recensie: Swelter – Mountains for Everyone

Bergen. We hebben er niet veel van in Nederland. Goede muzikanten hebben we wel. Anouk mag ons vlakke landje vertegenwoordigen op het songfestival. ‘Toch wel de beste artiest die we hebben’, hoorde ik laatst iemand zeggen. Ik vind het niet nodig om hier uitgebreid te vertellen wat ik van Anouk of het songfestival vind, maar ik erger mij een beetje aan dat soort opmerkingen. Dat het niet waar is, weet ik bijvoorbeeld als ik de nieuwe plaat van Swelter, Mountains for Everyone, draai. Swelter is een Zwolse band, relatief onbekend. Hoewel daar misschien verandering in zou kunnen komen. Bergen voor iedereen! Gaat Swelter ons land veroveren met haar bergen?

Onlangs werd de plaat uitgeroepen tot ‘Strepenmeester’ op Radio 2. Ik heb vrij weinig met Radio 2 en twijfelde daarom ook even of ik het liedje Live It Off echt zo goed vond als het eerst leek. Maar het bleef zo. Live It Off is een opener waar menig band jaloers op kan zijn. Het is een goed popliedje dat meteen de aandacht grijpt en waar zelfs een postrock-invloed te horen is. Die invloed is op de eerste helft van de plaat vaker te horen. Postrockpop? Postpop? Live It Off ligt goed in het gehoor en heeft een grote potentie (als je mij en Radio 2 kunt verzoenen, zegt dat wel wat).

De bergen die Swelter ons aanbiedt lijken niet per se de hoogtepunten in het leven te belichamen, maar eerder de momenten om tegenop te zien of de plekken van waaruit je een diep dal inkijkt. Goed in het gehoor, maar niet vrolijk. Zwartgallig wordt het gelukkig niet. Met het mooie sferische Make a Wish eindigt het album:

Alright, alright
May this be right
Everyone you’ve turned from
Will Forgi
ve you in the end
Alright

Gaat Swelter het helemaal maken in Nederland? Ik denk het niet. Daar is het te goed voor. Leer mij Nederland kennen. En weet je, het is wel prima zo. Ik zal nu weer lekker zeiken over hoe onrechtvaardig het allemaal is in de Nederlandse muziekscene, Anouk gaat naar het songfestival, Nederland blijft het vlakke land dat het was. Mountains for Everyone zal ik nog vaak draaien en zal nog vele mensen blij maken. Het Radio 2-publiek zal nog vaak verrast worden. Wie is dit? Uit Zwolle?

Overigens ligt de plaat wat later in de winkels, omdat er een dosis exemplaren gestolen zijn. Verovert Swelter Nederland of verovert Nederland Swelter?

Mountains for Everyone is momenteel te beluisteren op de Luisterpaal.

Advertisements

16 gedachtes over “recensie: Swelter – Mountains for Everyone

  1. Leuke recensie, Daan. Tegelijk denk ik: waarom zoveel aandacht voor het feit dat Swelter veel Nederlandse acts overstijgt? Is dat zo belangrijk? Wat maakt Swelter dan zo goed? Wat is het eigene aan hun geluid? Welke thematiek snijdt Swelter op het album aan? Allemaal vragen waar ik nog mee zit. Help me, Daan!!

    • Overstijgt, haha. 🙂
      Ja Kees, dat is dus belangrijk. Het zit me in ieder geval erg HOOG.
      Kijk, Kees… ik schrijf natuurlijk hoe het me uitkomt. Niet alle vragen worden beantwoord, daar zul je zelf voor moeten gaan luisteren.

      Maar goed… Ik vind het melancholische geluid erg mooi, prettige warme zang, fijne strijkers. De postrockinvloeden hoor je duidelijk, maar tegelijkertijd blijft het toegankelijke pop.

      Ben ook wel benieuwd wat jij ervan vindt.

      • Kijk, hier hebben we wat aan! Je verwoordt precies mijn luistervruchten. Ik zou er hoogstens nog de lichte ‘americana-invloeden’ aan toe willen voegen. Dat lijkt me trouwens ook niet vreemd met een zanger/componist die jaarlijks het ‘Stille Nacht-festival’ organiseert, waar de americana nogal nadrukkelijk aanwezig is…

      • Voor het bespeuren van dat soort invloeden, heb ik jou als prof dan weer nodig, hè. 🙂 Americana ben ik (nog) niet zo in thuis. Bovendien zou de Americana die ik wel luister door sommigen bestempeld kunnen worden als neppe Americana, omdat het uit Nederland komt. Breek me de bek niet open….

    • Ik bedoelde natuurlijk goeroe/rabbi. 😉
      Met ‘breek me de bek niet open’ bedoelde ik meer de discussie over Nederlandse muziek. Er is in het verleden op een Mousique-avond namelijk nogal eens wat schamper gedaan over Nederlandse Americana. 😉

  2. En ook die prof is `gematigd lyrisch’ over Swelter:

    http://www.subjectivisten.nl/caleidoscoop/2012/10/swelter-mountains-for-everyone.html

    En als je het mij vraagt: onnederlands goed. het is niet erg opvallende muziek op het eerste gehoor, maar er zitten vele subtiliteiten in verborgen en het appeleert precies aan het juiste melancholische gevoel bij mij. Dat verhaal over authenticiteit (de band ging door een crisis enzo), dat zal allemaal wel, je moet het natuurlijk wel kunnen horen anders is dat gewoon marketingtaal. Maar het is te horen, deze band heeft echt een ongelofelijke groei doorgemaakt! Dat kan (nog even afgezien van smaak) van een Anouk of Direct en wat dies meer zij niet gezegd worden.

    Ik vind het daarom best legitiem om een beetje trots te zijn dat `we’ in NL een band van dit formaat in huis hebben…

  3. Degene die ik in deze recensie geciteerd heb met de opmerking over Anouk, is na het lezen van deze recensie uit schuldgevoel naar deze plaat gaan luisteren. ‘Het streelt mijn oren’, zegt hij. Waar zo’n schuldgevoel wel niet goed voor kan zijn. 🙂

  4. Pingback: recensie: The Helio Sequence – negotiations « mousique.nl

  5. Nu pas tijd om te luisteren. Geweldige cd Daan. Inderdaad zoals Peter al zei, onnederlands goed!

  6. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.