la liste 41

Vanaf deze week hebben we een nieuwe rubriek: la liste.
Iedere week bespreken we ultrakort welke plaatjes we hebben geluisterd, kakelvers of jongbelegen. Deze rubriek vervangt `de redactie luistert naar’ zoals dat tot voor kort in het zijmenu te zien was. Tevens vervangt het de korte (trio)recensies. Op deze manier proberen we wat ritme aan te brengen in onze publicaties. Daarbij, het moet een hobby blijven, en niet alle redactieleden hebben altijd even veel tijd om uitgebreide recensies te schrijven. Die uitgebreide en diepgravende artikelen blijven zeker ook, maar we hopen op deze manier wat toe te voegen. Niet altijd is het nodig om een album uitputtend te bespreken, soms is het ook leuk om ff snel een tip te kunnen delen.

De lijst van deze week:

Peter

Godspeed You! Black Emperor – allelujah!…

na 10 jaar weer een album van deze godfathers van de postrock. naast twee typische epische postrock tracks staan er ook 2 meer drone-achtige tracks op. een album waar reikhalzend naar is uitgekeken door de fans, maar wellicht dat alle ophef een beetje overdreven is. aanrader voor de liefhebber, maar voegt weinig nieuws toe.

Olan Mill – home

Na het hemelse Paths nu alweer een prachtig album van dit collectief. Wederom een mooi mix van neoklassiek en ambient, maar nu ook met wat meer experimentele elementen en zelfs zang (sopraan). Meer info bij de Subjectivisten.

Al Green – the belle album

Dit is nog altijd een heerlijk soulalbum, op een vorig mousique avondje een mooi verhaal van Wim gehoord over het nummer Belle, waardoor het album nog meer is gaan leven. Dit is soul vanuit het diepst van de ziel.

Daan

Flying Lotus – Until the Quiet Comes 

Erg goed ken ik Flying Lotus nog niet. Het is een bizarre cocktail van stijlen waarin ik niet thuis ben. Dit alles heeft een vervreemdend effect dat vooral in de avonduren erg prettig is en me gek genoeg (ondanks de zenuwachtige sfeer) op mijn gemak laat voelen.

Hammock – Departure Songs

Post-rock en ambient met een emotionele sfeer. Niet heel vernieuwend ten opzichte van hun vorige werk, maar af en toe net iets  ruiger  en gepolijster. Voor de mensen die de band nog niet kennen, een absolute aanrader. Voor de mensen die het al wel kennen ook. 😉

Roosbeef – Warüm 

Hoewel ik me nog niet goed verdiept heb in de teksten (die vind ik wat onverstaanbaar), klinkt deze EP van Roosbeef nu zelfs al erg aangenaam. Velen zullen haar stem niet trekken. Trek je die wel, is er een kans dat je er een favoriete Nederlandstalige zangers bij hebt. 🙂

Kees

John Coffey – Bright Companions

Er zijn van die momenten in het leven dat muziek voor mij niet ingewikkeld hoeft te zijn. Voor die dagen is er John Coffey. Deze Utrechtse band maakt rauwe en elimentaire punkrock, die wel superstrak gespeeld wordt. De strot van zanger David achter de Molen is van meer dan grofkorrelig schuurpapier. Zijn screams gaan door merg en been. De riffs staan als een huis. De koortjes nopen tot luid meebrullen. Wat een energie. Wat een intensiteit. Alsof ze live in je kamer staan te spelen! Hier ga zelfs ik spontaan van pogoën (de enige dansvorm die ik beheers).

The Choir – The Loudest Sound Ever Heard

Daarna komen er vanzelf van die momenten dat ik balsem nodig heb. Balsem voor de bloedende oren, de schorgeschreeuwde keel, de verkrampte nekspieren en de zeer gestampte voeten. Gelukkig is daar dan de verzachtende muziek van The Choir. Eerder schreef ik al over deze prachtige band, die al meer dan 25 jaar meegaat. Op hun nieuwste album blijkt Derri Daugherty nog geen enkele sleet op zijn zachtaardige stem te hebben. Zijn gitaarpartijen zijn nog sferischer geworden (Marc Byrd van Hammock gooit er nog wat extra sfeer tegenaan). De drumpartijen van Steve Hindalong zijn nog immer inventief en zijn teksten worden steeds mystieker. Leigh Nash van Sixpence Non The Richer vervult een glansrol in het adembenemende slotnummer After All. Een prachtplaat!

