la liste 49

Ja, lieve lezers, de bespreking van de kerstbox van Sufjan Stevens is in de maak. Nu eerst als zoethoudertje een andere mooie box, en nog veel meer moois. Tevens overleed Simeon ten Holt ruim een week geleden, en daar moeten we ook even bij stil staan.

De lijst van deze week:

Kees

Simple Minds – x5 (Virgin Records)  simple minds

De Schotse band Simple Minds is het meest bekend van het album Once Upon A Time (1985) met de tophit Don’t You (Forget About Me). Als 16-jarige puber vond ik dat helemaal geweldig, maar al snel vond ik het veel te pathetisch en pompeus. Laat staan wat de band daarna uitbracht… Tot ik, intussen in de jaren des onderscheids beland, ontdekte dat de band daarvoor veel spannender muziek had uitgebracht. Laten de eerste vijf albums nu in een boxje verzameld zijn, inclusief de nodige bonustracks! Het betreft Life In A Day (1979), Real To Real Cacophony (1979), Empires And Dance (1980), Sons And Fascination/Sisters Feeling Call (1981) en New Gold Dream (1982). Het laatst genoemde album wordt algemeen beschouwd als het meesterwerk van Simple Minds. Nu zijn die andere vier albums ook niet te versmaden. Het is jaren ’80 muziek in de beste zin des woords: het borduurt voort en neigt naar grootheden als Joy Division en New Order. Het is jachtig, swingend, dwingend en verrassend. Ook wordt er op speelse wijze gebruik gemaakt van synths. Kortom: een ware ontdekking! Enne… in dit boxje ook nog zeer voordelig geprijsd!

winter horizonSo, I’m An Islander- Winter Horizon (eigen beheer)

Na deze overstelpende box wijs ik u graag op iets kleins en fijns. Søren Nissen Jørgensen, alias So, I’m An Islander, kwam hier al eens eerder ter sprake. Op Facebook had hij zijn volgers bij 100 likes een verrassing per 1 december beloofd. Die verrassing is een nieuw en gratis te downloaden ep’tje, met daarop 7 instrumentale parels zoals we die intussen van de zeer productieve Deen gewend zijn. Opnieuw staat de piano centraal, maar daaromheen worden allerlei andere instrumenten subtiel geschaard. De sfeer is melancholisch en teder. Prima muziek voor de donkere dagen voor Kerst…

The Fire Harvest – The Fire Harvest (eigen beheer)fire harvest

The Fire Harvest is een nieuwe samenwerkingsverband van leden uit de bands We vs Death, Audiotransparent, This Leo Sunrise en Lost Bear. Hun ep brengen ze in een bijzondere staat uit: in een gelimiteerde oplage van 50 cassettes (geleverd met een walkman!). Gelukkig zijn de liedjes ook hier te beluisteren. Je hoort daarop de invloeden van voornoemde bands in terug. Het is heerlijk gruizige slowcore, die ook genoeg warmte kent. Regelmatig moest ik ook denken aan het onvolprezen Whipster, vooral als de feedback gehanteerd werd. Kortom: een fijn plaatje!

Peter

DIIV – oshin (Captured Tracks/Konkurrent)

DIIV (voorheen Dive) is de band van Zachary Cole Smith (ex-Beach Fossils) en o.a. drummer Colby Hewitt (ex-Smith Westerns). Oshin bevat een heerlijke mix van new-wave, post-punk, dreampop, shoegaze, wat krautrock en een beetje grunge. De invloed van een band als Joy Division is onmiskenbaar aanwezig, al is DIIV ook onmiskenbaar anders, veel poppier en veel makkelijker. Gewoon een heerlijke plaat, lekker voor in de auto ofzo.

Simeon Ten Holt – canto ostinato (uitvoering: Kees Wieringa & Polo de Haas)

Ruim een week geleden overleed de Nederlandse componist Simeon ten Holt. Zijn werk Canto Ostinato is wereldwijd een van de bekendste werken uit de moderne Nederlandse klassieke muziek. Deze uitvoering is op twee vleugels, maar het stuk is in verschillende bezettingen uitgevoerd (waaronder op harp). Ook de uitvoeringen verschillen nogal, omdat Ten Holt bewust ruimte lied in zijn composities voor interpretatie van de uitvoerenden. Door de tonaliteit, herhaling en ritmiek werkt het Canto haast hypnotiserend.

