recensie: Halls – ark

Halls is het pseudonym van Samuel Howard, een in Londen woonachtige muzikant/componist. Op debuut ARK heeft hij zich laten inspireren door verschillende religies, maar met name door de oost-Europese. ARK ademt daardoor een sterk liturgische sfeer, nog versterkt doordat een aantal opnames daadwerkelijk in een kerk zijn opgenomen.

Zo begint opener I met het omgevingsgeluid van mensen die een kerk (St. Martin In The Fields) binnengaan, met daaroverheen een kerkorgel. Het nummer gaat naadloos over in White Chalk, piano, zang, elektronische drums (zang en vooral drums doen hier erg denken aan James Blake) en effecten, akoestische instrumenten en een heus koor, dat een fragment zingt uit Mozart’s Ave Verum Corpus. Het thema is klassiek: verlossing door het sterven heen, en komt op het album verschillende keren terug. Op I’m Not There klinkt Howard welhaast als Bon Iver. De muziek blijft een wonderlijke mengeling van neo-klassiek, dubstep, idm en liturgische muziek. Hier en daar komen zelfs klassieke componisten als Arvo Pärt en Pachelbel om de hoek kijken (Ark, Arc).

Funeral is een van de oudste songs op het album (geschreven in maart 2011) en tevens een van de lekkerste met zijn heerlijke Radiohead-achtige crispy beat, etherische zang, fijne elektronica en grootse klanktapijten. Shadow Of The Colossus (genoemd naar een Japans actie-adventure spel voor de Playstation 2) doet hier niet voor onder. De track wordt prachtig opgebouwd van een rustig en wat verstild begin tot een heftige explosie aan het eind, waarbij drummer Ian Jenkins met akoestische drums over de elektronische drums heen improviseert. Op Reverie past Howard een opmerkelijke opnametechniek toe. De akoestische instrumenten spelen hier een hoofdrol en de elektronica is wat meer naar de achtergrond gemixt. De akoestische en elektrische gitaren zijn hier vele malen opgenomen en op elkaar gestapeld, waardoor een multilayered/multitextured gitaargeluid ontstaat, heel apart. Holy Communion is dan weer een volledig instrumentale track, bestaande uit twee delen: het eerste bestaat voornamelijk uit electronische drums en piano, het tweede is een postrock-achtig crescendo van distorted strings en akousische drums. Het album sluit af met een kort coda, Winter Prayer, simpelweg electronische piano en wat achtergrond geluiden. Je hoort aan het eind de kerkgangers van het begin weer de kerk verlaten.

Als je, zoals Samuel Howard, op je 21ste zo’n perfect, diepgaand en uitgebalanceerd album als ARK weet te produceren, dan hoef je de rest van je leven niets meer uit te brengen. Beter dan dit kan bijna niet. Maar we hopen natuurlijk dat Howard deze bewering zal onkrachten.

release: 19-11-2012 (No Pain In Pop/Konkurrent)

Advertisements

20 gedachtes over “recensie: Halls – ark

  1. JW had me natuurlijk al geprikkeld, maar deze fijne recensie heeft me helemaal naarstig doen speuren naar dit album. Intussen ben ik echt om: wat een prachtige plaat! Direct besteld ook.
    Sterker nog: deze maakt ook kans voor mijn eindejaarslijstje!

  2. Ja mooie recensie Peter!

    Mijn lijst gaat deze denk ik ook wel halen…het heeft inderdaad iets heel bijzonders, zo’n album dat maar één keer gemaakt wordt, maar ik moet hem nog vaker draaien. Hoe dan ook een unicum!

    Het doet me trouwens ook wel echt sterk aan dat bijzondere project Spoonfed Hybrid (Ian Masters (ex-Pale Saints) + Chris Trout (AC Temple)) denken, zij het dan zonder die dubachtige beats….hun gelijknamige debuut uit 1993, uitgebracht op Guernica, het sublabel van 4ad, is dan ook een aanrader. Een 4ad-sfeertje zit hier ook wel in….

  3. Een prachtig album dit! Goed dat je er bij wijze van deze recensie aandacht voor vraagt Peter (geldt ook voor jou Jan Willem).

  4. Klinkt als een plaat die mij gaat bevallen! Hebben jullie overigens het intrigerende werk van Holly Herndon al beluisterd?

  5. Ik ga me niets op de Halls halen… Het is mij teveel vorm en te weinig vent. Een strijken langs de voorwerpen zonder deze in de hand te nemen. Maar, eerlijk is eerlijk, ik heb het album nog maar een paar keer beluisterd. Dit oordeel (eigenlijk mag het natuurlijk geen oordeel heten) is feitelijk de weergave van een impressie.

    Holly Herndon doet me meer. Spannende muziekmevrouw.

    En laten we dan ook meteen maar eens aandacht schenken aan een even spannende muziekmeneer: Holy Other. Na een fraaie ep (With U) verscheen onlangs de cd Held. Net zo mooi!

    • Lekkere tunes hoor Wim. Maar ik vind het wel iets heel anders. Muzikaal hoor ik wel overeenkomsten, maar niet qua sfeer.

    • Sorry Wim, dat nummer van Holly Herndon doet mij weer heel weinig: dat gaat toch echt nergens heen? M.a.w. dat heeft zelfs zo weinig vorm dat ik aan de vent (eh vrouw) helemaal niet toekom…
      Dat Holy Other is andere (!) koek. Dat is spannend en warm. Doet me ook een beetje aan Zomby denken – ook al zo’n fijn plaatje.

    • Hear hear Wim! Holy Other is inderdaad prachtig…en spannend (net als veel op dat label) en ja (ja ook Stephan) die Holly Herndon is al helemaal niet te versmaden zoals men dat placht te zeggen 🙂

    • Fade is een wat toegankelijker nummer van Holly Herndon:

      In dezelfde lijn heeft Andy Stott onlangs het album Luxury Problems uitgebracht. Dat luxeprobleem geldt niet voor mij: ik koop ze allebei.

  6. Helemaal waar Peter. Ik vermoed dat het sfeerverschil de appreciatie (of de ‘depreciatie’) bepaalt.

  7. Halls deed me denken aan Steve Adey. Zijn uitstekende, nieuwe album The Tower of Silence is opgenomen in een kerk: Buccleuch and Greyfriars Free Church, Edinburgh.

    • Die kerken zijn zo gek nog niet 😉
      Mooi nummer van Steve Adey – fraai ook het contrast tussen de trieste melodie en de thematiek van de lach…

  8. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.