Constantines – Shine A Light

Er is meer dan recente muziek. Wim wees mij een tijdje geleden op dit album uit 2003. Het werd voor mij een ware ontdekking. Constantines laat hier een tegendraadse vorm van gitaarrock horen, waarbij Sonic Youth niet ver weg is. Dissonant en overstuurd is het regelmatig, maar tegelijk blijft het wel dansbaar en kent het ook een soort prettige lichtvoetigheid. De stem van zanger Steve Lambke klinkt licht astmatisch en is ongepolijst. Maar als je daar een beetje aan gewend bent, ontplooit zich een werkelijk verslavende gitaarplaat.

Advertenties

18 gedachtes over “la liste 41

  1. mooi lijstje geworden, deze eerste. en, het bewijs is geleverd: Kees kan ook in slechts een paar zinnen iets zinnigs zeggen…

    • Maar tóch weer het langst: verdraaid nog aan toe!

      Het is zeker een mooi lijstje geworden.
      Korte (!) reactie dan maar:
      – GY!BE vond ik behoorlijk tegenvallen: een beetje stuurloos en niet echt verrassend.
      – Olan Mill vind ik mooi, maar niet zo fraai als op ‘Paths’. Dat komt vooral door die sopraan die me lichtelijk irriteert
      – Al Green is een master. Dat had ik al op ons avondje gezegd.
      – Flying Lotus word ik juist wel zenuwachtig van. Ik snap al die ophef hierover eerlijk gezegd ook niet
      – Hammock is prachtig. Marc Byrd rules! ‘Byrdomatic guitars’ noemen ze dat bij The Choir (bruggetje!)
      – Roosbeef trek ik prima qua stem. Hoewel dit ep’tje niet tot het beste werk van haar behoort.

      • Flying Lotus krijgt zoveel aandacht omdat hij door Radiohead geinspireerd schijnt te zijn, en Radiohead zich op haar beurt op het laatste album weer door hem heeft laten inspireren. Het kan verkeren, maar ik vind het ook een beetje nerveuze muziek.
        Hammock is inderdaad heel mooi. Die sopraan bij Olan Mill vind ik juist wel een mooie toevoeging, het maakt de plaat ook weer `anders’. Maar smaken verschillen inderdaad, en bij Al Green vinden we elkaar dan weer…

      • Ha: these-antithese-synthese! Hegel knikt goedkeurend.
        Benieuwd of het a.s. vrijdagavond ook zo gaat 😉

  2. Ah leuk een weeklijst 🙂

    GY!BE vind ik een groeiplaat. Als ik hem officieel in handen heb ga ik er nog wel meer over roepen. Ben het er niet geheel mee eens dat het niets nieuws brengt. Alleen voor de band zelf is dit al meer een stap richting Swans, Savage Republic en Glenn Branca. En Kees: GY!BE = stuurloze post-rock met hier en daar een uitbarsting.

    Olan Mill met een licht irriterende sopraan! Ik ga in deze helemaal met Peter mee. En zo aanwezig is die stem ook weer niet, op één of twee stukken na.

    Hammock moet ik nog ontvangen, maar heb ik ook al gehoord en is weer sterk. Maar “net iets ruiger en gepolijster” klinkt tegenstrijdig 🙂

    • Ik had juist bij GY!BE voorheen wel het gevoel dat men het stuur vast in handen hield. Het ging duidelijk ergens naar toe. Dat gevoel had ik niet. Oké wel bij één keer luisteren. Misschien moet ik het dan nog maar eens proberen.
      En die Olan Mill heb ik ook niet helemaal beluisterd. Wel precies een stuk met die sopraan, zul je net zien. Goed, geven we ook nog een kans (mensen, wat ben ik toch weer genadig vandaag!).

