APK: The Innocence Mission – Birds of My Neighborhood

innocence-mission-birds-of-my-neighborhoodLange tijd twijfelde ik of ik dit wel moest doen: een APK schrijven. Hoogstwaarschijnlijk zou het voor het gros hier vooral grappig zijn als een album uit bijvoorbeeld 2007 door mij een ‘klassieker’ genoemd wordt. Toch is het zo dat hier gaat om aanbevolen persoonlijke klassiekers (APK) en dat de albums die ik de afgelopen jaren ontdekt heb hoogstwaarschijnlijk bij mij tot die categorie gaan behoren. Echter luister ik niet alleen naar recente albums. Ook wil het feit dat er een band is op Mousique die al een tijd lang bestempeld wordt als onze eigen huisband. Voor de ingewijden is al duidelijk dat ik het hier heb over The Innocence Mission. Waarom is dit onze huisband? Op één of andere manier komt de band, die bestaat uit Karen en Don Peris, regelmatig terug in onze comments bij besprekingen die rustig over metal kunnen gaan. De meningen zijn dan overigens niet onverdeeld. Ook heeft de band een wat huiselijk karakter. Er is in de comments dan ook weleens beweerd dat ik zelfs zou genieten van de aardappelen die er gekookt zouden worden bij dit echtpaar thuis. Ach, dat zal ik niet ontkennen. Ik zou niets liever willen dan aardappelen eten bij deze mensen thuis.

Wat me niet zo lekker zat, is het feit dat er nog geen waardige bespreking op Mousique is geschreven over The Innocence Mission. En dat terwijl het onze huisband is. Hiermee wil ik niets zeggen over hoe goed Peter zijn best heeft gedaan op zijn bespreking van het album My Room in the Trees, wel over de inhoud van deze recensie.😉 Toen ik me dit bedacht en me realiseerde dat het album Birds of My Neighborhood alweer uit 1999 stamt, besloot ik dat het tijd was voor actie.

Wel, het is tijd voor het hoge woord: Birds of My Neighborhood van The Innocence Mission is een klassieker! Een aanbevolen persoonlijke klassieker in ieder geval. En nee, dit zeg ik niet gewoon omdat ik vind dat ze als huisband in het zonnetje gezet moet worden. Ik meen het. Het album draaide ik voor het eerst in de herfst van 2009 (2009-1999 = 10, dus 10 jaar oud. Bravo!) Het klinkt misschien wat overenthousiast om nu al te spreken van een persoonlijke klassieker. Toch draaide ik The Innocence Mission in een periode waarin de muziek die ik luisterde langzaam minimaler werd. Steeds minder jankende gitaren, steeds spaarzamere instrumentatie, etc. Had deze trend zich simpelweg doorgezet, zou ik nu alleen nog maar naar stilte luisteren. Wie weet komt dat moment ooit nog, maar The Innocence Mission was meer dan alleen een fase van mijn muzikale ontwikkeling. Ik ontdekte hoe hun kleine liedjes me raakten en hoe ik jarenlang elke week een album van hen kon draaien zonder dat het ooit verveelde. Het concept van hun muziek lijkt simpel en niet origineel, maar toch ken ik niets wat hier echt op lijkt. Zo fragiel als de stem van Karen Peris is, zo makkelijk wordt de muziek bestempeld als brave huishoudfolk of achtergrondmuziek. Doodzonde!

De muziek van The Innocence Mission is breekbaar, simpel, klein, maar bezit een enorme kracht.  Deze kracht is ontdekt door Justin Vernon van Bon Iver die zich voor het maken van zijn éérste plaat in een hutje opsloot. Hij had maar een paar albums bij zich. Eén daarvan was Birds of My Neighborhood. Deze kracht is ook ontdekt door Sufjan Stevens. Een citaat van hem over The Innocence Mission en in het bijzonder het nummer The Lakes of Canada:

“I’m in awe of big songs, national anthems, rock opera, the Broadway musical.

But what I always come back to, after the din and drum roll, is the small song that makes careful observations about everyday life. This is what makes the music by The Innocence Mission so moving and profound. ‘Lakes of Canada’ creates an environment both terrifying and familiar using sensory language: incandescent bulbs and rowboats are made palpable by careful rhythms, unobtrusive rhyme schemes, and specificity of language. What is so remarkable about Karen Peris’ lyrics are the economy of words, concrete nouns-fish, flashlight, laughing man-which come to life with melodies that dance around the scale like sea creatures. Panic and joy, a terrible sense of awe, the dark indentations of memory all come together at once, accompanied by the joyful strum of an acoustic guitar. This is a song in which everyday objects begin to have tremendous meaning.”

Waar Peter hier op Mousique de teksten ‘voorspelbaar en cliché’ en niet meer dan ‘pseudopoëzie’ noemde, verkeer ik gelukkig in het goede gezelschap van Justin Vernon en Sufjan Stevens.  Laatstgenoemde coverde het liedje The Lakes of Canada ooit nog op zijn banjo. Het Nederlandse muzieklabel Volkoren had ooit nog een band, Rowing on the Lakes of Kanada, vernoemd naar ditzelfde liedje. Zelf kan ik me bij het citaat hierboven aansluiten. Mooier kan ik het niet omschrijven.

De kracht van Birds of My Neighborhood zit ‘m voor mij in het herfsteffect. Vandaar ook dat ik juist nu behoefte kreeg om deze APK te schrijven. Als ik de blaadjes zie vallen, moet ik deze plaat gaan draaien. Draai ik deze plaat, zie ik de blaadjes vallen. Birds of My Neighborhood is zo’n album dat gaat kleven aan een bepaalde periode in het jaar. De kale bomen met kleurige blaadjes kunnen niet zonder deze kale muziek waar er gelukkig ook altijd een sprankje lente aanwezig is.

Green grass, go on
Green grass, go on
There’s nothing to keep you
Green grass, go on.

Red tree, go on
Red tree, go on
You’ve waited a long time

(Uit: Green Grass, Red Tree)

5 gedachtes over “APK: The Innocence Mission – Birds of My Neighborhood

  1. Heerlijke APK, Daan! Daar kan ik wel een goede aardappelsalade van maken…
    Zonder dollen, de plaat behoort ook zeker tot mijn APK’s. Ik zal er geen nieuwe bespreking aan wagen. Ik gun jou alle eer voor deze prachtige en persoonlijke ontboezeming.

    O ja, ik heb het enige plaatje van Rowing On The Lakes Of Kanada hier thuis (in vinylversie, genummerd en al). Mooi plaatje, maar dit geheel terzijde.

Reacties zijn gesloten.