recensie: The Bony King Of Nowhere

Alas My Love, het debuut van Bram Vanparys aka The Bony King Of Nowhere was een niet onaardig debuut van een jonge Gentse singer-songwriter. Opvolger Eleonore was indrukwekkend, het album werd vorig jaar door mij grijsgedraaid en nog steeds zet ik hem graag zo af en toe op. Nu is daar zijn derde langspeler, simpelweg getiteld The Bony King Of Nowhere. Selftitled betekent vaak een belangrijke nieuwe stap of een terugkeer naar de essentie, het heruitvinden van jezelf als artiest. Blijkbaar is dat iets waar Vanparys naar op zoek is geweest bij dit album, want hij trok zich bewust 2 weken terug (hé, bekend verhaal…) in het onooglijk kleine plaatsje Mirwart. Na twee vruchteloze weken gooide hij alles weg en ging de natuur in. Zijn muze teruggevonden nam hij vervolgens het hele album in 1 dag op.

Dat is natuurlijk leuk, al die alternatieve popmuzikanten met een bijzonder verhaal, je zou er bijna moe van worden, het gaat uiteindelijk natuurlijk om de muziek zelf. Vergeet al die marketingpraatjes en interessantdoenerij nu eens en luister gewoon naar de muziek. Zeg me wat je hoort, en of het je raakt.

Nou, en dat doet het heus wel. In opener Across The River klinkt Vanparys als een Thom Yorke uit de In Rainbows tijd, in Night Of The Longing waart de geest van Jeff Buckley rond, maar het meest nog doet Vanparys me denken aan Nick Drake. In Rain Falls Down On Mirwart bijvoorbeeld: het gitaarspel, de kwetsbare zang met de subtiele buigingen, het lijkt of de veel te vroeg gestorven meester uit de jaren `70 is opgestaan. Ook Leonard Cohen (Travelling Man) is nooit ver weg; voor wie van melancholische luisterliedjes houdt is hier genoeg te genieten. Het is op het mierzoete af, en toch wordt het nooit gezapig; steeds is er een onderhuidse spanning aanwezig, Bram beheerst dit genre perfect, hij weet je aandacht te grijpen en laat die niet meer los.

De vraag die al snel rijst is natuurlijk in hoeverre dit nog iets toevoegt. Hoe vaak is dit niet al gedaan, en waarom zou ik dit album aan moeten schaffen, als ik ook gewoon een van Nick Drake’s albums weer eens kan opzetten. Dat is in elk geval het belangrijkste wat dit album met mij deed. Ik ging direct Nick Drake weer luisteren. Maar eigenlijk is dat geen diskwalificatie maar een compliment. Waarom zou je Nick Drake moeten willen overtreffen. Lovenswaardiger is het om je plaats te kennen in de popgeschiedenis en het is mooi dat iemand een eerlijke hommage aan zo’n groot liedjesschrijver doet. Het is in elk geval een verademing tussen alle hitserig-hippe-acts-van-de-toekomst waar je vandaag de dag mee dood wordt gesmeten.

release: 22-10-2012 (PIAS)