nieuwe releases september 2012

   

Het jaar 2012 beloofd een goed muziekjaar te worden. Mijn rijtje met kandidaten voor de jaarlijst groeit gestaag en alleen deze maand al komen er weer een aantal goede kanshebbers bij. Het zal nog lastig worden in december, vrees ik, maar daar hoeft niet over geklaagd te worden. Het trio dat ik hier bespreek omvat het nieuwe album van Get Well Soon, een samenwerkingsproject van David Byrne en St. Vincent, en misschien wel de grootste ontdekking van dit jaar voor mij: Bill Fay. Onderaan vind je nog een lijstje tips die zeker ook de moeite van het checken waard zijn.


Get Well Soon – the scarlet beast o’seven heads

De Duitser Konstantin Gropper aka Get Well Soon is een eclectisist pur sang. Gooi wat Muse, Arcade Fire, The National, Sufjan Stevens, een flinke dosis (neo)klassiek en een snufje vaudeville in de blender en wat eruit komt is niet een ondefinieerbaar amalgaam maar een niet te versmaden mengsel van het beste van al deze ingrediënten. Na een aantal ep’s (waaronder het prachtige Songs For The Glaciation) en twee puike studioalbums (Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon en Vexations) is Gropper nu terug met een meesterlijk album: The Scarlet Beast O’Seven Heads.
Laten we Gropper de kitscherige metal-achtige titel en afzichtelijke wannabe-satanische-zwartemis-cover vergeven, want de muziek is wederom van een hemelse schoonheid. De melancholie druipt er zoals gewoonlijk vanaf, en toch lijkt het of het allemaal wat luchtiger wordt. Ondanks de apocalyptische toon van het album (the whole World is going to hell… daddy ain’t paying my rent no more). Zo nu en dan is het zowel tekstueel als muzikaal behoorlijk donker, maar het is wel de duisternis vlak voor de zonsopgang. Net als bij The National ervaar ik ook hier dat ik te midden van alle treurigheid door de muziek wordt opgetild. Het is geen makkelijke muziek, maar voor wie van een beetje experiment houdt zeker het proberen waard. Maar Get Well Soon is vele malen beter te pruimen dan het overgewaardeerde Muse, als je het mij vraagt. Die vissen een beetje uit dezelfde vijver, maar werken mij altijd na 2 minuten al op de zenuwen. Misschien komt het door de bariton van Gropper en het feit dat GWS meer rustmomenten inbouwt, maar van zenuwen heb ik bij hem nooit last. Integendeel: het is als balsem voor de ziel.

release: 24-08-2012

David Byrne & St. Vincent – love this giant

David Byrne. Een levende dinosaurus. Frontman van het legendarische Talking Heads, een band uit de jaren `80 die ik nog steeds erg hoog heb (net als b.v. Talk Talk). Byrne was altijd het creatieve brein van Talking Heads, de briljante componist van die complexe popsongs die niet altijd makkelijk in het gehoor lagen, maar niet te versmaden waren desalniettemin. De man maakt nog steeds muziek (onlangs was hij nog te zien en horen in de briljant geestige film This Must Be The Place, waarin Sean Penn de verlopen rockster Cheyenne speelt) en hij is nog altijd even origineel. De samenwerking met de al even geniale en intrigerende Annie Erin Clark aka St. Vincent is een slimme zet en wat mij betreft geslaagd ook.
Verwacht geen hippe plaat, maar dat hoeft toch ook helemaal niet. Hoewel, de manier waarbij op Love This Giant de blazers (op deze plaat echt prominent aanwezig) worden ingezet, lekker smerig en staccato, is eigenlijk stiekum hartstikke hip; niet dat het hipheidsgehalte me iets interesseert hoor, het is gewoon een lekkere plaat van twee van de meest creatieve geesten uit de hedendaagse popmuziek. Niet voor het grote publiek, maar voor de muzikale fijnproever zeer aan te raden!

release: 10-09-2012

Bill Fay – life is people

Dan iets heel anders. Via college muziekrecensist/blogger Jan Willem Broek kwam ik op het spoor van deze man. De hele wereld staat zo ongeveer in brand omdat good old Bob (Dylan) sinds tijden weer eens een goede plaat schijnt te hebben gemaakt. Die heb ik nog niet beluisterd, en dat kwam vooral omdat ik al een paar weken helemaal in de ban ben van Bill Fay. Dat o.a. iemand als Nick Cave fan is van de man verbaasd me niets. Waar Dylan tegenwoordig klinkt alsof hij schuurpapier in zijn keel heeft (sorry voor alle nostalgische lezers, maar ik kan daar niet meer lyrisch van worden), moet je bij het luisteren naar Bill Fay onmiskenbaar terugdenken aan de jonge jaren van Dylan. De man schijnt al heel lang muziek te maken, maar is pas laat begonnen met het uitgeven daarvan. Een echte binnenvetter/laatbloeier dus.
Life Is People is een ingetogen, intiem, eerlijk en gevoelig album dat je, als je je ervoor open kunt stellen, diep kan raken. Het is zo en toe haast gospelachtig; ik bedoel niet omdat er ineens opgewonden koortjes om de hoek komen kijken (integendeel, het blijft overwegend heel kalm en intiem op een enkel iets meer uptempo liedje na), maar vanwege de doorleefdheid en spirituele lading. Psalmachtig is misschien een beter woord.

“It’ll be ok, on the healing day. No more gone astray, on the healing day”… “When the tyrant is bound, and the tortured freed from his pain” (The Healing Day)

release: 17-08-2012

Tot slot nog vijf tips die je zeker even moet checken:

       

14 gedachtes over “nieuwe releases september 2012

  1. Dat is weer een mooi drietal, Peter! Voor mij is die Bill Fay ook een revelatie. Niet onbelangrijk lijkt me de productie door Jeff Tweedy (Wilco). Hij produceerde al zo’n mooi album voor oudgediende Mavis Staples, en nu dus voor die Bill Fay. Inderdaad, ook ik heb hem ontdekt via JW. Alle credits voor hem!

    Get Well Soon vind ik ook een geweldige band. Lekker over de top ook, zeker ook in artistiek opzicht: wat die Gropper al allemaal niet bijsleept aan literatuur, film, schilderkunst en weet ik wat al niet. Maar het is bijzonder intrigerend.

    Byrne/St. Vincent heb ik nog niet beluisterd, maar het zijn zeker twee klasbakken.

  2. Mooi rijtje Peter. Ja die Bill Fay, dat is inderdaad een ontdekking. Ik heb nu ook zijn allereerste albums er nog eens bijgehaald en dat is ook grote klasse.

    Get Well Soon is goed, maar geen jaarlijstjesmateriaal dit keer denk ik…De verrassing van het begin is er een beetje vanaf en er mogen best minder details op. Maar een prima album verder.

    Byrne en St Vincent ga ik ook uitchecken; stond al een tijd op de to do lijst🙂

    (Bob Dylan klinkt alsof hij een oud schor dametje probeert te imiteren)

    • Bob Dylan klinkt als een oud schor dametje op een oubollig combo; het hele bejaardenhuis gaat erop uit z’n dak, en daarna: bingo…😛

      • 🙂

        en wil je het verkopen dan zeg je gewoon: Dylan die een prachtig door het leven getekende stem heeft, wordt hier omringd door gelauwerde muzikanten die zorgen voor een lekker vintage geluid…Rollator-rock dat is wat het is!

      • Aha, jullie willen alvast een voorschot op mijn recensie over Dylan. Ik trap hier niet in *met sterke type-neiging in de vingers en vertrokken grimas op het aangezicht*.

  3. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.