recensie: Dez Mona – a genleman’s agreement

Dez Mona is een van de interessantste en eigenzinnigste bands die in België (dat toch al niet onderdoet voor ons eigen landje als het om alternatieve popmuziek gaat) rondlopen. Hun vorige album, Sága, een soort barokopera, maakte vorig jaar al grote indruk. A Genleman’s Agreement is compleet anders en de meest poppy plaat van de groep tot nu toe.

En toch is het geen standaard top 40 muziek wat de klok slaat, of het zou Dez Mona niet zijn. Zanger Gregory Frateur (met zijn uit duizenden herkenbare fantastische stemgeluid) en de zijnen maken er een heerlijk kruidig amalgaam van, gevuld met experimentele jazz, zwoele soul, grommende rock, swingende latin, een heerlijk geil accordeonnetje en een gelikte glamrocksaus. Ze klinken enerzijds als een band die al decennia meegaat, anderzijds ook – lekker eclectisch – helemaal van nu. Ze blijven echter moeilijk te plaatsen in de huidige popcultuur.

De stomende opener Soon grijpt je meteen bij je lurven, het visitekaartjes is afgegeven: groots geluid, puntig ritme, brede strijkers, speelse accordeon, venijnige gitaren, veel dynamiek, en Frateur die klinkt als Brett Anderson van Suede.
Daarna meteen gas terug met Memory Of The Sun, een heerlijk loom en poppy liedje, gedragen door de traag stuwende drum en bas, rustig opgebouwd en wederom gelardeerd met die verleidelijke accordeon. Het meezinggehalte is dik in orde met `it’s safer now, not to know’.
Suspicion, de eerste single van het album, wordt meesterlijk opgebouwd als Dez Mona’s antwoord op My Morning Jacket’s wordless chorus. In het onheilspellende The Passing mag de accordeon de tangomaat aangeven. Fool’s Day is het kleinste liedje op het album, in meerdere opzichten: het duurt krap twee en een halve minuut, maar het is ook eenvoudig van opzet. We Own The Seasons is een klassieke rockballad (klinkt als een van de rustigere liedjes van Manic Street Preachers), waar Stef Kamil Carlens (Zita Swoon) en Admiral Freebee Frateur vocaal komen versterken, gevolgd door weer een – zeer catchy – liedje met een latino-feel: A Little Bit Of A Dream. Wederom een hoog meezinggehalte (`it’s a little bit odd, don’t you think… but where were you’). De basis van The Back Door is een heerlijk stuwende triphop-achtige groove, waaroverheen Frateur op Tricky-achtige wijze semi-parlando in je oor loopt te hijgen.
Funny Games is het enige niemendalletje op de plaat, maar de afsluitende titelsong maakt veel goed: dromerige klanken, trage ritmes, huilende gitaren en uitgesponnen drones. Frateur zingt hier op zijn kwetsbaarst. De 6 minuut 44 is geen seconde te lang.

Had ik al gezegd dat Dez Mona de interessantste Belgische band van dit moment is?

release: 29-10-2012 (PIAS)

15 gedachtes over “recensie: Dez Mona – a genleman’s agreement

  1. Heel mooie, doorwrochten recensie, met toch voor mij een paar kleine kanttekeningen.

    Hun vorige album, Sága, een soort barokopera, maakte vorig jaar al grote indruk.
    Dat lijkt er haast op of je het werk van ervoor niet kent…of vind je dat niet goed? Daar is Dez Mona namelijk nog veel eigenzinniger. En Sága steekt toch ver boven deze nieuwe cd uit?

    Verder zit Dez Mona momenteel niet op hun top. Ze hebben gepoogd met dit laatste album een breder publiek te trekken en dat is ook te horen aan de eenvoudiger, meer popgerichte liedjes. Blijft het een feit dat ze nog steeds prima songs maken. Maar de interessantste band van België….ik weet het niet. Die nominatie zou ik op dit moment liever aan groepen als Blackie & The Oohoos, Flying Horseman, Liesa van der A, In-Kata, Kreng of gewoon dEUS geven.

    Luister vooral ook eens naar het Ellen Schoenaert Kwartet, een soort vrouwelijke Nederlandstalige mix van Brel en Waits, waar een deel van Dez Mona acte de présence geeft. Ook Frateur op vocalen…

    • Ik vind beide albums erg goed, op hun eigen manier. Dez Mona niet op de top van hun kunnen, zou ik niet willen beweren. Ik vind gewoon dat ze een heel puik popalbum hebben gemaakt, mag het een keer?
      Overigens klopt het wel dat ik het werk van voor Saga (nog) niet zo goed ken. Een nadere zoektocht waard dunkt me, maar je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk. Saga was mijn `instapmoment’.