Wim

    Gojira – L’Enfant Sauvage (Roadrunner)

Zo’n beetje het beste metal-album van dit jaar.

    John Forte & Valerie June – Give Me Water

Gewoon, een liedje. Voor iedere dag. En daarna.

    Pinback – Information Retrieved

Gisteren gekocht. De verzameling is weer compleet. Heeft iets meer van het fluweel subtiele van hun eerste albums dan Autumn Of The Seraphs, het album dat voor Information Retrieved verscheen. Aan de andere kant, elk album van Pinback is de moeite waard.

35 gedachtes over “la liste 49

  1. Een feest der herkenning deze lijst weer! Mooi wArk!

    Overigens Kees snap ik dat je denkt dat die afgrijselijke Simple Minds hit -voor de rest vind ik hen erg goed- op dat album staat, maar dat is niet zo. Het nummer is alleen op single verschenen en staat op de diverse “Best Of” albums en uiteraard de soundtrack van de “Breakfast Club” (want daar is die voor gemaakt).

    • en…ik was nog niet klaar, maar mijn hand schoot uit….inderdaad behoren deze albums tot hun beste werk; met name “Real To Real Cacophony”, waar ze naar eigen zeggen te ver gingen (bijna doordraaiden ook) en door Can beïnvloed waren is een bijna on-Simple Minds achtig album.

    • Aha, weer wat geleerd. Dank, prof!
      Dat Real To Real Cacaphony is inderdaad erg goed. Ik vind trouwens dat meer electronische Empires And Dance ook niet te versmaden…

    • Zeker een lekker bluesnummer! Ik ben trouwens ook behoorlijk geimponeerd door die dreadlocks van mevrouw: zij doen me denken aan ene Medusa…

  2. @ Daniel: kwam deze twee op het spoor door het nieuwe (aanrader!) album van Meshell Ndegeocello, Pour une Âme Souveraine. Allemaal liedjes van Nina Simone.

  3. @ Kees: Simple Minds is altijd wat ondergewaardeerd gebleven. U2 daarentegen…. (brrr). New Gold Dream is zooooooo mooi! En Live In The City Of Light ook trouwens.

    • @ Wim, fijn dat je je antipathie voor Dubbele U hier nog even deelt 😉 Ik kijk daar toch iets anders tegenaan…
      Maar laten we bij de Simpele Zielen blijven: New Gold Dream is inderdaad erg mooi. Dat andere album ken ik niet. Vertel eens…

    • Live in the city of Light, was een van mijn eerste cd’s (koste toen 49,95 een fortuin in 1987) ik was toen 12 maar wat vond ik m goed, en ik vind m nog steeds geweldig 🙂

  4. Live in Parijs. Sterk en krachtig. Tikkeltje overmoedig en toch ook stoutmoedig. Het ontroert me, die bezieling en bevlogenheid. De band bezit zoveel klasse en tegendraadsheid (toegegeven, hier minder dan op de eerste vier albums) dat ze met Het Grote Geluid wegkomen.

  5. @Wim, dat nummer van Gojira is werkelijk goed! Hoor ik hier zelfs wat Nu-metal-invloeden?
    Clipje is ook fraai trouwens.

  6. Yep Kees, eigenlijk spelen zij post-nu-metal (waardoor ik het meer interessant vind dan ‘gewone’ nu-metal). Hun vorige albums zijn ook heel fraai. Al vinden sommige critici The Way of All Flesh (2008) wat minder dan From Mars to Sirius (2005). Ik ben van mening dat beide albums even goed – goed dus – zijn. Maar L’Enfant Sauvage is hun beste album tot nog toe. Goede teksten ook, zeer milieubewuste mannen zijn het!

    Joe Duplantier (inderdaad, Frans) speelde ook met Cavalera Conspiracy (bas).

