recensie: The Helio Sequence – negotiations

Kees begon twee weken geleden over `bladmuziek’, hetgeen ontaarde in eindeloze onontwarbare draadjes met herfstige liedjes over verval, de schoonheid van bruin, en de algehele lichtmelancholische stemming die in dit jaargetijde zijn bitterzoete charme geeft en tot de mooiste tijd van het jaar maakt.
Daan schreef die week een geweldige recensie over de zwolse band Swelter, die door een moeizame periode heen is gegroeid tot grotere schoonheid.
Het nieuwe album Negotiations van The Helio Sequence brengt beide draadjes bij elkaar.

Ik ken deze Amerikaanse band (die onder het dak van Subpop resideert) al sinds 2000, toen ze hun eerste fullplay uitbrachten (Com Plex). Het geluid van THS werd altijd gekenmerkt door een wat cleane sequencer-achtige patronen (ja, die naam is niet toevallig gekozen!). Het waren lekker in het gehoor liggende liedjes, met een rockgevoel en tevens een flinke dosis electronica. Dat maakte het vaak interessant, maar ook wat onpersoonlijk.

Maar een aantal onvoorziene gebeurtenissen hebben hun invloed gehad op de sound van de band tot wat het nu is geworden. Zanger Brandon Summers verloor in 2004 midden in een tour zijn stem. Toen hij middels een zangtherapeut er weer bovenop was gekrabbeld zong hij op hun 2008 album Keep Your Eyes Ahead mooier dan ooit. In 2009 overstroomde hun studio-oefenruimte waardoor de band op zoek moest naar een nieuwe ruimte. De band kreeg een vele malen grotere ruimte ter beschikking en die werd volgestouwd met allerhande analoge instrumenten, versterkers, tape-recorders etc. Dit is onmiskenbaar terug te horen op Negotiations: de band klinkt soepeler, warmer en persoonlijker dan ooit.

Dat wil niet zeggen dat ik meteen gegrepen was door dit album. In eerste instantie vond ik het zelfs maar wat middelmatig. THS is nooit een band van grote hits geweest en dat is ook hier het geval niet. Maar na een aantal luisterbeurten ging ik het album steeds meer koesteren. Het brengt mij terug naar de tijd (begin van het millenium) van de emobands (de begindagen van Elbow, Appleseed Cast, I Am Kloot, Mew). Negotiations is niet schreeuwerig, niet over-bombastisch of pathetisch, maar ingetogen, lichtmelancholisch, herfstig.
Negotiations is niet zo’n album dat je meteen knockout slaat, het verovert langzaam een plekje in je hart, het werkt als roest: het erodeert je weerstand langzaam weg tot het je ziel in zijn geheel gekleurd heeft in de mooiste bruintinten.

(Subpop/Konkurrent)

Advertisements

11 gedachtes over “recensie: The Helio Sequence – negotiations

  1. mooi verhaal Peet, was de ontdekking van HS toen ze samen met the album leaf in Rotown speelden ? Dat was nog eens een concert !

  2. Mooi verhaal, mooi gevat in woorden. En toch de andere albus klinken wel veel vrolijker, voor mijns iets te vrolijk. Maar wat ik van dit album hoor klink wel stuk melancholischer.

  3. Mooi verhaal – behoudens dat woord ‘ontaardde’ in de eerste zin dan 😉 – en ook een fijn plaatje. Ik word eigenlijk gelijk wel aangestoken door de liedjes. Het doet me een beetje denken aan Grizzly Bear, maar dan zonder al dat ingewikkelde gedoe… Aan het eind zakt het wel een beetje in, als een oude paddestoel…

  4. in zakken als een oude paddestoel !? op zoek naar herfstige beeldspraak kees ? 😀

    • Tuurlijk Mathijs, ik houd wel van een constante metaforiek. Bovendien zag ik hier in onze tuin in een paar dagen zo’n paddestoel steeds minder worden: van een trots gehoede man tot een iel en druilerig wezentje. Komisch én aangrijpend, gemeente…

  5. zo zie je maar weer, smaken verschillen…
    zolang het maar over de muziek gaat hier, en het niet ontaardt in eindeloze draadjes over inzakkende paddestoelen en andere `natuurmomentjes’. 😛

    • En wat nu als ik in die inzakkende paddestoelen e.d. ook muziek hoor, n.l. ‘das Lied der Schöpfung’?

      • Als die Peter daar al bang voor is, moet hij niet naar die ‘Natuurmomentjes’ van ene David S. gaan kijken… 😉

Reacties zijn gesloten.