vet debuut: Tall Ships – everything touching

Tall Ships is VET. Tall Ships is een sensatie. Een echte liveband, naar het schijnt, met tomeloze energie, misschien wel van stadionproporties. In tegenstelling tot veel livebands, die vooral op festivals te genieten zijn maar op plaat vaak een beetje tegenvallen, is Everything Touching, het debuut van deze Britse band, echt een vette plaat.

Opener T=0 grijpt je meteen bij je kladden met een heerlijke gruizige gitaarriff, theatrale zang van Ric Pethean, vette hihats en midden-in-je-kamer-drums. Ik kan de neiging niet weerstaan om luchtgitaar te gaan spelen…

Phosphorescence is een stadion-meezinger met een verslavende groove, Ode To Ancestors een geslaagd rustpunt (`within you every particle is perfect, and your beating heart the sum of many working parts, you are a triumph of natural selection, every mutation leading to you perfection’), tot ongeveer halverwege als de registers weer opengaan en het nummer een wat drammerig sfeertje krijgt (maar toch wel lekker).

Gallop is een krachtig rockanthem over ouder worden: “and before you know, you’re getting old, and losing touch, but life keeps marching on and on, and you’re hung up on things you haven’t done, and all now you have are regrets, and you’re heavy with emotional debts, to the ones you love…” klinkt het vrolijk, je zou het zo gedachtenloos meezingen op een festival, met een biertje in je hand, intens gelukkig dat je hier bij mag zijn (en vergetend dat het leven sneller voorbij gaat dan een rockconcert).

Verder zijn Idolatry en Books nog sterke tracks, en afsluiter Murmurations stuurt met een synth-driven-groove, stuwende drums en massale koorzang en passant Coldplay nog even naar huis.

De plaat laat diverse invloeden horen. Mathrock wordt vaak genoemd, maar laat je niet op het verkeerde been zetten, de band verliest zich nergens in ingewikkelde technische riffs, het blijft allemaal erg toegankelijk – dit is indierock van het hoogste niveau, en nog lekker dansbaar ook, Battles, Foals en Yeasayer kunnen allemaal opgeheven worden – en tegelijk klinkt het urgent, niet als iets dat je al eerder hoorde. Het is al weer enige tijd geleden dat ik zo een overtuigend debuut hoorde. Ze kunnen wat mij betreft zo in die bleue OOR-lijst opgenomen worden…

Je leest het goed, ik ben enthousiast!

release: 22-10-2012 (Big Scary Monsters/Blood And Biscuits)

Advertenties

21 gedachtes over “vet debuut: Tall Ships – everything touching

  1. Dit klinkt lekkerrrrr (op z’n Rotterdams) hoor!
    (wel een beetje een merkwaardige clip)

  2. Hmm, Peter, ik kom maar met moeite door dit album heen. ‘Aardig’ lijkt me een kwalificatie die hier meer op zijn plaats is. Compositorisch is het allemaal wat mager, vind ik. De wat vlakke stemen staan me niet tegen, maar verleiden doen ze me bepaald niet (in Oscar klinken ze zelfs vals). Het album is niet elastisch genoeg voor jubel (voorbeeld: King Crimson) en tegelijk te weinig ‘betonabel’ (voorbeeld: Trail of Dead – Lost Songs) voor de onwrikbare overhand over mij. Maar ja, smaken…

    • inderdaad, smaken…
      ik geef toe dat ik af en toe juist erg hou van het wat minder uitgesprokene, het naar glad neigende. vroeger (maar dat is lang geleden) was ik ook fan van Coldplay 😉

  3. Ach, ik fanneer Lady Gaga, The Shadows (zonder Rich Cliffard), Spice Girls en zowaar één album van Peter Koelewijn zonder blikken of blozen. Ook vind ik Easy Lover van Philip Bailey en Phil Collins buitengewoon fraai. Net als The Boys Of Summer van Don Henley. Ik deel dit met je: glad is good! Nieuwe rubriek? 🙂

  4. Ergo: ik ben ook voor zo’n rubriek! Titel? ‘Smooth Operator’ of ‘De Gladde Vloer’ of ‘Spekglad’….

  5. ik denk het niet hoor, ik kan nl niet wachten en ik zie dat anderen dat ook niet hebben gekund, er staan al een aantal recensies op het web. bovendien heb ik toestemming van de artiest én de producer…

Reacties zijn gesloten.