Vingerhoedje: Sorrow (The National)

High Violet van The National is, kan ik wel zeggen, een van de meest geliefde albums van de afgelopen jaren in huize Tuin (zelfs mijn vrouw luistert er graag naar en dat wil wat zeggen).
High Violet is geen vrolijke plaat, integendeel, maar het is zo overtuigend en zit zo ongelofelijk knap in elkaar dat je er geen genoeg van kunt krijgen. Ondanks de diep melancholische toonzetting is het muziek die troost.

Dit nummer, sorrow, is wat mij betreft een sleutelsong op dit album, dat voornamelijk over depressie gaat. Op het eerste gezicht lijkt het een liedje over een geliefde waar hij niet zonder kan, maar als je goed luistert en de tekst op je in laat werken, ontdek je dat die geliefde zijn depressie is, zijn trieste gevoelens, die hem al van kinds af aan vergezellen, als een jeugdliefde, en die zelfs zijn mooiste en gelukkigste momenten vervult van melancholie. Een prachtig en ontroerend liedje dat geen woord teveel bevat… en dan dat stuwende ritme dat het levenssap blijft rondpompen, daarmee voorkomend dat de luisteraar ondergaat en verdrinkt in de diepe wateren waar Matt Berninger over zingt.

Sorrow found me when I was young
Sorrow waited, sorrow won
Sorrow, they put me on the pill
It’s in my honey, it’s in my my milk

Don’t leave my hyper heart alone on the water,
Cover me in rag and bones, sympathy.
Cause I don’t wanna get over you.
I don’t wanna get over you.

Sorrow’s my body on the waves
Sorrow’s a girl inside my cave
I live in a city sorrow built
It’s in my honey, it’s in my milk.

Don’t leave my hyper heart alone on the water,
Cover me in rag and bones, sympathy.

Cause I don’t wanna get over you.

I don’t wanna get over you…

2 gedachtes over “Vingerhoedje: Sorrow (The National)

  1. Mooi verhaaltje. Ik vind de plaat ook prachtig. Ik twijfel nog wel eens of ik het hun beste vind. Voorganger ‘Boxer’ is ook van ongekende schoonheid en is soms iets ingetogener, wat het soms iets aangrijpender maakt voor mij. Tegelijk is High Violet zo mooi geproduceerd.. pareltjes! En nog altijd eeuwig zonde dat ik ze 1x live heb gezien waarbij het geluid niet in orde was en het bovendien snoeihard stond en ik mijn oordopen vergeten was. Grote domper. Maar de platen maken veel goed.

  2. Fraai vingerhoedje, Peter! Zelf kan ik ook niet kiezen tussen ‘Boxer’ (mijn eerste echte kennismaking met The National; daarna wel gelijk alles van daarvoor ook aangeschaft) en ‘High Violet’.
    Dit is ook een mooi liedje, maar mijn lievelingsnummer van High Violet is Afraid of Everyone. Ook weer over zo’n oergevoel, namelijk angst.
    Psychologisch kun je je natuurlijk afvragen of Berninger hier z’n verdiet en depressies niet koestert… Helaas kom ik dat in mijn werk ook tegen en dat is nog niet zo eenvoudig om mee om te gaan. Maar dit geheel terzijde.
    De compilatie Dark Was The Night van de broers Dessner van The National vind ik trouwens ook een veelkleurige diamant.

Reacties zijn gesloten.