Hauschka – Salon des amateurs/ Salon des Amateurs remixes

Een van mijn eerste bijdragen aan deze blog ging over het Brandt Bauer Flick Ensemble, een gezelschap dat elektronische muziek maakt met akoestische instrumenten. Volker Bertelmann, artiestennaam Hauschka, doet iets gelijkaardigs, maar dan met de geprepareerde piano. Aanleiding voor deze recensie is het onlangs uitgebrachte remix album van Salon Des Amateurs, door grootheden uit de elektronica, de cirkel is rond…

Na eerst een aantal albums uitgebracht te hebben waarin hij vrijwel enkel zijn geprepareerde piano gebruikt, kiest Hauschka op Salon Des Amateurs voor een iets diversere sound, maar de piano blijft wel de hoofdrol spelen. Ook werkt Bertelmann samen met een aantal gastartiesten: Joe Burns en John Convertino van Calexico, Samuli Kosimen (de drummer van Múm) en de Violiste Hilary Hahn.

De muziek van Salon Des Amateurs is repetitief, hypnotiserend en gelaagd. Bij elke luisterbeurt ontdek je iets nieuws. Eerst vond ik het vooral interessant en inventief, maar na een x-aantal meer luisterbeurten (met koptelefoon) begin ik de diepte steeds meer te waarden. Ik noemde in de intro de vergelijking met het Brandt Bauer Flick-Ensemble, daar vind ik toch dat het “techno met klassiek instrumenten maken” een beetje een gimmick blijft. Terwijl Hauschka het repetitieve en gelaagde van elektronische muziek neemt en hier met akoestische instrumenten een invulling aan geeft. Hij maakt er zijn eigen ding van, het is ook erg leuk om te zien wat hij doet met zijn piano, hoe hij deze prepareert om er geluiden uit te halen die normaal niet uit een piano komen.

Salon Des Amateurs is een veelzijdig album binnen de mogelijkheden die Bertelmann zichzelf en zijn gasten heeft opgelegd. Rustige passages die neigen naar meer neo klassiek of soms relaxte jazz worden afgewisseld door heftig repetitieve stukken, die het hypnotiserende van minimaltechno dicht benaderen. De invulling met de blazers en de viool zijn soms subtiel, soms duidelijk aanwezig. Vooral de blazers geven het geheel een dubby sfeertje, erg nice !

Dan over naar de remixen, die eigenlijk wel iets vreemds doen, ze pakken een produkt dat min of meer onstaan is door het recycleren (door het verknippen van samples) of nabootsen (door synthesizers) van “akoestische” instrumenten, wat dan weer nagebootst is met dezelfde “akoestische” instrumenten en gaan hier dan weer vanuit hun elektronische achtergrond mee aan de slag. Is iedereen nog mee !?

Het resultaat mag er zijn; een mooie collectie tracks die de diversiteit van het electronisceh genre laten zien. Het blijf wel min of meer hangen binnen de wat avontuurlijke elektronische muziek. Denk niet aan Skrillex of David Guetta, maar wel Ricardo Villalobos, Vladilav Delay en Mathew Herbert.De eerste remix van Michael Mayer laat mij met een grijns op mijn gezicht het hoofd op en neer schudden, erg fijn. Meneer bouwt fijntjes op en laat het geheel in een climax ontsporen, ook fijn, maar het blijft minder hangen. Dan meneer Villalobos (in dit geval samen met Max Loderbauwer voor mij legendarisch met Sun Electric), ze pakken het rustig aan door eerst een redelijk aan het origineel verwant knip- en plakwerk te produceren met hier en daar zware kick en wat percussie uit drummachine. Dit laten ze  dan vakkundig ontsporen om vervolgens gas te geven met pompende beats van Steve Bicknell die hier en daar nog vlagen van Hauschka bevat. Bij Alva Noto hoor ik dan weer meer Hauschka terug in een massieve drone gedreven track waar ik het koud en warm tegelijk van krijg, duister en vuil en toch ook warm en mooi. Hauntologists verwerken de sounds van Hauschka dan weer in in minimale poppende track, eigenlijk door het slimme gebruik van de beschikbare samples, maar dat toch een maximaal effect creëert.

Tolouse Low Trax is het alter ego van Detlef Weinrig, bekend van krautrockband Kreidler. Hij blijft naar mijn mening het dicht bij de originel Hauschka sound, maar voegt hier via de electronica een extra dimensie aan toen, wat opnieuw grijzend mijn hoofd op het ritme op een neer laat gaan. Patten is een vreemde eend in de bijt, prachtige sound, gevoelig en abstract. Ik voel me rondzweven in een zee van geluid, met hier en daar harmonieuze handvaten, maar vooral verloren in geluid, wonderlijk mooi en ongrijpbaar, geen makkelijk luistervoer maar wel de moeite. Vainquer zorgt voor een volgende glimlach op mijn gezicht als hij zijn huismerk van vloeiende minimale sound loslaat op Hauschka. Er ontstaat een typische Vainquer-track, nergens hetzelfde door zijn voordurend filtergebruik, maar o zo heerlijk loom en repetief en opnieuw een grijns en zo verder…

Vladilav Delay, die opereert op een heel breed vlak van melodieuze house onder monniker Luomo en experimental dubtecno en ambient onder Vladilav Delay, kiest hier voor een donkere experimentele aanpak die mij van alle tracks het minst aanspreekt, me zelfs ongemakkelijk doet voelen, maar dat is natuurlijk ook al weer een verdienste op zich, het is maar waar je op uit bent.

Een indrukwekkende verzameling remixen waar veel fijns tussen zit voor de luisteraar die het geduld en de aandacht heeft de muziek te laten doordringen… ‘k Zou zeggen: “Een lekker glaasje, je favoriete zetel en de koptelefoon op en je bent er klaar voor …”.

Tot slot nog een mooie video waarin Hauschka het “prepareren van zijn piano”  toont aan de hand van een aantal door de makers van het fimpje aan gebonden materialen:

Advertisements

5 gedachtes over “Hauschka – Salon des amateurs/ Salon des Amateurs remixes

  1. Zo, dat is waarschijnlijk de meest uitgebreide bespreking ter wereld van een remix-album 🙂
    Het leuke van dit soort dingen (het moet gezegd, ik heb het normaliter niet zo op remixen) is dat je op 1 cdtje een hele bundel goede producers/muzikanten bij elkaar hebt. in veel gevallen valt er weinig meer van de originele track te herkennen en drukt vooral de remixer zijn eigen stempel erop, maar dat geeft niets. Leaves You Puzzled was wat dat betreft ook een aardig remixalbum. En bastards van Bjork, maar die ga je binnenkort w.s. ook nog bespreken, toch?

    Grappig dat jij Delay de minst aansprekende vindt, bij mij is het precies andersom. Wellicht door mijn voorkeur voor het wat donkerder werk, maar ik vind dat prachtig gedaan, en mag Delay sowieso toch al wel.

    • De mix van vladislav is zeker niet slecht, maar ik mis een aanknopingspunt dat mij raakt. Alva Noto is ook niet bepaald luchtig en lichvoetig, maar die raakt mij dan weer wel.

  2. Mooie uitgebreide recensie, Theiz! En over lengte hoor je mij niet klagen 😉
    Ik beperk me even tot het remix-album. Dat vind ik erg goed. Vooral de versies van Alva Noto en Patten vind ik fraai. Jij weet het ook erg mooi te beschrijven, van binnenuit zou ik bijna zeggen!
    Het remixalbum staat trouwens nog op de Luisterpaal…

  3. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.