25 gedachtes over “(dubbel)recensie: Neurosis – honour found in decay

  1. Op de Facebookpagina van Mousique verscheen vorige week deze aankondiging: ‘Mathijs en Peter schreven samen een monumentale recensie over een monumentale plaat: Honour Found In Decay van Neurosis.’ Dat schept natuurlijk verwachtingen… Ik dacht: dat wordt een recensie die de fameuze Krautrockarchieven nog gaat overtreffen in lengte en diepgang 😉 Dat is toch niet helemaal gebeurd. Volgens mij was er over deze plaat nog veel meer te schrijven! Of niet… Want ik vind het wel een goede plaat – ik kende Neurosis niet – maar monumentaal toch ook weer niet. Muzikaal is het dik in orde: wat een afwisseling! Maar die stem van Scott Kelly vind ik niet echt monumentaal. Soms vind ik het wat al te slepend saai. Ehm, eigenlijk vind ik Mastodon ook gewoon beter.
    Als het waar is wat Peter schrijft over de teksten van Neurosis – en waarom zou ik daar aan twijfelen? zelf heb ik er geen studie van gemaakt – dan kan ik niet veel met die Ying-Yang-versie op goed en kwaad en in harmonie komen met het kwaad in deze wereld. Ik voel me veel meer thuis in de Joods-christelijke traditie dat kwaad werkelijk kwaad is en niet verenigd moet worden met het goede. Wat moeten slachtoffers daar bijvoorbeeld mee? Zo zie je maar: die teksten roepen genoeg filosofische, ethische en theologische vragen op.

    • inderdaad: het roept genoeg interessante vragen op, daar kunnen we nog een leuke boom over opzetten…
      Ik zou Neurosis niet met Mastodon willen vergelijken ofzo, ik denk dat je deze muziek heel anders moet benaderen. Het is geen pompende metal ofzo, maar meer iets tussen postrock en dronemetal in. Dat slepende vind ik juist erg mooi, een beetje zoals bij Dead Can Dance, dat is ook vaak niet echt heftig, maar vooral sferisch. Neurosis is dan wel een stuk duisterder, maar weer niet zo zwart als The Seer van Swans bijvoorbeeld.
      Ik weet niet of ik de hermeneutiek van Honour Found In Decay helemaal goed heb gedaan, voor mij druipt de paganistische retoriek er wel vanaf in ieder geval. Als we dan toch wat meer de diepte ingaan vind ik er vaak nog veel inzitten ook, zo’n natuurgodsdienstachtige invalshoek. Het is in elk geval een stuk realistischer en holistischer dan wat m.n. het protestantse christendom van de bijbelse visie heeft gemaakt. Maar ja, ik sta toch al te boek als ongelovige, en om hier uitputtend op in te gaan dat voert w.s. toch iets tever binnen het kader van een eenvoudig muziekblog…

      • Wat met name de sludgemetal betreft – en die hoor ik wel bij Neurosis, naast inderdaad genoeg andere muzikale invalshoeken – mag een vergelijking met Mastodon m.i. wel gemaakt worden. En Mastodon is ook weer breder dan louter metal: er is genoeg symfonische invloed op de beide laatste albums.

        En wat die inhoudelijke discussie betreft: wie begint er nu zelf over die ‘natuurgodsdienstige invalshoek’? 😉
        Jouw aanname dat deze realistischer is, dan een protestants christelijke invalshoek, deel ik niet. Volgens mij neemt de – en ik trek het bewust breder – Joods-christelijke visie het kwaad serieuzer dan een soort wazig holisme, waarin goed en kwaad door elkaar heen gaan lopen. Misschien Tolkien nog eens gaan lezen? 😉
        (daar heb je een soort paganistische setting met juist wel de scheiding tussen goed en kwaad en hoe het kwaad uiteindelijk overwonnen wordt…)

  2. Mooie bespreking, heren. Grappig, ik weet dat dit niet mijn kopje thee is, maar toch klinkt hoe Mathijs deze plaat omschrijft heel erg mooi. 😉
    Over de thematiek zou ik uitgebreid in gesprek willen gaan, maar daar lijkt me dit niet de goede plaats voor. De grilligheden en donkere kanten van het leven accepteren, is absoluut niet verkeerd. Maar dat het goede het kwade gaat overwinnen / moet overwinnen / tot op zekere hoogte al overwonnen heeft, is wel iets waar ik sterk in geloof. Het goede en het kwade harmoniseren… klinkt mij wat decadent in de oren. Iets voor westerse mensen die worstelen met een schuldgevoel. Volgens mij kun je daar niet mee aankomen als je kijkt naar armoede, uitbuiting, slavernij, etc.
    Ach, nou ben ik dus toch op de thematiek ingegaan.

