Dubbelrecensie: Sufjan Stevens – Silver & Gold

sufjan stevens silver & goldKerstmis is te kort voor al de muziek die eraan gewijd wordt. Sufjan Stevens is inmiddels met zijn tweede set van maar liefst 58 kerstliedjes gekomen. Kees en Daan namen de tijd voor een (niet al te korte) bespreking. Opnieuw een dubbelrecensie dus!


Kees

…, but Christmas is forever
                       Sufjan Stevens

Je zou maar een familielid of persoonlijke vriend van Sufjan Stevens zijn… Dan zou je elk jaar in december van hem een cd’tje krijgen (of stuurt hij ze tegenwoordig digitaal op?) met daarop een aantal door hem vervaardigde kerstliedjes. Gelukkig denkt Sufjan ook aan degenen buiten zijn inner circle. Na vijf achtereenvolgende kerstalbums gemaakt te hebben, bundelt hij deze in een box. Hij deed dat voor het eerst met de kerstbox Songs For Christmas (2006). Hier in Huize Van den Berg is dat al jaren dé favoriete kerstmuziek. Mocht je cd’s grijs kunnen draaien, dan zagen deze er intussen meer dan muisgrijs uit!
Intussen zijn we zes jaar verder. Ieder jaar ging Sufjan door met zijn jaarlijkse kerstalbum. Er lekte weleens wat uit, maar aangezien ik niet zo’n digitale vochtvreter ben, was ik dolgelukkig toen het bericht kwam dat er een nieuwe kerstbox aankwam. Het voordeel daarvan is, dat er ook het nodige aan extra’s inzit: een prachtig dik boekje, met de teksten, de akkoorden, mooie essays van Sufjan zelf (oorspronkelijk was hij schrijver en dat kun je merken!) en de zingende pastor Thomas Vito Aiuto (Welcome Wagon), stickers, tattoo-plaatjes, een poster en een bouwpakket voor een heuse kerstster. Maar goed, uiteindelijk gaat het natuurlijk om de muziek. Deze bestaat, zoals gezegd, uit maar liefst 58 liedjes. Het gaat wat ver om deze stuk voor stuk te bespreken – hoewel ik best zou willen! – en daarom kies ik ervoor om ieder album kort te typeren.

sufjan gloria nu voor goedGloria, Songs for Christmas, Vol. 6

Dit album sluit qua sfeer en instrumentatie nog het meest aan bij de vorige kerstbox Songs For Christmas. De nadruk ligt op de folk. Ook horen we wat country-invloeden. Bijzonder is ook de Engelse sfeer, die in menig liedje op te merken is. Het duidelijkst is dat in Coventry Carol en het prachtige nummer Go Nightly Cares, oorspronkelijk van de 16e eeuwse componist John Dowland. Prijsnummer is Barcarola (You Must Be A Christmas Tree). De zalvende stem van Sufjan en de begeleiding stuwen langzaam op tot een imposant bouwwerk, waarna er weer wordt ingehouden. Aan dit album schreven en musiceerden ook Aaron en Bryce Dessner (van The National) mee!
Kortom, een prachtig begin van de box, waarbij de titel de lading volledig dekt…

I am Santa’s Helper, Songs for Christmas, Vol. 7

sufjan stevens i am santas helperDit album kent maar liefst 23 liedjes. Het duurt ook zo’n drie kwartier! Hier kunnen we ook niet meer spreken van een ep (alhoewel Sufjan met All Delighted People (2010) al eens eerder zo’n kunstje flikte). Maar goed, I am Santa’s Helper schiet werkelijk alle kanten uit. Aan de ene kant staat er prachtige koorzang op van bijvoorbeeld Bach. Aan de andere kant komen we ook liedjes tegen, waarop Sufjan zich te buiten gaat aan gefreak (We Wish You A Merry Christmas, Ding​-​a​-​ling​-​a​-​ring​-​a​-​ling en Mr. Frosty Man – het laatste missschien bekend van de bizarre en gruwelijke clip). Niet onvermeld zij hier The Danielson Family. Deze muzikale familie deed al veel vaker mee met Sufjan en zij willen ook nog wel eens buiten de vaste muzikale kaders opereren.
Ik bedacht mij ook dat dit kerstalbum uitkwam in 2007. Het is een jaar na The Avalanche met de outtakes van Illionois. Daar hoorden we Sufjan ook al regelmatig enorm pielen op zijn gitaar. Ik vind dat wel amusant, maar tegelijk is het voor mij niet de meest aantrekkelijke kant van zijn muziek. Gelukkig staat daar heel veel fraais tegenover.
Met name de piano wordt prachtig bespeeld en de koorzang is schitterend. Zelfs twee heuse Sacred Harp-nummers (Morning en Idumea) worden overtuigend gebracht!
Kortom: dit album vraagt even wat meer incubatietijd, maar dan heb je ook wat!

