Recensie: A.R. Kane – Complete Singles Collection

Het gebeurt mij nog altijd: dat ik op muzikaal gebied iets volslagen onbekends tegen het lijf loop. Dan bedoel ik iets uit het verleden. Zoals de band A.R. Kane. Deze band uit de jaren ’80 en ’90 bestond uit twee leden: Alex Ayuli en Rudy Tambala. Ze begaven zich in de marge van de populaire muziek – ze waren en zijn dus absoluut niet beroemd – maar hadden tegelijk wel grote invloed op de Britpop en dance muziek.
Het label One Little Indian Records heeft zeer recent een prachtige dubbelaar uitgebracht met daarop maar liefst 31 singles, tezamen meer dan 140 minuten aan zeer boeiende muziek.

A.R. Kane heeft drie reguliere albums uitgebracht, maar daarnaast bracht de band ook de nodige singles uit, die niet op de albums stonden, vaak in 12 inch-versie en met de nodige remixen. Dit alles is dus nu netjes verzameld, waarvoor One Little Indian Records hulde verdient. Het dubbelalbum biedt een prachtige staalkaart van het vele moois dat deze beide donker gekleurde Britten aan alternatieve muziek hebben voortgebracht. Qua uiterlijk moest ik bij hen trouwens denken aan bands als Bloc Party en Tv On The Radio… Maar dit terzijde. Hoewel, deze bands weten het ‘witte’ en ‘zwarte’ geluid ook mooi te combineren, net als A.R. Kane.

Complete Singles Collection is chronologisch gerangschikt. Hierdoor krijg je een heel goed beeld van de ontwikkeling van de band. Aanvankelijk maakt de band shoegaze. Debuutsingle When You’re Sad, maar ook Haunting laten een gruizig gitaargeluid horen, waarbij de zgn. ‘stofzuigersound’ van bands als The Jesus and Mary Chain en de vroege My Bloody Valentine je tegemoet giert. De zang is naar achteren gemixt en de sfeer is behoorlijk donker.
12 inch single Lolita komt uit bij het beroemde label 4AD. Hier komt naast de shoegaze ook de dreampop om de hoek kijken. Maar op het bijgevoegde nummer Butterfly Collector loopt het juist weer gierend uit de hand met gekwelde schreeuwzang en percussie die klinkt alsof er tientallen ramen ingegooid worden.

Single Anitina stamt uit 1987. Ook die wordt oorspronkelijk uitgebracht bij 4AD, maar dan onder de naam M/A/R/R/S. Naast de beide leden van A.R. Kane spelen hier ook leden van de band Colourbox in mee (de afkorting staat voor de respectievelijke initialen van de voornamen van alle deelnemers in dit project). Anitina is de B-kant van een single die veel bekender is. Sterker nog: het is de enige nr. 1 hit die het label 4AD ooit heeft gehad. Het is de wereldhit Pump Up The Volume, een geniaal dance-nummer dat voornamelijk uit samples bestaat. Anitina is niet minder geniaal: ook hier overheerst de electronica, terwijl de gitaar flink mag ontsporen. De nadruk ligt op de zeer ritmische percussie en allerlei stemmetjes. Het is een prachtig gelaagd nummer. De tekst is daarentegen van een wel erg naïef erotisch allooi. Maar een mens kan niet altijd alles hebben…

Sinds M/A/R/R/S lijkt A.R. Kane een flinke stap gezet te hebben buiten de genres van shoegaze en dreampop. Deze stijlen blijven ze wel trouw, maar hun bandbreedte wordt wel een stuk ruimer: acid-house, dub, jazz, new wave en wereldmuziekinvloeden. Dub hoor je bijvoorbeeld terug in Baby Milk Snatcher (ook in bizarre titels grossiert de band trouwens!) en jazz in Is This It? Je zou bij het laatste nummer zweren dat Miles Davis zelf de trompet ter hand heeft genomen, maar dat blijkt ene Kenny Wellington te zijn. Hier wordt trouwens ook gerapt.

Op de tweede cd horen we ook een wat poppier geluid. We zijn dan intussen in 1989 en de single heet ook niet voor niets Pop. Het is allemaal wat lichtvoetiger geworden. Sterker nog: de voetjes gaan bijna vanzelf van de vloer bij deze electro(nische) pop, waarbij ik ook moest denken aan New Order en de vroege Depeche Mode. Tegelijk voegt A.R. Kane wel weer boeiende samples toe uit de toespraak van Martin Luther King of uit de film A Space Odyssey.
Crack Up laat naast de electronische kant ook werelmuziekinvloeden horen. Het ritme deed me ook heel sterk aan Psycho Killer van Talking Heads denken, waar je die zelfde Afrikaanse ritmes hoort.

A Love From Outer Space is blijkbaar erg in de smaak gevallen, want het komt maar liefst in vier versies langs: in een Solar Equinox Mix, een Lunar Eclipse Mix, een Venusian Dub en een Album Version. Dit getuigt natuurlijk van humor, maar ik werd dit liedje op een gegeven moment wel zat, als je het hele album zo achter elkaar luistert.
Gelukkig komt er daarna nog een prachtige toegift. Het zijn de laatste nummers die A.R. Kane dus uitbracht. Vooral Sea Like A Child is van een onaardse schoonheid. Het begin doet zelfs denken aan Dead Can Dance, zo’n andere klasbak uit de 4AD-stal. Tegelijk is het ook een liedje uit de hoogste regionen van de dreampop (vergelijkbaar met Slowdive en Cocteau Twins). Je zweeft mee op de golven van deze fraaie muziek. Water, golven, lucht en ruimte zijn trouwens geliefde metaforen in de teksten van de band. Maar eerlijkheidshalve werd ik bij deze singles meer gegrepen door de muziek dan door de teksten. Ach, daar hebben we Dylan of Waits wel weer voor…

In ieder geval ben ik blij dat A.R. Kane voor mij geen onbekende meer is. Aan u om dit land ook te betreden… Ik kan iedere avontuurlijke popliefhebber deze collectie in ieder geval van harte aanbevelen!

Release: 1 oktober 2012 (One Little Indian Records/Konkurrent)

Advertenties

6 gedachtes over “Recensie: A.R. Kane – Complete Singles Collection

  1. en nog in een mooi hoesje ook.
    voor mij was dit ook nieuw, kende de band eigenlijk niet, ook al ben ik toch aardig thuis in de jaren `80. maar dit zit dan ook wel echt in de alternatieve hoek. als het gaat om shoegaze/dreampop is dit interessant een stukje muziekgeschiedenis.

      • A.R. Kane’s albums hebben datzelfde bevreemdende als Arthur Russell, maar dan meer de soulkant op. Met name 69 en I zijn prachtalbums om eens te onderzoeken. New Clear Child, vijf jaar na de laatste is vooral voor de diehards wel oké…(ja die heb ik ook :-))

  2. Afgelopen weekend kwam ik de naam A.R. Kane voor het eerst tegen. 69 staat redelijk hoog in een arbitrair lijstje met beste trip-hop albums. Dat heeft me nieuwsgierig gemaakt naar de invloed van dit album op het genre. Ik ga luisteren!

    • Zo zie je maar, Stephan. Er zijn meerdere wegen die naar A.R. Kane leiden. Ik ben benieuwd naar jouw luistervruchten…

Reacties zijn gesloten.