    • als je zo begint, zou ik stoppen met hier schrijven en enkel brieven voor Amnesty International gaan schrijven….vind ik in het kader van armoede en uitbuiting een nuttiger besteding van de tijd

      ik zou eerst alle teksten zelf ondergaan voor met een wijzende vinger aan de zijlijn te staan…bovendien vind ik deze discussie, zoals ik hieronder uitgebreider uitleg, hier niet passen

      • Flauwe reactie, Jan Willem. Dus als je iets over armoede zegt, kun je maar beter stoppen met ‘nutteloze’ activiteiten en de hele dag door lobbyen voor Amnesty?! Dat de discussie op een muziekblog wat ongepast is, snap ik wel. Ik reageerde (net als Kees) op Peters weergave van de levensvisie die uit deze muziek spreekt. Daarmee heb ik niets over de band zelf gezegd. (misschien dat ik wat sneller reageer op het inhoudelijke aspect omdat Peter daar uitgebreid over schrijft en het ook nog eens tegenover de christelijke visie plaatst. Sorry voor de gevoeligheid).

      • Niet zozeer flauw bedoeld, maar ik vind jouw reactie op z’n zachtst gezegd nogal belerend en in deze ongepast. Dat heeft niets met het feit te maken dat je van alles over armoede mag roepen, ga je gang vooral. Maar er wordt hier van alles te pas en te onpas bijgehaald zonder dat het maar iets met de muziek te maken heeft. Je reageert puur op een mening, zonder de teksten echt te hebben gehoord toch? Ik vond het derhalve een tikje bekrompen en juist flauw van jou om zo hierop te reageren. Maar goed, Kees vond het wel een goede reactie….

      • Ik denk dat Kees en ik een beetje vanuit hetzelfde gevoel reageren, Jan Willem. Ik begrijp wel wat je bedoelt, hoor. Misschien was het niet zo nodig geweest om mijn mening op deze manier te ventileren. Sorry.
        Wel blijf ik erbij dat ik niets over de band zelf zeg (heb de teksten inderdaad niet gelezen), maar bij Peters weergave van de visie die uit de teksten spreekt. Volgens mij is dat niet raar om op te reageren als dat zo’n expliciet deel van de bespreking is. Dat het wat belerend was, geef ik wel toe. Ik wilde verder geen waardeoordeel uitspreken over wie dan ook.
        Laat ik positief zijn: voor een album dat waarschijnlijk volledig buiten mijn muzikale kopje thee valt, heeft de bespreking mij erg goed weten te prikkelen (op een positieve manier).

      • Mousique: de leukste muzikale chatbox van Nederland 😉
        die discussies hier gaan vaak lekker alle kanten op en eens zijn we het regelmatig niet met elkaar, maar gelukkig blijven het wel beschaafde gesprekken Met Stijl (verwijzing naar een andere website waar het taalgebruik vaak heel wat lager bij de grond is)…

  3. Neurosis met Mastodon vergelijken om dat ene kleine deeltje sludge is ten onrechte; het zijn verschillende genres waarin de bands opereren en Neurosis heeft een veel breder geluid. Het getuigt van weinig kennis van Neurosis, wat niet uitmaakt verder want we kunnen immers niet alle bands kennen. En natuurlijk vind je een band die je amper kent en waar je nauwelijks naar geluisterd hebt geen monumentaal werk maken Kees. Dat is iets wat me wel dwars zit; het heeft wat denegrerends…of in ieder geval een heel snel oordeel. Zo had men de Swans ook weg kunnen zetten, maar een ieder heeft dat monument gerespecteerd, of men het nu mooi/bijzonder vond of niet.