sufjan stevens infinity voyagerChristmas Infinity Voyage, Songs for Christmas, Vol. 8

De voorkant van dit album laat een soort transformer of ander space-wezen zien. Dat dekt de lading behoorlijk, want space-geluidjes zijn hier te pas en te onpas te horen. Sufjan had in die tijd (2008) de synthesizers, drumcomputers én vocoders (her)ontdekt. Dat zou uiteindelijk resulteren in het geniale Age of Adz (2010), maar hier is hij nog duidelijk aan het oefenen… Sommige liedjes worden werkelijk om zeep geholpen. Neem Joy To The World. Dat begint prachtig ingetogen, zelfs de electronica is dienstbaar aan de dromerige sfeer. Hier lust ik wel pap van. Er komen fluitjes bij. Schitterend. Maar dan na een kleine twee minuten pakt Sufjan de vocoder erbij en drukt hij (willekeurig?) wat andere knopjes in. Kortom: het loopt echt uit de klauwen. En dat niet alleen hier. Tegelijk kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Sufjan met een grote glimlach de schijfjes op de post deed en zijn vrienden al voor zich zag: eerst zwijmelend en toen bijna een hartverzakking krijgend! Volgens mij is hij ook gewoon een pestkop!
Staat er dan niks moois op? O zeker. Het openingsnummer Angels We Have Heard On High is prachtig. De cover Alphabet St. van niemand minder dan Prince is verrassend en op het slotnummer The Child Wiht The Star On His Head is de electronica wel intrigerend en wordt het nummer prachtig opgerekt tot zo’n 15 minuten.
Kortom: als dit schijfje in de cd-speler van Huize Van den Berg verdwijnt, zal ik wel uitvoerig de programmeerknop hanteren!

sufjan stevens let it snowLet it Snow! Songs for Christmas, Vol. 9

Hier is Sufjan weer tot rust gekomen. Sterker nog: de sfeer van een aantal liedjes leunt heel sterk op de kerstmuziek uit de jaren ’50 (The Great American Songbook, Bing Cosby, Frank Sinatra). Het openingsliedje I’ll Be Home For Christmas – kent u die fabelachtige clip? – is hier het beste voorbeeld van. Tegelijk zou Sufjan niet Sufjan zijn als hij daar in een nummer als Sleigh Ride halverwege weer een portie plonkende electronica aan toevoegt. Maar hier is het wel subtieler dan op het vorige album.
Een ander opvallend gegeven is de prachtige stem van ene Cat Martino, die zich regelmatig laat horen. Als Gabriël een vrouwelijke engel zou zijn, zou z(h)ij zo klinken, denk ik!
Naast de typische Amerikaanse jaren ’50 sfeer, hoor je in andere liedjes juist een soort Ierse folksfeer terug. Tegelijk deden vooral die fluitjes me denken aan Stevens’ debuutalbum A Sun Came (2000) – of nog verder terug: de tijd dat hij samen met Shannon Stephens in de band Marzuki speelde.
Het titelnummer Let It Snow is trouwens ook van een hemelse schoonheid.
Kortom: dit schijfje kan ik onverkort zonder enige moeite in de al genoemde cd-speler stoppen en dan de repeatknop indrukken…