      • Peter, ik snap je reactie niet. Waar zeg ik dat je niet mag vinden dat ze een puik album hebben gemaakt? Je geeft nadien wel toe de rest niet te kennen, dus of ze op de top van hun kunnen zitten kan je dan met alle respect niet beweren…zonder dat dit overigens uitmaakt of dit album minder maakt. Maar dan mag ik er toch ook een mening over hebben?
        Frateur heeft zelf gezegd dat ze nu proberen met een meer poppy sound een breder publiek te bereiken en meer te verkopen, een knieval voor de commercie al levert dat in het geval van Dez Mona nog steeds mooie muziek op. Al hoor ik liever meer contrabas dan die accordeon…

        @Wim: die ken ik niet zo goed, maar dat ga ik zeker eens uitchecken. Tom Waits heeft ook een baggerstem, maar die muziek is geweldig. ESK, nee ook geen nachtegaal, maar ze weet de teksten doorleefd te brengen…dus het argument of ze zingt of niet zal me een worst wezen 🙂

      • haha, lekker verwarrend allemaal. JW beweert dat ik iets beweerd heb dat ik niet beweerd heb en wat sowieso een reactie was op iets wat hij zelf niet beweerd had…
        Jij bedoelt dus met je opmerking dat DM niet op de top van hun kunnen zit niet dat AGA geen goede plaat is, als ik het goed begrijp en ik beweer niet dat jij beweert hebt dat ze geen puik album hebben gemaakt, want dat was niet als reactie op jou bedoeld maar eerder een opmerking in het algemeen. ik vind er niets mis mee dat een band op een gegeven moment kiest voor een wat toegankelijker geluid. dat vind ik ook geen knieval voor de commercie, maar ik vermoed dat jij dat ook weer niet persé zo bedoel hebt…?
        leuk hoor, die sociale media en reageer-draadjes, je kunt elkaars non-verbale communicatie niet waarnemen en dus gaat er nog wel eens iets mis, vermoed ik.

        hoe doet die jeugd van tegenwoordig dat toch? er schijnt een onderzoek gedaan te zijn naar hoe jongeren met internetmedia omgaan, en het schijnt dat ze ahw een extra zintuig hebben ontwikkeld, waardoor ze veel gevoeliger zijn voor allerlei signalen om communicatie te interpreteren, omdat ze steeds minder kunnen terugvallen op non-verbale signalen, die je immers niet hebt op internet. interessant gegeven.

      • Ja gewoon praten gaat een stuk eenvoudiger…biertje erbij 🙂
        Nee joh, Sága is geweldig…fenomenaal. Maar ik ben fan geworden van Dez Mona door hun jazzy, avant-gardistische pop/rock van hun begin jaren. Als je zelf zegt je geluid te veranderen om een breder publiek te trekken (komt echt uit Frateurs eigen mond) dan maak je een knieval voor de commercie. En in dit geval levert het voor mij ook een minder album op; nog steeds goed genoeg hoor, laat ik dat vooral voorop stellen. Frateurs stem is daarbij zo mooi breekbaar dat als hij de tekst van de Gouden Gids zingt het nog geweldig klinkt. Ook bij Ellen Schoenaerts zingt hij fraaie noten mee….

    • Inmiddels ben ik ook aardig verknocht geraakt aan de eerdere albums van Dez Mona: `hilfe kommt’ en `moments of dejection or despondency’. debuut `pursued sinners’ heb ik nog niet gehoord. `hilfe kommt’ vind ik denk ik de mooiste van de twee.

  2. JW, vergeet je Pascal Deweze niet? Sukilove?! The Germans (de nieuwe komt, hiep hiep hoera)?: http://nl-nl.facebook.com/pages/The-Germans/63216891328

    Ellen Schoenaert schrijft fraaie teksten (zoals te horen is op de eerste twee albums van Tom Pintens), maar zingen? Ik heb waardering voor de eigenzinnigheid van het ESK, maar haar stem gooit veel roet in de porseleinkast…

  3. Mooie recensie, Peter. Ik ga hier geen uitspraken doen over de monumentaliteit van dit album in Dez Mona’s oeuvre. Voor je het weet, is de beer los 😉
    Ik beluisterde eerder het album op de Luisterpaal en was er wel door geraakt. Wat een prachtige stem heeft die Frateur inderdaad. Ook ik moest trouwens daarbij denken aan Brett Anderson van Suede. De begeleiding vind ik trouwens ook dik in orde. Kortom: mooi plaatje!

  4. Had ik al gezegd dat de bovenste rij plaatjes op deze site weer perfect bij elkaar passen qua kleurstelling?

  5. Bedankt Peter. Ik ga me niet mengen in de de ingewikkelde discussie hierboven. Ik had nooit van deze band gehoord en dit album klinkt top. Moeilijk te omschrijven wat het precies is na één luisterbeurt. Ik kom niet verder dan prima pop (maar dan wel heel erg prima)

  6. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.