      Zo genadig dat ik mijn oren even ga geselen met Jan Koffie…

    • ja, leuk he, ons eigen `schaduwkabinet’. maar `schaduw-schaduwkabinet’ bekt niet zo, we hebben het maar gewoon `De Lijst’ genoemd 😉

      m.b. GY!BE wil ik nog even benadrukken dat ik zo’n fan ben en de plaat dus wél kan waarderen. maar dat neemt niet weg dat het in mijn ogen weinig toevoegt na al die jaren en nu er inmiddels zoveel andere goede postrock gezelschappen bij zijn gekomen die wel grenzen verleggen vind ik de allelujah-stemming omdat deze dinosaurussen weer een plaat uit hebben ietwat overdreven, net als ik dat b.v. van de nieuwe Dylan vind…

      • Gaan we nou weer over Dylan beginnen…
        Heb het liever over de platen uit mijn huidige lijstje 😦

      • ja prima toch…ik vind die korte lijstjes altijd leuk; het dwingt je -hoewel me dat vaak toch niet lukt- om kort en bondig iets te roepen; en omdat het geen officiele recensies zijn heb je ook wat meer vrijheid om er een eenvoudiger verhaal van te maken….

        en die genadige Kees, die heb je ook mooi weten te beteugelen 🙂

        ik was zelfs zo’n fan dat ik net als bij The Notwist een hele stamboom had gemaakt met alle zijprojecten, die ik eerst ook allemaal had….voor gy!be is het wel een ander geluid en toch -ik moet hem nog vaker horen- zit er iets meer in….de oude band ging stuurloos een spanning opbouwen en op gevoel barsten ze soms los; de band heeft m.i. nu meer een stuur in handen dan voorheen….maar eh als je die waslijst aan bands wilt zien, het is copy+paste 🙂

        om over Pop Dylan nog maar te zwijgen

  3. Deze genadige Kees laat zich alleen in deze rubriek beteugelen. ’t Is maar dat ge het weet!
    Leuk zulke stambomen, maar je laatste opmerking raakt natuurlijk kant nog wal. Waarom zou anders ene Todd Haynes een film als I’m Not There met zes acteurs hebben gemaakt om His Bobness te typeren?! En hij had er met gemak nog zes aan kunnen toevoegen…

    • Gelukkig maar. Je lange stukken worden ook gewaardeerd.
      Had hij zes Poppen nodig? Wie zal het zeggen? Misschien schizofreen? Geen beste regisseur? 🙂
      Hoewel de opmerking uiteraard bedoeld was om te plagen, maakt Dylan populaire muziek, iets waar niets mis mee is.

      Goed…zet je schrap…komt-ie:

      Godspeed You Black Emperor! (now: Sophie Trudeau, Mauro Denzzente, Thierry Amar, Aidan Girt, Bruce Cawdron, Norsola Johnson, David Bryant, Roger Tellier-Craig, Efrim Menuck
      exit: Mike Moya, Thea, Dave, Christophe, Steph, Sylvain,Colin, Jesse, Dan C., D., Shnaeberg, Peter, Grayson, Amanda Aronczyk,)

      Set Fire To Flames (Aidan Girt, Beckie Foon, Bruce Cawdron, Christof, David,
      Genevieve Heistek, Gordon Krieger, Jean-Bastien, Mike Moya, Roger Tellier-Craig, Sophie Trudeau, Speedy, Thea Pratt)

      Et Sans (Roger Tellier-Craig, Alexander St-Onge)

      Empty House Cooperative (Chris Brokaw, David Michael Curry, Jonah
      Sacks, Scott Chernoff, Flüffy Erskine, Thierry Amar, Nicholas J. Patterson,
      Thalia Zedek)

      Exhaust (Aidan Girt, Mike Moya, Gordon Krieger)

      Fly Pan Am (Roger Tellier-Craig, JS Truchy, Jonathan Parant, Felix, Eric Gringas, Norsolo Johnson, Alexander St-Onge)

      Feu Thérèse (Alexander St-Onge, Jonathan Parant, Stephen De Oliveira, Luc Paradis)

      Hangedup (Genevieve Heistek, Eric Craven, Ian Ilavsky, Efrim Menuck)

      Hrsta (Mike Moya, Bruce Cawdron, Norsola Johnson, Flüffy Erskine, Scott Chernoff, Lea Grahovac)

      Lonesome Hanks (Mike Moya & other GYBE! members, play Hank
      Williams songs)

      Re: (Aden Evens, Ian Ilavsky)

      Harris Newman (Harris Newman, Bruce Cawdron)

      Triple Burner (Harris Newman, Bruce Cawdron)

      Frankie Sparo (Frankie Sparo, Jessica Moss, Sivan, Ian Ilavsky, Efrim Menuck, Thierry Amar, Sophie Trudeau, Horrible Fever)