sufjan stevens christmas unicornChristmas Unicorn, Songs for Christmas, Vol. 10

Datzelfde geldt trouwens voor het laatste album uit de box. Hier komt eigenlijk alles samen: de folk, de swing, de ingetogen- en de uitbundigheid. Het allermooiste bevindt zich op het slot van het album. Allereerst is er het werkelijk schitterende Justice Delivers Its Death. Eigenlijk is dit de allerfraaiste kant van Sufjan voor mij: dromerig, klein, fluisterend gezongen. Ook de tekst is mooi: Lord, come with fire, Lord, come with fire. Everyone’s wasting their time. Storing up treasure in vain. Trusting de pleasure it gives here on earth. Het refrein laat de titel van de kerstbox horen: Silver and Gold. Het slotnummer Christmas Unicorn is juist groots en lang, maar o zo fraai. De tekst is hilarisch én ontdekkend over verschillende theologische en culturele kanten van het kerstfeest. De verrassing zit ‘m aan het eind als er opeens Love Will Tear Us Apart van Joy Division klinkt en dat uiteindelijk gecombineerd wordt met het refrein. Geniaal gedaan! En krijg dat refrein maar eens uit je hoofd…
Kortom: het toetje uit de box is fenomenaal.

Daan

Tussen kunst en Kerst. Zo kun je de kerstmuziek van Sufjan Stevens zoals hij die in het verleden uitbracht noemen. Dat hij over iedere staat van Amerika een conceptalbum zou maken, bleek een grap. Maar met ieder jaar een kerst-EP is hij nooit gestopt. In het boekje bij zijn nieuwe kerstbox ligt hij toe:

“Fads come and go; fashions fade; governments corrode, combust, or give way to revolutions; and the phantom public exercises its ideological fickleness with the flimflam incongruity of an amusement park ride, but Christmas is forever.”

Op een filosofische wijze met veel alliteratie, rijm en niet zonder een zeker cynisme gaat Sufjan in zijn verhaal I sing my Holly-jolly, Candy-coated Christmas song of vindication op zoek naar waarom dit feest met haar hardnekkige nadrukkelijke aanwezigheid niet weg te denken is. De moeite waard om te lezen. Voor nu voldoet het te melden dat er voor Sufjan Stevens genoeg reden is om ieder jaar zijn familie en vrienden op een EP te trakteren. In 2006 bracht hij zijn eerste zes  EP’s uit in een feestelijke box. De vijf EP’s die hierop volgden zijn dit jaar in een nieuwe box uitgebracht onder de naam Silver & Gold. De muziek komt van wat hij uitbracht in de jaren 2006 t/m 2010. Begin dit jaar heeft hij de puntjes op de ‘i’ gezet (of de al bestaande liedjes flink geterroriseerd met elektronica).

De eerste box telde 42 liedjes, Silver & Gold maar liefst 58. Je zou denken dat de kerstsfeer Sufjan de strot zo langzamerhand wel uithangt. Zeker als je ook nog eens in januari, als alle ongein voorbij is, je liedjes moet perfectioneren. Misschien is dit de reden dat Sufjan op Silver & Gold de kerstsfeer aardig naar de Filistijnen (of Herodes) helpt. Vooruit, zijn eerste EP’tje kent een prettig folky geluid. Hij krijgt hier hulp van de broers Dessner (The National) en Richard Reed Parry (Arcade Fire). Met drie indiekoningen en een engelenkoor (waar o.a.  Rosie Thomas meezingt) is de EP muzikaal interessant en familieproof.

Maar daarna begint het. Oude kerstmeezingers worden in korte versies met hysterische fluitjes of schreeuwerige kinderkoortjes gebracht, er worden zo nu en dan eens flink valse gitaarpartijen gespeeld en EP 8 die in 2008 al op het internet lekte is bewerkt met een enorme dosis nerveuze elektronica. Een mooi lied als The Child With the Star on His Head krijgt krijgt zo in de nieuwe versie wel een erg lange pruttelende outro en ook Joy to the World stuitert alle kanten uit. De electronica kan ook  goed uitpakken, zo bewijst Sufjans catchy versie van Do You Hear What I Hear? De cover van Prince’s Alphabet zou je op z’n zachtst gezegd ongepast kunnen noemen op een kerstplaat. Voor de release van deze box was er ook al een halloweenclip te zien van Mr. Frosty Man, die in staat is je volledige kerstdiner door je slokdarm terug te sturen. Sufjan rekt het begrip Kerst op.

Behalve uit de hand gelopen experimenten kent deze box ook veel schoonheid. Een voorbeeld is het pareltje Christmas in the Room waarbij de elektronica een wat subtielere en ondersteunende rol heeft. Of de verschillende met koor uitgevoerde klassiekers op de tweede EP (ja, ook Bach). Op de twee laatste EP’s lijkt Sufjan  een wat stabieler geluid gevonden te hebben. En er mag ook weer eens een luchtig vrolijk kerstliedje voorbij komen.

