recensie: Silmus – ostara

silmus ostaraOstara, het debuut van Silmus (het alter ego van de Fries Gert Boersma) is iets bijzonders. Je zou dit niet verwachten uit Nederland, eerder uit Scandinavië. De filmische muziek refereert aan koude poolzeeën, IJslandse gletsjers, warme wintertruien, noorderlicht. Wat dat betreft zijn de IJslandse foto’s van Jan Borger goed gekozen als artwork. De titel van de plaat schept nog meer mystiek: Ostara, de naam van een Germaanse lentegodin, godin van de vruchtbaarheid en het leven. Het woord verwijst in haar etymologie bovendien ook nog naar Pasen.

De muziek past naadloos in dit sfeertje. Melancholische instrumentale songs die enerzijds heel beeldend werken, anderzijds toch ook emotioneel aandoen. De productie is voor rekening van Minco Eggersman en Jan Borger (die samen o.a. verantwoordelijk zijn voor het audiofiele Reservoirs van ME). Gert nam de liedjes heel eenvoudig op zolder op, met alleen zijn gitaar en wat effecten. Minco ging er vervolgens verder mee aan de slag en doormiddel van uitwisseling via email kregen de nummers stap voor stap hun definitieve vorm. Het schijnt dat de twee muzikanten elkaar tijdens dit schrijfproces niet een keer persoonlijk hebben ontmoet. Op zich is dat niet bijzonder, vandaag de dag werken legio muzikanten op deze manier met elkaar `samen’. Wellicht dat deze werkwijze debet is aan een zekere afstandelijkheid die uit de songs ademt. En dat is wat mij betreft een positieve kwalificatie, de onderkoelde emoties komen zo goed uit de verf.

silmusReferenties die genoemd worden en zeker terug zijn te horen: Brian Eno, Harold Budd. Sigur Ros is ook een naam die boven komt drijven, met name de haast ambient-achtige nieuwste plaat van deze IJslandse groep. In bijvoorbeeld Fortunate, My Child wordt de electrische gitaar met strijkstokken bewerkt en die techniek doet altijd direct aan Sigur Ros denken. De meeste nummers, opener Bright, Mono No Aware, Song For You, … zijn (oneerbiedig gezegd) kalm voortkabbelende composities, waarbij niet zozeer kop en staart belangrijk zijn, maar vooral de sfeer. De eerlijkheid gebied echter te zeggen dat het daarom zo hier en daar toch wat naar saaiheid neigt. Gelukkig zijn er genoeg sterke nummers die dat gevoel weer compenseren.

Titelnummer Ostara is wat mij betreft de sterkste song op het album. Uitgesponnen drones, ijle gitaar, verre pianoklanken, murmelende percussie, koorzang. Ook Lives Lighted Out krijgt door de bevreemdende drones op de achtergrond net dat beetje meer mysterie mee waardoor het boven het gemiddelde van de plaat uitstijgt. Clearing Up valt op een aangename manier wat uit de toon door zijn meer ritmische aanpak. En Disappearance en Storm Lay Down zijn dan weer twee prachtige verstilde stukken ter afsluiting.

De ruimtelijkheid van het geluid doet me af en toe denken aan voornoemde album Reservoirs, waar Minco en Jan ook al gebruik maakten van bijzondere opnamelokaties en –technieken. Ostara is nog verstilder, haast etherisch. Al met al is Ostara een zeer verdienstelijk album geworden. Als je, zoals Gert, vanaf je zolderkamertje en met hulp van mensen als Minco en Jan, zo’n debuutplaat aan de wereld kunt schenken, dan mag je blijven.

release: 11-11-2012 (Volkoren/PIAS)

Het album is momenteel in zijn geheel te beluisteren via de Luisterpaal.

Advertisements

4 gedachtes over “recensie: Silmus – ostara

  1. Wederom een mooie recensie, Peter. Jij brengt ze voort als een IJslandse geiser…
    Ik vind het ook best een mooi plaatje, maar tegelijk wel iets te kabbelend.

  2. Pingback: recensie: Silmus – shelter | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.