      Elizabeth Anka Vajagic (Elizabeth Anka Vajagic, Efrim Menuck, Flüffy Erskine, Chris Burns, Beckie Foon, Sam Shalabi, Marc Peetsma, Michel Langevin, Simon Fazarkerley)

      1-Speed Bike (Aidan Girt)

      Bakunin’s Bum (Aidan Girt, Norman Nawrocki)

      Bottleskup Flenkenkenmike (Aidan Girt)

      Sam Shalabi (Sam Shalabi, Thierry Amar, Serge Boisvert, Jacques Gravel, Corinna Hagel, Bryan Highbloom, Norsola Johnson, Anni Lawrence, Kate Lawrence, Gabriel Levine, Flüffy Erskine, Delphine Measroch, Samuel Roy-Bois, Alexandre St-Onge)

      Shalabi Effect (Sam Shalabi, Anthony Seck, Alexander St-Onge, Will Eizlini,
      Sophie Trudeau, Deirdre Smith, Bryan Highbloom)

      Kristian/Shalabi/St-Onge (David Kristian, Sam Shalabi, Alexandre St-Onge)

      Undo (Alexander St-Onge)

      Detention (Sam Shalabi, Alex McSween)

      PO (Sam Shalabi, John Heward, Alexander St-Onge, Rainer Wiens)

      ‘Gypt Gore (Philémon, Sam Shalabi, Thierry Amar, Andrew Dickson)

      Balai Mécanique (Thierry Amar, Will Glass, Jacques Gravel, Jesse Levine, Philémon, Sam Shalabi)

      Black Ox Orkestar (Thierry Amar, Gabriel Levine, Scott Levine Gilmore, Jessica Moss, Jesse Levine, Nadia Moss)

      Molasses (Sam Shalabi, Thierry Amar, Flüffy Erskine, Scott Chernoff, Norsola Johnson, Joellen Housego, Mike Moya, Amanda Aronczyk, Kate Lawrence, Alexander St-Onge, Martin Arnold)

      Klaxon Gueule (Sam Shalabi, Alexander St-Onge,Christof Migone, Michel F Côté Bernard Falaise)

      Sackville (Harris Newman, Gabriel Levine, Ian Ilavsky, Kurt Newman, Genevieve Heistek, Pat Conan, Jessica Moss, Eric Craven)

      A Silver Mt. Zion (Thierry Amar, Sophie Trudeau, Efrim Menuck, Aidan Girt, Sam Shalabi)

      The(e) Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band (Thierry Amar, Sophie Trudeau, Efrim Menuck, Beckie Foon, Ian Ilavsky, Jessica Moss, Jonah, Eric Craven, Mischa, Sara, Nadia, Frankie Sparo, Howard, Harris Newman)

      Esmerine (Beckie Foon, Bruce Cawdron with Chloe, Catherine, Efrim Menuck, Thierry Amar)

      Fifths Of Seven (Beckie Foon, Rachel Levine, Spencer Krug)

      The Mile End String Ladies Auxiliary (Beckie Foon, Genevieve Heistek, Sophie Trudeau)

      Strobe

      Valley Of The Giants (Anthony Seck, Sophie Trudeau, Brendan Canning, Charles Spearin, Deirdre Smith, Raoel Tanguey)

      Désormais (Mitchell Akyama+Tony Bogs, Eric Craven, Becky/Rebecca Foon)

      Sofa (Ian Ilavsky, Scott Clarkson, Keith Marchand, Brad Todd)

      The Arcade Fire (guests: Sophie Trudeau, Jessica Moss, Genevieve Heistek)
      The Besnard Lakes (guest: Sophie Trudeau)
      That Summer (guests: Rebecca Foon)

  4. Hé, die Besnard Lakes heb ik ook: met die paarden op de cover. Fijn plaatje, in lijn van Arcade Fire…
    Maar wat een lijst!

  5. wow he!
    het is niet echt de rubriek ultra-kort meer, meer de ultrakorte-hoofdtekst-met-des-te-meer-ruimte-om-in-de-comments-volledig-los-te-gaan rubriek. 🙂

  6. daar spreekt dan ook overduidelijk een fan.
    en natuurlijk: het album is nog steeds beter dan het gros wat in het genre geproduceerd wordt, laat dat gezegd zijn.

Reacties zijn gesloten.