Het Nederlandse collectief How To Throw A Christmas Party viert Kerst met een voltallige kerststal. Sufjan Stevens geeft in zijn artwork ook nog eens ruimte aan bloeddorstige Kerstmannen, ruimtewezens, Bert van Sesamstraat en van allerhande heidense wezens die ooit in de geschiedenis van Kerst een rol kregen. Christmess, zo noemt hij dat. Geen devote kerstafbeeldingen, geen Amerikaanse zoetheid, maar complete chaos. Zowel in de muziek als in het artwork (met stickers, plaktatoeages en een onmogelijk kerststerbouwpakket) wordt de draak gestoken met alles wat er van Kerst gemaakt werd en wordt.

De met Sufjan bevriende pastor Vito Aiuto doet ook nog een duit in het zakje. In het bijgeleverde boekje schrijft hij een mooie theologische verhandeling over Advent en de Apocalyps. Er was een tijd dat men eerst Kerst vierde en daarna Advent, zo vertelt hij. Laatstgenoemde periode was dan een tijd van verwachting. Niet de verwachting van een klein kerstkind, maar van de tweede komst van Christus die gepaard zou gaan met rampspoed en oordeel. Geen vaag gevoel van hoop, maar juist ook vrees en beven.

Te midden van deze chaos en gekte op Silver & Gold is er zo nu en dan ruimte voor kwetsbaarheid en puurheid. Een duidelijk voorbeeld is het misschien wel mooiste liedje Justice Delivers its Gift. Sufjan zingt:

“Lord, come with fire, Lord, come with fire. Everyone’s wasting their time (…) Oh I see the end. Oh I see the end. Everyone’s waiting for death. How do you measure its worth? Justice delivers its gift here on earth.”

Een soortgelijk gevoel wordt ook in The Child With the Star on His Head bezongen:

“And the child with the star on his head, all of the World rests on his shoulders (…)
And the trust we put in things, in small ID’s, in engineering, the world of sports, in second best, in consequences we will not put to rust”

Uit deze momenten spreekt een soort moeheid van de materiële leegheid die in deze wereld heerst en een verlangen dat hoort bij het Advent zoals pastor Vito Aiuto het uitlegt. Als contrast met de ‘lalalalalalala’s’ zoals die bijvoorbeeld op Holly Jolly Christmas gezongen worden, zijn dit de momenten die raken.

De 58 liedjes worden afgesloten met het geweldige Christmas Unicorn:

“I’m a Christmas Unicorn in a uniform made of gold,
with a Billy goat beard
and a sorcerer’s shield
and mistletoe on my nose”

Kerstmis met alle heidense en Amerikaanse aspecten wordt met jolige spot op een feestelijke wijze bezongen. Sufjan Stevens trakteert liefhebbers en haters van Kerst (maar voor Sufjanatics) met Silver & Gold op een eigenwijs, krankzinnig, bepaald niet familieproof, maar ook absoluut niet lichtzinnig kerstfestijn. Silver & Gold is niet altijd even sterk, maar ook regelmatig geniaal. Ik zal me er nog vele Decembers mee vermaken en ben al benieuwd hoe zijn derde kerstbox zal zijn. Als het ooit zover komt trouwens, want ik zal om in de sfeer te blijven afsluiten met de kerstwens van pastor Vito Aiuto:

“For even as we soldier through the corporate commodity of Christmas consumerism, and self-examination (…) we miss the obvious: that Advent is ultimately about death.
The End is near.
You are going to die.
Happy Holidays.”


Advertisements

25 gedachtes over “Dubbelrecensie: Sufjan Stevens – Silver & Gold

  1. Nou, collega-Mousiquant, alias speurneus Daan, je zou het kort maken… Tja, als dit kort is, is de Chinese Muur een tuinhekje…
    Maar mooi die cultuurtheologische verdieping die je er aan geeft! Die essays zijn ook echt smullen. Vooral die eerste van Sufjan is briljant. Daar kun je toch ook aan merken dat hij oorspronkelijk voor schrijver studeerde en pas later de muziek ontdekte. Zijn teksten zijn dus vaak genoeg zeer boeiend.
    Ik moet toch twee kanttekeningen maken op jouw muzikale analyse. Ik vind dat outro van ‘The Child With the Star on His Head’ helemaal niet pruttelen. Ik vind het juist magnifiek gedaan hoe hij dat eindeloos oprekt op juist een spannende wijze.
    En die cover van Prince vind ik ook helemaal niet verkeerd gedaan. Daar vind ik de electronica juist wel dienstbaar aan het liedje.
    En die ‘family proof’ houden we er in! Heel herkenbaar hier in Huize Van den Berg!

