drie maal verstilde pracht

   

Bij goede muziek draait het niet alleen en zeker niet voornamelijk om het liedje; de kop, de staart; de herkenbare melodietjes; de tekst. Bij muziek draait het vaak ook in belangrijke mate om sfeer. Bij sommige muziek wordt die sfeer zelfs het hoofdingrediënt. Bij de volgende drie platen, die ik voor het gemak samenbreng onder de titel `verstilde pracht’ is dat zeker het geval.

Efterklang – piramida

De Denen van Efterklang zijn niet vies van wat experiment. Hun debuut Tripper en opvolger Parades brachten hen respectievelijk waardering en roem. Parades is een toonaangevend album, in 2008 kreeg de band gelegenheid het hele album nogmaals op te nemen met het Danish National Chamber Orchestra. Tussendoor was er nog Magic Chairs (2010), hun eerste plaat op het fameuze 4AD. Nu is er, op datzelfde label, hun vierde studioalbum: Piramida. Drummer Thomas Husmer verliet vorig jaar de band, zodat de vaste groep nog uit drie personen bestaat: Casper Clausen, Mads Christian Brauer en Rasmus Stolberg. Zoals gewoonlijk echter aangevuld met diverse anderen, zoals Peter Broderick (viool), Nils Frahm (piano), het Andromeda Mega Express Orchestra (brass section), en een heus 70-koppig meisjeskoor.

Als ik dit album in drie woorden zou moeten typeren: less is more. Niet dat er niet geëxperimenteerd is (kijk het onderstaande filmpje maar eens), maar het experiment staat dit keer niet zo op de voorgrond; Piramida is de meest minimale, meest poppy en meest toegankelijke plaat van Efterklang tot nu toe. Een soort onderkoelde Arcade Fire, of een kruising tussen Talk Talk, Radiohead en Sigur Ros. Een heerlijke mix van synthpop, afroesque percussie, minimale electronica, omgevingsgeluid en een vette 70’s soul-saus.

Piramida is zonder twijfel een van de krachtigste platen van 2012, dat durf ik nu al te zeggen. Momenteel staat hij bij mij standaard op repeat…

Sylvain Chauveau & Stephan Mathieu – palimpsest

Een palimpsest is een hergebruikt stuk perkament. Vroeger werd, omdat papier schaars was, vaak de tekst van een vel afgeschraapt, om het zodoende opnieuw te kunnen gebruiken. Onderzoekers proberen vaak te achterhalen wat er op dergelijke eerdere lagen heeft gestaan.

Het is een treffende titel voor dit album. Muzikaal zijn het gelaagde composities, waarbij stukken die door Mathieu en Chauveau zijn ingespeeld met beleid door de mangel worden gehaald. Tekstueel is hier ook sprake van hergebruik: alle teksten zijn van Bill Callahan (Smog om preciezer te zijn). In plaats van simpelweg liedjes van Callahan te coveren kiezen Chauveau en Mathieu hier voor een heel andere aanpak. Met de teksten van Callahan worden compleet nieuwe composities geschapen. Het resultaat zijn geen echte liedjes, maar ook geen experimentele ambient composities, maar iets dat daar precies tussen in ligt. Zoals bijvoorbeeld een David Sylvian dat de laatste jaren ook zo prachtige doet. Dat ik de naam van David Sylvian hier noem is niet toevallig, want Sylvain klinkt hier ook (haast niet te onderscheiden) als Sylvian.

Palimpsest is een intrigerend en gevoelig kunstwerk geworden, voor de gevorderde luisteraar.

L A N D – night within

Het was weer eens Jan Willem die me op een bijzondere plaat wees middels zijn recensie op Subjectivisten. Speaking of David Sylvian, die komt hier ook weer opduiken, zij het maar in 1 nummer: Nothing Is Happening Everywhere. Voor de rest is Night Within een instrumentale zinderende mix van avant-garde, post-rock en (hoofdingrediënt) jazz, die op mij een vergelijkbare impact maakt als The Drift vorig jaar.

