APK: The Choir – Circle Slide

the choir circle slideNa de APK’s (APK staat op Mousique voor Aanbevolen Persoonlijke Klassieker) over Daniel Amos en The 77’s kon The Choir niet achterblijven. Niet alleen omdat deze bands geografisch verwant zijn – ze komen alleen uit de Amerikaanse staat Californië – maar vooral omdat het allemaal bands zijn die zeer invloedrijk zijn geweest in de (christelijke) alternatieve scene. Bovendien spelen de voormannen van genoemde bands ook nog steeds samen in The Lost Dogs.

Terzake: The Choir dus. Het is van deze drie bands ook degene die het meeste nieuw materiaal uitbrengt, dat ook nog eens urgent is. Maar daarover schrijft ene Wim hier misschien nog eens…

Ik weet nog dat mijn broer met een lp van The Choir thuiskwam: Diamonds and Rain (1986). Op de hoes stonden twee – voor die tijd – hippe kerels met hoog opgeföhnd haar. Ze zagen er uit als de wilde neefjes van Tears for Fears. Zo klonken ze niet echt. Kenmerkend was het breed uitwaaierende gitaargeluid van Derri Daugherty – hij bleek heel goed naar The Edge van U2 geluisterd te hebben – en het inventieve drumspel van Steve Hindalong. De laatste schreef ook alle teksten. Daugherty zong die met zijn prachtige zachtaardige stem. Je kon The Choir indelen in het vakje new wave en alternatieve rock. Ik begreep wel dat mijn broer hier mee thuiskwam, want het was precies de stijl waar hij toen voor warmliep (over de rest van zijn muzikale ontwikkeling zullen we het hier niet hebben…) Diamonds and Rain vond ik een aardige plaat, maar ook niet meer dan dat, omdat niet alle liedjes even sterk waren.

Dat veranderde met de opvolger Chase the Kangaroo (1988). Die was een grote stap vooruit. Het brede uitwaaierende gitaargeluid bleef, maar de songs werden een stuk beter. Sterker nog: ik heb lang getwijfeld of dit niet mijn APK van The Choir zou worden. Onvergetelijke liedjes als Clouds, Sad Face en het titelnummer staan nog altijd als een huis en raken mij recht in mijn ziel. Toch is dat andere album – waar ik zo aan toekom – toch tijdlozer én experimenteler, hetgeen de doorslag heeft gegeven. Terug naar de tijdlijn: Wide-Eyed Wonder verscheen in 1989 en kreeg een meer poppy karakter; de liedjes waren korter en meer uptempo.

En dan komt in 1990 Circle Slide uit. Tussen twee haakjes: valt het u op in welk een korte tijd deze band zoveel sterke albums uitbracht?! Opvallend aan Circle Slide is al direct de hoes. Tot dan stonden de beide voormannen op de cover- op Wide-Eyed Wonder aangevuld met twee andere bandleden. De kleuren waren daarbij vaak donker. Nu is de albumhoes lichtgeel. Die kleur, de opmaak en het lettertype doen trouwens heel sterk denken aan Brilliant Trees (1984) van David Sylvian. Plagiaat is een te groot woord, maar het neigt er wel naar… Terug naar de vergelijking binnen het oeuvre van The Choir zelf. Op Circle Slide ontbreken de bandleden op de cover. Je vindt in het hele cd-boekje zelfs geen enkel portret van ze. Nee, voorop staat een landschap afgebeeld, met prominent daarin een boom (als u aan The Joshua Tree (1987) van U2 denkt, begrijp ik dat). In die boom hangt een autoband, waarin je zo heerlijk kunt schommelen. Het is ook een cirkel. Kortom: de hoes biedt een poëtische verbeelding van de titel.

We steken een spade dieper: melancholie en tristesse waren altijd al de gemoedsferen waarin The Choir zijn liedjes dompelde. Op Circle Slide komen daar nog schaamte, verwarring en pijn bij. Veel songs gaan over relationele problematiek. Halverwege het opnameproces stapt bassiste Robin Spurs uit de band. Daugherty zelf neemt de bas ter hand en David Miner wordt ingevlogen als stand-inn.
Toch maakt dit alles Circle Slide niet tot een loodzware plaat. Integendeel: het geluid is eigenlijk veel opener als op de voorgaande albums. Er ligt een soort frisheid over de liedjes, die ongekend is. Van de week draaide ik het album weer en het viel me op hoe tijdloos het klinkt. Op Circle Slide gaan Hindalong en Daugherty ook veel meer experimenteren met loops en samples, zonder dat het kil of blikkerig wordt. Nee, de plaat kent juist een soort warmte. Dat komt ook door de prachtige saxpartijen van Dan Michaels.