    • Ik snap wat je bedoelt. Ik ben niet vies van een portie nu-metal, maar het is wel één van de meest voorspelbare metaaluitingen. En dan te bedenken dat Mars from Sirius ooit voor heel weinig bij Cd Wow stond en ik het heb laten staan. Ik overweeg om t.z.t. dat laatste album aan te schaffen. Wat vind jij trouwens nog meer de betere metal van dit jaar? Neurosis natuurlijk, maar verder? Ik heb weinig spannends ontdekt, maar ik ben natuurlijk ook geen groot kenner.

  7. Pig Destroyer.
    Dying Fetus.
    Blut Aus Nord.
    Evoken.
    Dysrythmia.
    Bosse-de-Nage.
    The Sword.
    Dawnbringer.
    Converge.
    High On Fire.

    Bijvoorbeeld.

  8. Ik begrijp het. En toch, Kees, dit is heel intens en diep. Zeker hun twee vorige albums waarin Blake Judd zijn verslavingsperikelen uit de doeken doet, zijn werkelijk groots. Even avant als black.

    • Mooi pleidooi, Wim! Komt ook nog bij dat hij groot fan is van Pink Floyd. Alles bij elkaar is hij gepromoveerd tot twijfelgeval voor mij.

  9. @ JW: Red Harvest is wat minder black en meer experiment, denk ik. Minder Floydiaans ook. Silencing Machine is een terugkeer naar het oude geluid. De twee (voornoemde) voorlaatste albums zijn wat eleganter en meer ‘zachtaardig’. Als dat tenminste van black metal gezegd kan worden…

    Teneinde de twijfel van Kees wat te vergroten, volgen hier Seasick I, II en III (de laatste drie stukken van Assassins: Black Meddle part 1 uit 2008):

    • Zo, dit is zeker fraai en behoorlijk Floydiaans (zeker dat eerste nummer). En hoorde ik daar nu, tot twee keer toe een saxofoon voorbijkomen? Dit is de metal voorbij! De zang in het laatste nummer geeft dan weer net dat rauwe randje. Thx, Wim!

  10. Yes, Bruce Lamont (die saxofoon) van Yakuza. Net een nieuw album uit: Beyul. Hier ook vergeten te vermelden. Al is het niet zo goed als Of Seismic Consequence uit 2010. Nog een sleutelnaam: Sanford Parker (producer). Ook betrokken bij de zeer aan te bevelen laatste werken van Chris Connolly (lees je mee, JW?)!

    • Dit is veel beter dan zijn rustige Bowie-achtige werk –waar ik gewoon liever Bowie zelf heb– maar of ik dit dan een aanvulling op mijn collectie vind is een tweede

  11. Daar kan ik inkomen. Hoewel ik het Bowie-achtige werk van The Episodes wel van buitengewone klasse vind. Misschien dat je How This Ends (2010) nog eens moet beluisteren. Lange stukken, gesproken woord, veel instrumentale passages en experiment & ambient (raakvlakken).

      • Je schrijft nooit een artiest af… Zou er dan hoop zijn voor mijn Franse vriend, virtuoos op het electronische klavier? 😉

      • Ik kijk me je mee!
        (de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik zo ongeveer na Rendez-Vous ook ben gestopt met het verzamelen van de beste man)

      • Tja: Revolution, Chronologie, Oxygene 7-13 (!), Aero, Teo&Tea, etc..
        Na 2007 heeft de goede man helemaal niets origineels meer uitgebracht, en verschijnen er alleen nog maar diverse uitgaven van Oxygene (zelfs een live-uitvoering!) en een verzameling dingetjes die eigenlijk in de prullenbak hadden moeten verdwijnen. The man has lost his way.
        Je weet het maar nooit, wellicht komt ie nog eens met iets bijzonders, maar feitelijk is zijn tijd gewoon voorbij.

      • Ehm, blijk ik zelfs nog drie van die albums in de kast te hebben staan. Kun je nagaan hoe vaak ik ze gedraaid heb én over ‘lost his way’ gesproken…
        Kortom: ik moet je helaas gelijk geven, Peter.

Reacties zijn gesloten.