of zelfs Ride The Tiger. Dit nieuwe album is ook prima, maar als je er 1 moet kiezen…

Reacties zijn gesloten.