la liste 45

We beginnen deze week met een lijstje Nederlandse en Vlaamse artiesten – in het kader van promotie van de vaderlandse (en buurlandse) muziek zeg maar.

De lijst van deze week:

Peter

Broeder Dieleman – alles is ijdelheid (Beep! Beep!)

Indrukwekkend en overtuigend debuut van de Zeeuws-Vlaamse troubadour Tonnie Dieleman. Antieke rauwe americana en poëtische teksten in het Zeeuws-Vlaamse dialect. Verschijnt op 1 december a.s. Deze week kom ik met een uitgebreide recensie annex persoonlijk verhaal n.a.v. deze plaat.

Balthazar – rats (PIAS)

Fris bandje uit België, twee jaar geleden nog enigszins gehyped met hun debuut Applause, brengt met hun tweede langspeler een puike en volwassen plaat uit. Een compact album met puntige, kale liedjes die stuk voor stuk heerlijke snoepjes zijn. Strakke doch swingende ritmes, stuiterende gitaarlicks, meerstemmige zang, strijkers en blazers; en dat alles subtiel georchestreerd en perfect geproduceerd. Gewoon een heerlijk album.

Sea and Air – my heart’s sick chord (Volkoren)

Nogal pretentieus aangekondigd als de toekomst van twee genre’s (indie en singersongwriter) verenigt in één act. De Griekse Eleni Stavros en de Duiste Daniel Benjamin (tevens een echtpaar) hebben een alleraardigste artpop-plaat gemaakt, waar diverse genre’s samen komen, uiteenlopend van singer-songwriter, folk, pop, electro en klassiek. Er wordt o.a. gespeeld op een voor de popmuziek ongebruikelijk instrument als de clavecimbel. Het album begint met een aantal sterke en originele songs, zoals opener Take Me For A Ride, maar zakt na verloop toch wat in. De muziek is knap en origineel, de zang van de twee past goed bij elkaar, en toch raakt het me om de een of andere reden niet echt. Niet zoals dat bijvoorbeeld bij hun Belgische collega’s van Dez Mona het geval is, die een beetje uit dezelfde vijver vissen. Maar, My Heart’s Sick Chord is een debuut en zeker niet onaardig, het zou wel eens wat kunnen worden met dit duo. Maar de toekomst van de popmuziek? Nee, dat zeker niet.

Brasstronaut – mean sun (Tin Angel)

Verrassende ontdekking naar aanleiding van een recensie van Jan Willem Broek (Caleidoscoop). Het tweede album van dit Canadese duo bevat een unieke en heerlijke combinatie van jazz, coolwave, brass, postrock en artpop. Gooi Arcade Fire, Sigur Ros, Belle en Sebastian en Portishead in de blender, samen met nog wat ingrediënten en er komt zoiets als Brasstronaut uit. Er zijn zoveel hippe indie-releases op de markt dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet, maar deze steekt er echt met kop en schouder boven uit!

Mathijs

Jail – Traps (sub pop/konkurrent)

Fijn plaatje met pop-rock die lekker in het gehoor ligt, heerlijk begaanbaar, maar niet gezapig. In de auto opgezet en het luistert gewoon heel lekker weg, misschien iets te lekker, het blijft namelijk niet hangen. Deze cd heeft alles wat een goed popalbum moet hebben, ik hoor het zo op Studio Brussel airplay krijgen. Maar zonder een kruiwagentje om opgemerkt te worden; een soundtrack van een serie of film of reclamefilmpje waarin de muziek gebruikt wordt denk ik niet dat het echt opgepikt gaat worden. Ik zou zeggen: “Luister zelf en oordeel.”

Spoek Mathambo (subpop/konkurrent)

Wereldmuziek meet Gnarls Barkley meets Indie rap. Het gaat Spoek Mathambo goed af, een zeer energieke mix overgoten met een dubstep sausje (die subbassen !!) De eerste track bekoren niet echt, kan er niet direct vat op krijgen. De stemmen iriteren mij, soms klinkt het wel lekker engels indie hip hop maar vooral too much. Het is wel een heel kleurrijk geheel wat vanaf track 4 wel iets interessanter wordt, vooral als er met gitaren geflirt wordt. Conclusie: Echt dansvloermateriaal vind ik het niet, ook voor mij persoonlijk geen woonkamermuziek, dit is geen album dat ondergetekende vaak zal draaien.