    En dan de thematiek. De heren van Neurosis vormen een hechte eenheid samen met hun vrouwen en kinderen. Solo maken ze ook hele fraaie, vredige, Mark Lanegan- en zelfs Townes Van Zandt-achtige werken. Ik kan me levedig voorstellen dat je het kwade als thema gebruikt om hetzij eens af te reageren, bepaalde misstanden aan te geven (hetgeen ze ook doen) dan wel het kwade in de wereld een plek te geven. Ik geloof niet zozeer dat ze bedoelen dat het kwaad niet overwonnen kan worden, maar slechts dat het feit dat het er is wel een plek moet krijgen. Daarbij zijn de thema’s inderdaad lang niet zo duister als The Seer van de Swans. Om hier allemaal Christelijke thema’s, visies of wat dan ook erbij te halen past hier niet. Als The Seer kan, kan Neurosis zeker…Daarbij leid ik ook een goed leven, maar zoek ik in de muziek ook vaak de donkere kant. Ik denk, nee weet eigenlijk (ik heb ze ooit geinterviewd) dat het niet zo zwart-wit zit.

    Ik vind het een prima recensie, leuke invalshoek ook door tekst en muziek te scheiden…los of de interpretatie van de tekst helemaal klopt, maar in feite heeft de luisteraar altijd gelijk. Zo heb ik jarenlang gedacht dat Napalm Death in “Suffer The Children” over een “leverworst” zong; nou het nummer is er niet minder om geworden.

    Voor een uitgebreid overzicht van de Neurosis ontwikkeling, verwijs ik ook graag naar mijn eigen recensie: http://www.subjectivisten.nl/caleidoscoop/2012/11/neurosis-honor-found-in-decay.html

    • Mannen wat een discussie. Over de inhoud van de muziek ja daar kun je hele bomen opzetten. Daar gaat het hier denk ik niet om, het gaat om het weergeven van de ziel van een plaat, en dat lijkt wel aardig gelukt (gezien het college in neurosis geschiedenis hebben Peter en ik het als neurosis leken er toch redelijk afgebracht) 🙂

    • @JW, moet ik nu eerst het hele oeuvre van een band kennen om een mening er over te hebben en te ventileren? Dan had ik dus ook niet over Swans mogen schrijven… Na alle lyrische ontboezemingen van die en gene viel Neurosis mij een beetje tegen, vooral qua stem. Dat mag ik dan toch als minder monumentaal betitelen? Dat is helemaal niet denigrerend bedoeld. Ik bied nu eenmaal soms graag wat tegengas. Zoals ik dat ook regelmatig ondervind bij mijn recensies. Volgens mij is dat het aardige van Mousique.

      En ik heb ook helemaal niet de rechtschapenheid van de leden van Neurosis in twijfel getrokken. Ik ging in op Peters visie op goed en kwaad, zoals hij die interpreteerde. Ja, daarbij is mijn eigen levensvisie mijn referentiepunt. Moet ik die dan opeens uitschakelen? Waarom mag ik daar geen vragen bij stellen? Dat heb ik ook gedaan bij de voor mijn gevoel al te zoetsappige chriselijke teksten van Mensenkinderen. En dat riep toen trouwens ook vrij pittige reacties op. Blijkbaar zijn mensen gevoeliger als het over bands en artiesten gaat waar men fan van is. Dat is helemaal niet erg. Dat heb ik zelf ook. Maar dan kan en mag een niet-fan toch wat meer distantie en kritische reflectie hebben?!

      • Ik ben helemaal met je mee Kees maar ik denk dat het geen Peter heeft geschreven simpelweg een weerslag is van zijn interpretatie van de teksten van Neurosis en niet zo zeer een mening.

      • Nee dat is niet wat ik beweer. Ik denk alleen als je het album net zoals The Seer zou ondergaan, je er wellicht anders over zou praten dan nu. Los daarvan heeft niemand jou gezegd dat de Swans geen monumentale plaat hebben gemaakt, maar enkel tegengas geboden omdat ze iets niet mooi vonden. Dat vind ik een subtiel verschil.
        Tegengas is alleen maar prima….Trouwens die gorgelstemmen die je doorgaans goed vindt hebben bepaald niet meer een nachtegaal-niveau dan die van Neurosis 🙂

        En qua oeuvre doelde ik ook meer op de Mastodon vergelijking…dan zou je de band gewoon anders/beter plaatsen.

        Ook vraag ik je helemaal niet om je refentiepunten uit te schakelen, uiteraard niet zou ik zelfs zeggen want het maakt je uniek, alleen verzandde het in een haast Christelijke discussie die in het geval van Neurosis nergens op slaat of verspilde moeite is zo je wilt.

