recensie: Banabila & Machinefabriek

Michel Banabila en Rutger Zuydervelt. Twee namen van betekenis in de Rotterdamse muziekwereld. Twee mannen die ik muzikaal gezien hoog heb zitten. Twee mannen ook met een schier onstuitbare productiedrift. Check hun beider discografie maar eens voor de gein: Banabila / Machinefabriek.

Hoewel je zeker overlap kunt ontdekken tussen het werk van beide heren, zijn de verschillen toch ook groot. Dat maakt zo’n samenwerking des te interessanter. Dat het desondanks toch zo lang heeft geduurd voor de twee de handen ineen staken zal met hun ongelofelijk drukke agenda’s te maken hebben gehad. Naast hun solowerk en talloze samenwerkingsprojecten met andere muzikanten maken de heren ook nog regelmatig een soundtrack, muziek voor kunstinstallaties, dansvoorstellingen, etc. etc. Als het in september 2012 dan eindelijk zo ver komt en de heren aanvankelijk besluiten het rustig aan te pakken, blijkt er plots een vonk over te slaan die zo sterk is dat het project in no-time tot stand komt. En veel eerder dan verwacht ligt het album, simpelweg getiteld Banabila & Machinefabriek, 12 december aanstaande in de winkel.

Zoals het zo vaak gaat in de wereld van de electronische muziek werden driftig bestanden uitgewisseld en werd er door beide heren laag voor laag gebouwd aan de tracks, met als resultaat een ruim 40 minuten durende reis door warme drones, mysterieuze bliepjes en kraakjes en uitbarstingen van digitale noise. Het is geen makkelijke, toegankelijke plaat geworden. Van Machinefabriek zijn we wel wat zwaarder en experimenteel werk gewend, hoewel het voor mij persoonlijk vaak wel rustgevende muziek is door de uitgesponnen drones die hij vaak gebruikt. Banabila zit meestal meer in de (experimentele) jazzhoek – al bevat zijn laatste release Gardening voornamelijk soundscaping en fieldrecording. Op dit album vinden beide componisten elkaar in het abstracte schilderen met geluid, zogezegd. Referenties waar ik aan moet denken zijn bijvoorbeeld vroege pioniers van de electronische muziek als Eliane Radigue en Pauline Oliveros, hoewel Banabila en Zuydervelt het een stuk minder abstract houden.

Banabila foto door Jacky van Dijk

Met Ascend wordt het album rustig en stemmig geopend. Het kan nog alle kanten opgaan. Slow Wave I zet de toon voor de rest van het album: spannende, donkere en toch warme drones (die zijn vast van Rutger), electronische `crickle crackle’ noise, mysterieuze geluidjes, vervormde synths (ik vermoed van Michel, maar wellicht weer gemoduleerd door Rutger). Je herkent elementen van beiden terug in de muziek en toch is het lastig te bepalen wat precies van wie komt. Fälschungen is een kort intermezzo (hoofdzakelijk soundscaping en fieldrecording), waarna Dead Air de trommelvliezen mag tarten met digitale noise die niet van de poes is. Dit vraagt even wat omschakelijk, toch is het niet alleen maar `herrie’, het is een contrastrijk nummer waarbij het haast etherische tweede deel naar mijn mening nog mooier wordt door de noise die eraan vooraf gaat. Bij Bad Wiring (het op een na laatste nummer) gebeurd dit nog eens, maar dan andersom. Van een rustig begin ontaardt dit stuk in pure digitale noise – de hoge piepjes doen letterlijk pijn aan de oren – om vervolgens weer te vervagen in een Eliane Radigue achtige resonerende toon. Descend doet het omgekeerde van Ascend (hoe kan het ook anders); het geeft weer houvast, brengt je met beide benen op de grond om je dan langzaam weer los te laten in de realiteit.

Banabila & Machinefabriek is geen instapalbum als het gaat om deze artiesten. Een sticker `for experienced listeners’ had er wel op gemogen, zij het niet dat dat enorme afbreuk had gedaan aan de strakke en minimale vormgeving (ook weer door beide heren samen verzorgt, Banabila de foto’s en Zuydervelt het design). Voor wie enigszins thuis is in de wereld van avantgardistische experimentele electronische muziek is het zeker een aanrader, en verder voor iedereen die zijn muzikale horizon wil verbreden.

release: 12-12-2012 (self released)

Het album is momenteel in zijn geheel te beluisteren op de Luisterpaal, hoewel je het daar eigenlijk niet op kunt beoordelen natuurlijk. Bestellen kan hier.

Advertisements

22 gedachtes over “recensie: Banabila & Machinefabriek

  1. Het is trouwens een mooi album geworden. Het viel me op dat er nogal wat natuurgeluiden te horen zijn. Dat geeft een mooi contrast bij de abstracte muziek.
    Toch werd ik wel meer gegrepen door Secret Photographs.

  2. Mooie recensie Peter! Ik heb even gewacht met lezen tot ik de mijne af had…

    Ik vind het vernieuwender dan Secret Photographs en na meerdere luisterbeurten geeft dit zoveel extra’s die je in eerste instantie niet hoort.

    • Het mag vernieuwender wezen – dat hoor ik ook wel – maar muziek gaat voor mij ook om geraakt worden (een oude discussie hier, ik weet het), en dat gebeurt bij mij meer met die geheime fotosessie dan bij dit project (hoe goed ik het ook vind). Volgens mij hebben jij en Peter sowieso wel meer met echt experimentele muziek dan ik. Of zie ik dat verkeerd?

      • Leuk hoe je altijd dan één ding eruit filtert. Ik zeg namelijk ook dat dit album zoveel extra’s geeft na meerdere luisterbeurten. 🙂

        Ik weet niet of we meer met experimentele muziek hebben, zou kunnen. Het is voor mij overigens een enorm groeiproces geweest om überhaupt experimentele muziek te kunnen waarderen. Wat ik bij “Secret Photographs” heb is dat het gewoon vaker is gedaan, al drukt Machinefabriek er wel een bepaalde stempel op. Wat hij met Banabila doet is van een andere orde. De schoonheid zit hem voor mij ook in de vezels en niet zozeer de stof; wat ik bedoel is dat ik me kan verwonderen over de gevonden geluiden en de botsing ervan. Het is misschien meer fascinatie dan iets anders. En dus kan ik me voorstellen dat het je minder raakt, maar dan weet je nu meer wat mij beweegt in deze en hoop ik dat vernieuwender anders uitgelegd is dan als zijnde beter.

      • En dan vind ik weer leuk hoe vaak jij het woord ‘altijd’ gebruikt… 🙂
        Verder mijn grote dank voor je heldere uitleg!

      • Dit stukje is best leuk, Kees:

        Hoewel die nieuwe sketch over het Sprookjesbos misschien nog wel beter is.

      • Hé Daan, ik weet heus wel wie Teeuwen is hoor en ik vind hem soms geniaal, en soms onuitstaanbaar en meestal iets er tussenin. Maar we hadden het hier over Machinefabriek en zijn laatste twee albums…

      • Hé Kees, ik weet ook wel dat jij weet wie Teeuwen is hoor.
        En ga jij me nou echt vertellen dat het hier over Machinefabriek ging? Volgens mij begon je zelf: “vertel, van wie is die geniale zin?”
        Helaas staat dit album van Machinefabriek niet op Spotify. Hoe heb jij ‘m beoordeeld, Peter? Toch via de Luisterpaal?

  3. Pingback: recensie: Michel Banabila: sum dark 12 « mousique.nl

  4. Pingback: la liste week 39 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.