Donker, sinister, broeierig, filmisch. Luisteren op een goede geluidsinstallatie, want aan de mix is veel aandacht besteed: diepe subbassen, heldere hihats, zeer gelaagd geluid. Voor de liefhebber/audiofiel komt deze muziek dicht bij het paradijs. Zet je buizenversterker aan, dim de lichten, ga languit op de grond liggen en speel de muziek. Maar, je bent gewaarschuwd: er bestaat een kans dat je uit het universum waar deze muzikanten je mee naartoe nemen niet meer terugkomt…

7 gedachtes over “drie maal verstilde pracht

  1. Mooi drietal weer Peter, en alweer zo’n prachtige eenheid in hoezen. Ik drink er graag een kopje Earl Grey thee bij…😉
    Die plaat van Efterklang is zeker mooi, maar zo lyrisch als jij erover doet: plaat van het jaar enzo, nou dat gaat me weer wat ver. Daarvoor vind ik het niet altijd even sterke liedjes.
    Sylvain Chauveau maakte trouwens ooit ook een prachtige plaat met alleen maar Depeche Mode covers, Stripped (!) geheten. Daar liet ik nog een nummer van horen op ons laatste Mousique-avondje. Daar werd echter zo gruwelijk doorheen gekletst dat jullie toen niet hoorden hoeveel zijn stem op Sylvian lijkt en wat een geweldige muzikant en arrangeur die Chauveau is. Maar toch goed om het hier alsnog te lezen!
    L A N D (irritant die spaties!) ken ik niet. Gaan we nog eens checken.

    • plaat van het jaar, dat weet ik ook nog niet, moet ik hem wat meer tijd voor geven. hij maakt in elk geval wel veel indruk, en zoals ik al schreef gaat het hier meer om sfeer dan om de liedjes, zelfde geldt voor Chauveau trouwens.
      ik kan me die Depeche Mode plaat nog wel goed herinneren hoor. overigens vind ik dit project spannender, het zijn geen covers maar gewoon weer hele nieuwe nummers geworden.

      • (in de bres voor Chauveau): die nummers van Depeche Mode zijn ook geen simpele covers geworden. Onlangs heb ik de hele discografie van Depeche Mode weer eens doorgestruind en dat is gewoon andere muziek. Chauveau maakt er nachtelijke strijk- en pianomuziek van, met andere tempo’s, ritmes en harmonieën. Ik ben het met je eens dat het hier anders is. Mathieu heeft gewoon elektronische tracks gemaakt en daar hebben ze waar het paste de songteksten onder gezet. Down To The Bone vind ik van een tijdloze schoonheid en dit zie ik nog als een heel geslaagd experiment.

      • Sorry jongens, ‘Stripped’ is een nummer van Depeche Mode waar volgens mij dat album mee begint, of niet? Ik haal dus even het één en ander door elkaar, maar dan is daar altijd de prof om het weer recht te breien. Dank je wel dat je trouwens voor me in de bres springt, JW. Moet je vaker doen…😉
        Naar die plaat van L A N D word ik op deze wijze alleen maar nieuwsgieriger…

    • Een fraaie schakeringen Peter, zowel qua hoezen als woorden!

      Ik deel de mening van Kees wel wat betreft Efterklang. Ik ga hem nog in de weeklijst bespreken (deze week of volgende week). Ik ben er nog niet helemaal uit. Goed issie zeker, maar er zit me nog iets dwars, hetgeen een positieve dan wel negatieve wending kan krijgen.
      Overigens heet die van Chauveau Down To The Bone (wat qua betekenis natuurlijk wel overeen komt). Chauveau’s stem lijkt inderdaad op die van Sylvian, maar heeft niet die hese brom/vibratie die Kees volgens mij irritant vindt. Chauveau klinkt ook als een traag zingende Dave Gahan.

      Die spaties vond ik eerst ook irritant, maar de ruimte die ze daar laten zit ook in de muziek. Het is net als het Prins Clausplein bij Den Haag, waar al die wegen boven en door elkaar verschillende auto’s dragen in verschillende richtingen; en toch vormt het een eenheid. Als je deze muziek op de koptelefoon luistert hoor je diezelfde gelaagdheid terug met ook echt de ruimte ertussen; ook hier vormt het wel één geheel. Het is een broeierige, biologerende groeiplaat.

  2. Interessant. Ik luister de laatste tijd redelijk veel sferische elektronica en probeer daarbij de ideale weg te vinden tussen neo-classical, dub(step) en ambient. Daar past dit mooi tussen.

  3. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.