Concertverslag: Lotte Pen en Van Dryver (Zoldergasten Amsterdam, 26 oktober 2012)

Op de sfeervolle Limmikzolder in Amsterdam wordt één keer per maand Zoldergasten georganiseerd. Twee bands of artiesten treden op in een intieme setting, waarbij ze ook kort geïnterviewd worden. Daarnaast mogen ze ook een audiofragment en een videofragment uitkiezen en die met het publiek delen. Inderdaad, Zoldergasten heeft ook wel iets van Zomergasten… Dit keer stonden de saxofonist Lotte Pen en de band Van Dryver op de rol.

Lotte Pen trapte af. Dat laatste mag je ook wel letterlijk nemen, want belangrijk voor deze saxofoniste is haar loopstation, dat ze met de voet bedient. Boeiend hoe deze klassiek geschoolde saxofoniste zo sferische en geïmproviseerde muziek maakt, die duidelijk geïnspireerd is door de minimal music. Het was de eerste keer dat ze alleen met eigen werk optrad (ze speelt vaker in een klassieke setting). Ze voerde ons nu mee in een abstract klanklandschap, waar toch ook veel warmte heerste. Gaaf ook om te horen welke klanken er allemaal uit een saxofoon getoverd kunnen worden. Het ging ook wel eens mis met de loops – techniek is mooi, maar maakt je altijd kwetsbaar – maar door haar ontwapenende charme vergaf je dat Lotte direct. Tijdens het slotstuk werden er via een laptop nog beats en andere electronische effecten toegevoegd. Het zorgde voor een mooie climax.

Daarna was het de beurt aan Van Dryver. Deze nieuwe band – zelf noemt hij het een ‘collectief’ – van Arjen van Wijk (ook zanger in This Beautiful Mess, Brown Feather Sparrow, People Get Ready, The Spirit That Guides Us) gaf in feite een officieus releaseconcert. Op dezelfde dag was het album Stabs Of Joy namelijk via platenboer Erik van Winkelhoff voorradig. Uw recensent heeft intussen een exemplaar en een bespreking volgt later nog op Mousique. Het grappige is dus dat ik de liedjes eerder live dan van plaat heb gehoord…

Ik kan u zeggen dat de liedjes live in ieder geval staan als een huis of moet ik zeggen: je meenemen als in een echte Amerikaanse van?! Die muzikale weg is niet zozeer ‘middle of the road’, maar wel duidelijk geïnspireerd door o.a. Sufjan Stevens, Iron & Wine, The Welcome Wagon en The Innocence Mission. Arjen van Wijk, de charmante zanger van dit collectief, had mij en collega-Mousiquant Daan al direct te pakken toen hij als favoriete audiofragment The Lakes Of Canada van onze ‘huisband’ The Innocence Mission liet horen. ‘Het is knap’, aldus Van Wijk, ‘om met zo weinig middelen zoiets krachtigs neer te zetten – net zo knap als het mooiste stuk van Bach…’ (Als videofragment liet hij een clip van Jonsi zien, maar het ging hem met name om Nico Muhly, die daar ook te zien en te horen was en die Van Wijk ‘één van de beste arrangeurs en componisten uit de huidige popmuziek noemde’ – naast Sufjan Stevens – en ook daar kunnen we mee leven!).

vandryver liveGoed, het concert zelve, want u leest niet voor niets een concertverslag… Van Dryver liet een negental liedjes horen, waarbij een aantal van hun eigen album, maar ook nummers van This Beautiful Mess en Brown Feather Sparrow. De band was al goed op elkaar ingespeeld. Gitarist Theo Nap liet regelmatig prachtige sferische dingen horen. Lotte Pen speelde mee op de sax. Bij het nummer The Most waren haar sax-effecten van onaardse schoonheid. Drummer René de Vries legde eenvoudige doch fijne ritmes neer, waar gelegenheidsbassist Herman Ypma fijn omheen kon spelen. Toetsenist David Pronk speelde dienend en ging zich één keer bij de mooie cover Groovy Kind Of Love van Phil Collins te buiten aan al te veel frivoliteiten, wat dit toch wel serene nummer – prachtig gezongen trouwens door Van Wijk! – aan het eind een beetje om zeep hielp.
Ach, het was een schoonheidsfoutje. Het was genieten met Van Dryver. Niet in de laatste plaats door de ontspannen én charismatische Arjen van Wijk. Wat heeft die jongen toch een lenige stem en hij brengt een liedje echt naar je toe. Aan het eind was dat zelfs letterlijk zo, want hij nodigde het publiek – dat daarvoor op luie loungekussens had gehangen – op te staan en dichtbij de band te komen staan. We werden zo deel van de band en aangesproken als ‘Van Dryvers’… Vervolgens werd het nummer People Get Ready (?) ten gehore gebracht, waarmee we mochten meezingen. Het was ook een echte meezinger in de traditie van Woody Guthrie en Peter Seeger. Een prachtmoment!

Mocht Van Dryver in de buurt stoppen, dan zou ik maar langsrijden!

5 gedachtes over “Concertverslag: Lotte Pen en Van Dryver (Zoldergasten Amsterdam, 26 oktober 2012)

  1. Leuk, Kees! Ik vond het zelf een erg geslaagde avond. Sfeervol, ontspannen en van een goede kwaliteit. Leuk ook dat je erbij was.
    Donderdag 30 november is er een nieuwe Zoldergasten (altijd 5 euro). Ik weet niet wie er dan gaat komen. Ik weet wel dat Matthias Smalbrugge dan zal spreken bij het Theologisch Café. Valt weer goed te combineren.🙂

    • Ik vond het ook leuk, niet in de laatste plaats omdat we onze luisterervaringen konden delen (en opschrijven in het aantekenboekje ;-)) en ik ook nog eens veel had aan jouw kennis van het oeuvre van This Beautiful Mess en Brown Feather Sparrow.

  2. Pingback: Recensie: Van Dryver – Stabs Of Joy « mousique.nl

  3. A.s vrijdag 30 November staan wij daar!! Per Vrouw!

    komt allen

    voor onze liedjes over knoopjes die los moeten, egoisme en natuurlijk onze laatste: ode aan slauerhoff

    Karlijn Groet

Reacties zijn gesloten.