recensie: Andrea Schroeder – blackbird

Stel je voor: Marlene Dietrich, Nico en Patti Smith, verenigd in een persoon. Zoiets is Andrea Schroeder. Haar debuutalbum Blackbird is al sinds september uit op het prima Duitse label Glitterhouse, en het verbaasd me eigenlijk dat ik nog helemaal geen recensies online kan vinden. Zou dit zo’n debuut zijn dat bij verschijnen door bijna iedereen genegeerd wordt maar later een klassieker zal blijken te zijn? Het zou zo maar kunnen, de kwaliteit van dit album is in elk geval echt heel groot. Schroeder lijkt wars van trends en modeverschijnselen, ze doet gewoon haar eigen eigenzinnige ding. En ze heeft een geweldige stem!

Opener Paint it Blue begint heel rustig met akoestisch gitaar en Andrea’s bijzondere stem; je voelt meteen dat dit iets bijzonders is. Even later komen de zwierende strijkers en verschijnen zwart-wit filmbeelden met Marlene Dietrich voor je geestesoog. Bebop Blues kent een heerlijke gruizige blues-groove, het trage tempo in combinatie met de donkere stem van Andrea doen me denken aan de Tindersticks. Op Wrap Me In Your Arms is ze een rustige Patti Smith, een licht-melancholsisch liefdesliedje met een heerlijk klagende cello. Ghost Ship is sferisch, wat onheilspellend, een prachtig triest liedje over rivieren van tranen die de zee vullen, waar spookschepen rondzeilen door de mist. Death Is Waiting is een eenvoudig Johnny Cash-achtig liedje over vergankelijkheid; het koor aan het eind versterkt de spirituele sfeer van bezinning.
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat mevrouw Schroeder aardig getormenteerd is, ze bezingt de dood als bevrijder van een benauwend bestaan. In titelsong Blackbird smeekt Andrea de merel (blackbird) om zijn prachtige lied te zingen. Blijkbaar is er weinig moois meer over in haar leven en rest haar slechts dit verlangen naar de muziek en/of de schoonheid van de natuur om haar daarboven uit te tillen. Blackberry Wine begint met een lekker gitaarrifje en prachtige gitaardrones. Het motto: om van druiven goede wijn te maken is liefde en aandacht nodig.
In Winter Days hoor je de tijd letterlijk wegtikken. Maar feitelijk staat de tijd stil, verstilt alles tot een winters tafereel van blanke stilte. Een tokkelende gitaar, Andrea´ stem, dat is genoeg om het weer een beetje warm te krijgen. Dark Nightingales zingen liederen over smachtende geliefden en pijnlijke herinneringen.
Afsluiter Kälte is het enige Duitstalige lied, waar ik dus ook weinig van kan verstaan. Voelen des te meer. De warme stem van Andrea en de intense muziek verwarmen mijn koude hart. Dit is muziek om je aan te laven als het buiten koud en donker is, of in je eigen hart. Laat Andrea Schroeder dan de merel zijn die je, als ze zingt, je verdriet doet vergeten.

release: 28-09-2012 (Glitterhouse)

Advertenties

34 gedachtes over “recensie: Andrea Schroeder – blackbird

  1. Ja klinkt heel groots…en ik ben blij dat je haar noemt: niet alleen omdat ze zo goed is en dat het een prima recensie is, maar ook doordat je me eraan hielp herinneren dat ik onderstaande bestelling nog niet heb gehad….Excuusmail net van Glitterhouse en ze sturen hem alsnog op :-))

    Thank you for shopping at Glitterhouse.
    The details of your order are listed below.
    If there is any problem with these details please contact us as soon as possible by e-mail:
    mailorder@glitterhouse.com
    Don´t forget to state your name and the date and time you placed your order (both can be found on your e-mail confirmation).

    If you have any further queries, comments or suggestions, please let us know.

    We will ship out your order as soon as possible.

    With greetings
    Your GLITTERHOUSE-Team

    -glitterhouseagb-
    ——————–

    Broek, Jan Willem
    Order from: 02.10.2012 13:06:17 MET
    ——————–

    1 x CD | Andrea Schroeder | Blackbird: EUR 14,75
    ——————–

    Postage:
    EUR 1,90
    ——————–

    Total:
    16,65 EUR
    21,62 US$
    ——————–

      • Trouwens, mooi recensie Peter. Ik houd ook wel van lage vrouwenstemmen, zeker met zo’n fijne muzikale omlijsting!

