De Vingerhoed: Op Zee/This Is The Sea

De zee was een petrischaal, gevuld met vloeibaar lood. Iemand hield de petrischaal vast en bewoog hem heen en weer, regelmatig en bedachtzaam, zodat er een lange deining ontstond. De boog schoof er eenvoudig overheen. De golven waren groot genoeg om de boot omhoog te tillen. En als ze de boot hadden opgetild, lieten ze hem weer behoedzaam zakken. Alsof ze een baby teruglegden in een wieg.
We zeilden tot we geen land meer zagen. Tot de zee een grote cirkel was geworden, en wij het middelpunt…
Mijn lot is in handen van de zee. Kan het de zee wat schelen als ik misluk? Tot nu toe zag ik de zee als bondgenoot, een vriend met wie ik samen op kon trekken. Ik had drie echte vrienden: Hagar, Maria en de zee. Maar de zee kan je vriend niet zijn. Water heeft geen gevoel en geen geschiedenis. Het doet niks, het is er gewoon. Als het je vermoordt, als het je verdrinkt, dan zit daar niets achter behalve je eigen stommiteit. De zee is geen vriend en ook geen vijand.

Uit: Toine Heijmans, Op zee

Zojuist las ik dit prachtige en aangrijpende boek uit, vol remniscenties aan de grote zeeliteratuur (Moby Dick, De Kleine Kapitein, The Old Man And The Sea, de gedichten van Slauerhoff en De Bijbel). Het gaat over de strijd tegen de elementen, over de relatie van ouders en hun kind en over de angst voor het verlies. Het slot is onthutsend.
Het riep direct bij mij een liedje op (en daarna nog een zee aan andere liedjes, maar laat ik me nu eens beperken). Het is een klotsend vingerhoedje geworden…

Advertenties

20 gedachtes over “De Vingerhoed: Op Zee/This Is The Sea

  1. geweldig nummer van een geweldige plaat. mooi stuk proza erbij; vorig jaar heb ik Moby Dick nog weer eens gelezen, wat een indrukwekkend boek is dat toch ook.

  2. inderdaad geweldig nummer en een heelijk klotsend stuk erbij! de zee blijft ook iets magisch hebben….zo zong Randy Newman al: I’m at the river, but I’m thinking of the sea…

  3. Fraai JW, maar zonder zee ontstaat verwatering. 🙂 Daarom één van de mooiste zeeliedjes ooit.

      • Hmm, gaat. Ze zijn op zich prachtig. Maar tot op heden hebben Blind Willie Johnson, Blind Willie McTell, Skip James en Mississipi John Hurt me altijd meer aangesproken.

  4. Ha mannen, hier had ik stiekem op gehoopt: een nieuwe draad met zeeliedjes. Bedankt!
    Ik koos uiteindelijk voor The Waterboys, maar moest ook telkens denken aan één van de mooiste recente ‘zee-albums’: Man of Aran van British Sea Power. In 1934 werd er een stomme film gemaakt over het ruige leven van de vissers van het eilandje Aran. In 2009 maakte British Sea Power hier alsnog een soort van soundtrack bij vol prachtige instrumentale (post)rock.

  5. Vooruit, nog eentje dan… Als het over Moby Dick gaat kan natuurlijk Mastodon niet ontbreken. Zij maakten met Leviathan een hele fijne metalplaat, die zeer duidelijk geïnspireerd is op het meesterwerk van Melville.

  6. Ha Kees, ik dacht hier natuurlijk ook aan, maar wist dat je vroeg of laat overstag zou gaan. 🙂

    • Ik schrok even toen je over ‘kust’ en ‘eigen bodem’ begon: het zal toch geen Bluf worden… 😦
      Maar dit is veel mooier!

Reacties zijn gesloten.