      • Misschien had ik bij Neurosis juist meer ‘gegorgel’ verwacht… En wie weet valt er nog wel eens een kwartje als het over Neurosis gaat… Dat sluit ik ook niet uit. Ik vond Mastodon ook niet gelijk goed… 😉

      • Toch ben ik het wel met JW eens, Kees, dat jouw reactie wat denigrerend overkomt. Wellicht niet zo bedoeld, maar zo’n zin als `…kan ik niet veel met die Ying-Yang-versie op goed en kwaad…’ vind ik wel erg kort-door-de-bocht. Ieder zijn eigen opvattingen natuurlijk, maar een hele wereldvisie in zo’n bijzin bij het grof vuil zetten gaat me wel een beetje makkelijk. Ik vind persoonlijk zo’n Neurosis zin als `our pain will rise and breathe a new dawn’ prachtig. Ja, paganistisch ook, maar dan is de hele bevindelijk gereformeerde stroming misschien ook wel paganistischer dan ze zelf denken, en dan heb ik het nog maar even helemaal niet over de pinksterbeweging, want dat lijkt soms wel puur heidendom met een bijbels sausje…

        Ik zeg dit overigens niet om bepaalde christelijke stromingen af te kraken, want ook dit is weer wat kort door de bocht geformuleerd, maar ik trek even wat parallellen om aan te tonen hoe zinloos dit soort vergelijkingen eigenlijk zijn.

        Ik probeerde in deze recensie vooral om Neurosis tekstueel wat te duiden en heb juist niet geprobeerd om daar meteen met een mening op te reageren. Helaas doe ik dat in reactie op Kees’ zijn comment weer wel, waardoor e.e.a. in een theologische/wereldbeschouwelijke discussie dreigt te verzanden. Overigens ook niet verkeerd om een beetje over te stoeien op zichzelf. Maar het doel was een kunstwerk (het onderhavige album) enigszins te duiden. Ik kan dan niet om de paganistische beeldspraak heen, want die is overduidelijk. Die is ook overduidelijk anders dan de christelijke wereldvisie, maar verschil mag er wezen en gelukkig kun je van elkaar altijd iets leren als je je daarvoor open stelt. Ik geloof toch niet dat iemand hier zou willen beweren dat hij van een boeddhist (bijvoorbeeld) helemaal niets goeds kan leren?

      • Denigrerend was het zeker niet bedoeld. Volgens mij houd ik het ook gewoon dicht bij mezelf: ‘ik kan niet veel met…. enz.’. En die opmerkingen over bevindelijke gereformeerden en pinkstergemeenten en paganisme laat ik geheel voor jouw rekening, want daar is m.i. wel wat meer over te zeggen… (Henk Vreekamp schreef bijvoorbeeld een prachtig boek – hij noemt het zelf een essay – over ‘Zwijgen bij volle maan’, waarin hij, heel mild, schrijft over de heidense wortels van met name de Veluwnaren en hoe dat zit met de verwerking in de christelijke vormgeving.)
        Maar laten we deze discussie hier maar beëindigen en misschien er elders nog eens over doorbomen. Ik ben het met jullie eens dat het hier primair om de kunst van de muziek gaat. Neurosis wordt hier neergezet als een monumentaal kunstwerk. Bij de eerste keer luisteren viel mij zelf dat nog niet zo op, maar het zou kunnen dat ik het ‘na dezen zal verstaan’…

  4. Een eerste en laatste (?) duit in het zakje. Mijn recensie van het eerder dit jaar opnieuw verschenen Souvereign.

    Heruitgave van oeuvrebouwsteen

    Aan deze heruitgave van Souvereign (2000) is een nieuw nummer toegevoegd: Misgiven. Hoewel deze ep in de catalogus van Neurosis niet dezelfde statuur heeft als bijvoorbeeld het geweldige Souls At Zero (1992) of het overdonderende Enemy Of The Sun (1994), is het bepaald geen kinderachtig werk. Neurosis maakt albums met grachten rondom hoog opgetrokken muren. En u? U luistert uzelf tot ophaalbrug. Zeven keer om de muren heenlopen slecht deze ook. Al moet u daarna nog wel over het water lopen… Hard, traag, uitermate experimenteel, zo valt de postmetal van Neurosis te omschrijven. In het zoeken naar de vorm tast men de vent af. Geen gemakkelijke kost dus, doorzetters zouden in de esthetiek van deze band zelfs een zekere spiritualiteit kunnen ontwaren.

  5. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.