    • We vullen elkaar mooi aan, Kees. Fijn dat jij de EP’s stuk voor stuk behandelt. 🙂
      Wat betreft die outro van ‘The Child With the Star on His Head’. Ik vind ‘m wat overdreven en stuurloos. Niet lelijk verder hoor. Het kan liggen aan dat ik al lange tijd gewend ben aan de oude versie van dit nummer. Die cover van Prince vind ik zelf ook niet verkeerd. Het was meer om aan te geven hoe vrij Sufjan omgaat met Kerst. 🙂 Ben het met je eens: de elektronica is daar zeker dienstbaar aan het liedje.
      Petje af trouwens voor jouw omschrijving van Sufjan die ‘willekeurig knopjes indrukt’. 🙂 Zo voelt het inderdaad wel aan.

  2. Tjonge jonge heren, jullie doen voorwaar voor elkaar niet onder, je kunt wel zien dat hier twee theologen aan het werk zijn geweest 😉
    te lang om nu helemaal door te lezen, moe van een avondje vol muziek, maar morgen ga ik hier zeker even rustig voor zitten.
    ik moet zeggen dat ik er weer aardige dingetjes bij vind zitten, bij deze box, ik vreesde een beetje voor het meer-van-hetzelfde-en-dus-enigzins-slaapverwekkend effect, maar dat valt mee. ik speel voorzichtig met de gedachte om volgend jaar – als er geen How To Throw A Christmas Party’s meer worden gehouden, een gezellige kerstavond vol met dit soort kersmuziek te organiseren. animo?

    • Nou Peter, het is juist allesbehalve meer van hetzelfde. Deze box is in die zin gevarieerder dan nummer 1, maar regelmatig ook behoorlijk freaky.
      Een stel rappers is trouwens met die liedjes aan de haal gegaan en heeft er een hiphopmixtape van gemaakt (zie hier: http://pitchfork.com/news/48884-heres-sufjans-christmas-rap-mixtape-chopped-and-scrooged-with-das-racist-kitty-pryde-more/)

      Wat bedoel je trouwens met gezellige kerstavond vol met dit soort kerstmuziek? Een concert/festivalletje? Of een soort Mousique-avondje met kerstliedjes? Wat het laatste betreft: ik ken iemand die sinds de eerste adventszondag op Facebook iedere dag een behoorlijk apart kerstliedje laat horen… 😉

    • Tsja, ik noem Kees dan ook weleens mijn goeroe, Peter. 😉 Iets kort houden gaat nog een oefening voor ons worden.
      Ik ben benieuwd wat je ervan vindt als je er uitgebreid voor bent gaan zitten. Voor een kerstmuziekavond volgend jaar is van mijn kant zeker animo.

  3. Ik zie er wel iets in om er dan, in navolging van mr. Stevens, een bizarre draai aan te geven. meer een `gezellige’ kerstavond dus. feitelijk ben ik ook zo’n kersthater, ik heb een bloedhekel aan al die opgezwollen lieflijkheid, dat slaat werkelijk nergens op; om van de commercie eromheen nog maar te zwijgen. een soort apocalyptisch muziekavondje met freaky kerstmuziek en bizarre kersstal-parodie-achtige installaties ofzo.

    Heren, het was een genot om jullie beschouwingen te lezen, was de gemiddelde preek maar zo boeiend! 😉 De wat filosofischer insteek van Daan beviel me wel, en tevens de Leo-Blokhuis achtige essay van Kees, waarbij we via de kerstalbums door mr. Stevens zijn catalogus worden geleid. Je kunt het werk van de man zo beter plaatsen (de vraag is dan: moeten zijn kerstcd’s gerubriceerd worden aan de hand van zijn reguliere cd’s of eerder andersom?).
    In elk geval: het is wel weer de moeite waard, al heb ik persoonlijk geen 45-50 euro over voor zo’n ep-boxje vol verkrachte kerstliedjes 🙂

    • Klinkt goed, Peter, dat apocalyptisch muziekavondje met freaky kerstmuziek. Alleen ken ik zelf ook weer niet heel veel freaky kerstmuziek moet ik zeggen. Die lieflijkheid zit er toch altijd wel een beetje in. 😉
      Ik ben het alleen niet eens met je omschrijving met ‘zo’n ep-boxje vol verkracht kerstliedjes’. Daarvoor zit er te veel schoonheid in deze box. Bovendien heb je ‘m voor iets meer dan 30 euro al te pakken hoor.