Neurosis – Honour Found in Decay

De nieuwe plaat van Neurosis is voor mij een eerste kennismaking met de band op zich. Voorheen kende ik vooral andere bands van het label Neurot. En wat voor kennismaking ! Soms ruig en hard en dan weer mooi en breekbaar. Een stem als schuurpapier, het lijkt wel Mark Lanegan op een (post)metal trip. Ik verkies instrumentale postrock, maar in dit geval brengt de stem, soms zingend, soms pratend, echt wel een meerwaarde. Er volgt een uitgebreide recentie op onze blog waarbij ikzelf het muzikale gedeelte en Peter de teksten onder de loep zullen nemen.

Wim

My Jerusalem – Preachers

Gone For Good, het eerste album van My Jerusalem trok in 2010 mijn aandacht omdat Joseph Arthur van de partij is. Niet alleen over het hoofd gezien, dit voortreffelijke, door Mike Napolitano geproduceerde album, ook onder menig voet doorgeschoten. Het nieuwe album, Preachers, viel deze week in de bus. Wit vinyl en voorzien van een fraaie hoes. En? Jazeker, ook nu weten Jeff Klein en zijn mannen van wanten. Denk Twilight Singers, Joseph Arthur (deze keer doet hij niet mee) en een vleugje Mark Lanegan (die ook op Gone For Good te horen is).

RNDM – Act

En over de man in kwestie gesproken: Joseph Arthur heeft samen met Jeff Ament (Pearl Jam) en Richard Stuverud het fraaie Act gemaakt. Ze noemen zich RNDM (random). Ament en Stuverud waren eind jaren negentig met hun project Three Fish op pad toen ze Joseph Arthur ontmoetten. Hoewel ik het vermoeden heb dat in deze wereld waar hunger pays a heavy price to the falling gods of speed and steel (Dylan) een album als dit als ’aardig’ terzijde geschoven zal gaan worden, is er voor de aandachtig luisteraar veel te ontdekken op Acts. Arthur zingt als altijd: intrigerend, laag op laag, contextueel (God, Drugs, & Zij) en is gewoontegetrouw omgeven door het grootstedelijk decor (NY). Terwijl zijn gitaarspel meer en meer psychedelisch van aard lijkt te worden. Zonder dat dit de melodieuze liedjes overstemt. Op de site van Joseph Arthur is meer informatie over RNDM te vinden. Kunt u gelijk Redemption City, het laatste, zeer fraaie album van Joseph Arthur downloaden. Gratis.

Advertisements

9 gedachtes over “la liste 45

    • Altijd fijn als je gemist wordt… Minder fijn als je als ‘iets’ bestempeld wordt… 😉
      Nee mensen, ik was redelijk gevloerd na het jubileumweekend van onze kerk en had derhalve geen tijd/zin om ook maar iets over muziek te schrijven. Gisteravond op weg naar een preekbeurt, door de duisternis en regen, nog wel heel erg genoten van ‘Dedication’ van Zomby, keihard in de auto… Goed, hebben jullie toch iets… 🙂

  1. Mathijs en Wim daarentegen hebben hun best gedaan. Ik ben benieuwd naar je bevindingen over Neurosis Mathijs. En Wim, dat RNDM kon mij, i.t.t. het solowerk van Joseph Arthur, niet direct bekoren. Maar misschien heb ik inderdaad te snel geluisterd…
    Aan de andere kant: als ik alles even aandachtig zou moeten beluisteren dan zou ik mijn baan op moeten zeggen om het allemaal bij te kunnen houden. Daarom wordt een eeerste schifting bij mij vaak al heel snel gemaakt, en de dingen die aanspreken worden dan aan een nader onderzoek onderworpen. Wat soms resulteert in groeiplaatsjes die lang onder de radar blijven en me pas veel later toch nog bij de lurven kunnen grijpen.

  2. Pingback: (dubbel)recensie: Neurosis – honour found in decay « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.