      • Heb ik ook wel eens gehad: dan heb je bestellingen lopen bij diverse retailers en vergeet je gewoon waar wat besteld is… (om vervolgens invoerrechten te moeten betalen of zoiets 😉 )

  2. ha, dat vind ik nou leuk om te horen, JW.
    jij had haar dus wel opgepikt, blijkbaar.

    ik heb enige tijd geleden, nog voor mijn koopstop dus, op de valreep de LP van Wovenhand besteld via Glitterhouse. Sindsdien krijg ik steevast een catalogus van ze over de post; daar stond een kort verhaaltje in over deze plaat, waardoor ik nieuwsgierig werd (en, ik geef het toe, ook een beetje door de fysieke uitstraling van de onderhavige artieste). ze intrigeerde mij kortom, en de muziek bleek de verachtingen verrassend genoeg volledig waar te maken…

  3. Je kunt je eens storten op het werk van Einstürzende Neubauten: geweldige muziek én een spoedcursus Duits… 😉

  4. Dat klinkt bepaald fraai, Peter.

    Niet onbelangrijk: dit album is geproduceerd door Chris Eckman. Bekend van The Walkabouts en talloze projecten. Glitterhouse lijkt zich te herstellen van een aantal moeilijke jaren. Het label heeft een prachtige ‘back’ catalogus waarin ook American Primitive van L/O/N/G te vinden is. Een samenwerking tussen Rupert Huber (Tosca) en Chris Eckman. Een van de betere albums van vorig jaar. En net alleen omdat het werk van de geweldige Giambattista Vico een belangrijke rol speelt.

      • Devil’s Road blijft voor mij de ultieme Walkabouts-plaat. Daar speelt trouwens ook een flinke portie biografie in mee…

      • Ik laat me graag voeden als het gaat om die band. Ik ben ingestapt bij de genoemde cd en heb veel op verzamelcassettes gehad….Net Devil’s Road beluisterd en besteld, prachtig! Dank Kees 😉

      • Graag gedaan! Ik vind het leuk jou eindelijk ook eens te kunnen tippen 😉
        Het album ‘Nighttown’ volgde direct op ‘Devil’s Road’ en ligt ook in het verlengde van het wat meer georchestreerde geluid. Is ook een erg mooi album.
        The Walkabouts hebben trouwens ook een paar erg mooie coveralbums gemaakt: ‘Satisfied Mind’ is wat meer Americana en op ‘Train Leaves Eight’ wagen ze zich aan Europese songs, van o.a. Francois Breut, Neu en onze eigen Solex… Ook erg goed.

      • Nou daar gaan weer een paar ribben, maar e.e.a. is besteld 😉

        Ook nog bedankt voor Porcupine Tree…gewoon nooit zo in verdiept, maar nu de trotse eigenaar van The sky moves sideways, In absentia en Fear of a black planet…en dan mis ik vast nog heel veel 😉

  5. JW: Deadwing is ook fraai (Lazerus!). Met In Absentia heb je het beste album (dixit Wilson) in huis. De laatste twee solowerken van Wilson vind ik beter dan de laatste PT-albums. Zeker het laatste (Grace For Drowning, de dood van zijn vader, die vroeger zijn versterkers en effecten maakte, is hier belangrijk). En vergeet IEM niet! Wilson gaat krautrock (Tonefloat heeft een fraaie cd-box, het vinyl is – denk ik – op).

    Maar…, mijn opmerking hierboven ging niet over The Walkabouts maar over L/O/N/G. Indrukken?

  6. Ik kan u melden, lieve mensen, dat mevrouw Schroeder zeer ingenomen was met mijn recensie. Het schijnt inderdaad zo te zijn dat ik de eerste ben buiten het Duitse taalgebied die er aandacht aan besteed.
    Nu moeten we haar nog een keer naar NL zien te krijgen. Wie pakt die handschoen op?

  7. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

  8. Pingback: Andrea Schroeder – where the wild oceans end | mousique.nl

  9. Pingback: une histoire de la mousique | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.