    • Beste Peter, dank voor je waardering! Het zal met name JW goed doen dat ik vergeleken word met Leo B… 😉
      Ik heb bij mijn lineaire insteek inderdaad ingestoken bij zijn albums: volgens mij is dat toch de hoofdlijn bij een artiest. Ik zag in ieder geval genoeg muzikale dwarsverbanden.
      Alleen jammer van die slotzin van je: ‘een ep-boxje vol verkrachte kerstliedjes.’ Bij zo’n typering denk ik dan: die heeft ze niet alle 58 gehoord… Maar ja, dat is ook schier onmogelijk met jouw huidige luisterdichtheid en schrijftempo… 😉

      • Pas op hè, zo graaf je ‘je eigen graf’, want nu wordt het wel erg lastig wanneer ik je wel of niet serieus moet nemen…
        Oké, welke albums uit de box springen er voor jou uit? (serieuze vraag! 😉 )

      • ik denk toch vooral de eerste en de laatste (Gloria en Christmas Unicorn). dat gefreak op vol. 8 trek ik uiteindelijk ook minder.

      • Dan zijn we het aardig eens! 🙂
        (Hoewel ik 2 en 4 toch ook heel goed te pruimen vind, maar dat had ik al uitgelegd)

      • Yep, waarbij ik dan wel weer denk: die Dakota Suite gaat al zo lang mee en die recensent doet alsof hij de grootste ontdekking sinds tijden doet…

      • Ja, ik werd ook al op mijn vingers getikt door Jan Willem toen ik van Dakota Suite iets nieuwers maakte dan het werkelijk is. 😉 Dus wel overeenkomsten tussen mij en Trouw. Het is maar welke sites en blaadjes je leest . 😉

      • Volgens mij zit jij gewoon heel diep in dat Trouw…
        Ach, het kan slechter: beste Europese krant, qua vormgeving en verantwoorde historische wortels in het verzet.

    • Erg mooi stuk in de Trouw!! Doet me goed.
      Ook met wat ik over Dakota Suite heb geschreven, is Trouw het eens. Misschien worden we wel door ze gelezen. 🙂

    • Het was geen tik op de vingers, meer een goed bedoeld duwtje in een andere richting 🙂

      Leo B heeft er ook nog wel eens een handje van om te doen alsof hij iets volslagen unieks heeft ontdekt. Paar jaar terug nog deed hij dat met Nick Drake…

  4. tjonge jonge een waar epistel, leuke draai die jullie er aan geven. Een prachtig hoogdravend verhaal wat dit werk in mij ogen recht doet.

  5. Maar mannen wat een monumentale recensie! Ik heb dit weekend eindelijk wat tijd gevonden om er voor te gaan zitten.

    Ik vraag me wel af of ik de afzonderlijke cd’s gekocht had als ze niets met kerst te maken hebben. Ik bedoel, het is zo een fraaie box maar er staat natuurlijk ook een hoop zooi op. Het is slim verpakt en hij kan de regels van een coherent album volledig aan zijn laars lappen zo. Daarnaast is inderdaad die Joy Division cover geniaal gedaan en staan er ook een hoop andere uitschieters op.

    Kees met Leo B vergelijken…dat verdient Kees niet!!! 😛

    • Hoi JW, dank voor je waardering. Het heeft ook wel even tijd gekost voordat deze dubbelrecensie klaar was. Ik was even bang dat het kerst 2013 zou worden… 😉
      Jouw vraag begrijp ik wel hoor. Ik draaide gisteren album nr. 2, je weet wel die hele lange, met meer dan 20 liedjes. Mijn vrouw werd gewoon boos bij een aantal liedjes! Die waren dus duidelijk niet family proof. Ach, ik ben teveel fan (van Sufjan en van aparte kerstliedjes) om ook maar één (kerst)album van hem te laten staan. 🙂

  6. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.