Dit open en frisse geluid, met een belanrijke rol voor de sax van Michaels, is prachtig te horen in het openings- en titelnummer. De atmosferische gitaar van Daugherty, de droge drums van Hindalong en de sferische sax leggen direct een heerlijk tapijt neer, waaroverheen Daugherty de prachtige tekst zingt. Het klinkt ook heel ruimtelijk. Na zo’n drie minuten komt er een heerlijk instrumentaal intermezzo. Nee, denk je, het is een outro. Het is een paar seconden stil… en dan klinken weer de droge drums, een prominente bas en een dunne gitaarlijn, waarna Daugherty het mooie slotcouplet zingt:

I know it’s hard to imagine
When someone makes you cry
Fire in the Heavens
And laughter in the sky
Just let the wind blow through your spirit
Let the sun shine on your face
Let’s look into each others eyes
And sing, “Amazing Grace”

Een ander hoogtepunt van het album – wat zeg ik: misschien wel het allermooiste nummer van The Choir – is A Sentimental Song. De titel dekt helemaal de lading. Dit liedje is gedrenkt in melancholie. Bij zulke liedjes weet ik ook weer helemaal waarom ik muzikaal zoveel meer van mineur dan van majeur houd… Het is ook zo’n liedje dat je niet snel uit je hoofd krijgt. De zgn. ‘voice keys’ die Hindalong in het middenstuk bespeelt, verrassen mij nog steeds.
Misschien nog aangrijpender – tekstueel gezien dan – is Merciful Eyes. In steeds weer wisselende metaforen weet Hindalong schuld, schaamte en de zucht naar vergeving te verwoorden, zonder dat het goedkoop wordt.
Vervolgens komt er het tweeluik Tear for Tear/About Love. Deze liedjes zijn naadloos aan elkaar geweven. Ze bezingen beiden het wonder van de liefde. In Tear for Tear wordt dat heel klein gehouden: Daugherty alleen met electrische gitaar, die, in de lengte van driekwart sonnet, de pijn van de liefde bezingt. In About Love vallen andere instrumenten bij, gaat het tempo omhoog en wordt er gerockt. Maar vergis je niet in die diepe tekst… Ontroerend vind ik daar nog altijd de backingvocals van Mark Heard, de geweldige singer-songwriter, die twee jaar later (en veel te vroeg!) overleed.

Het slotnummer Restore My Soul is met recht de klap op de vuurpijl: heavy drums, een loodzware bas en een tremolo gitaar bieden de opmaat voor een heftige rocksong, een moderne De Profundis zeg maar. In prachtige beelden schetst Hindalong het kapotte leven dat hunkert naar herstel:

I call to you
With one lung exploded
From breathing the dust of the earth
With my tongue eroded
From licking the crust of the earth
A tear away from reconciled
A prayer away from whole
Restore my soul…

Aan het eind van het derde couplet schreeuwt Daugherty het uit: Restore my soul! De band doet er dan nog een schepje bovenop: de drumvellen scheuren bijna onder de mokerslagen van Hindalong en Daugherty trapt nog een paar extra gitaareffectpedalen in. Tegelijk horen we een olijke kinderstem op de achtergrond: teken van het vernieuwde leven?

En zo eindigt Circle Slide groots en meeslepend. Tegelijk doet de plaat z’n titel ook eer aan, want direct begin ik weer bij het eerste nummer…

10 gedachtes over “APK: The Choir – Circle Slide

    • Nou nou, de FB-pagina van The Choir kent toch meer dan 5000 likes…🙂
      Maar jouw ervaring is blijkbaar anders, Wilrik… Wat spreekt jou dan aan in The Choir?

      • De melancholische stem van Derri en de sferische gitaarpartijen. Mijn geschiedenis begint ook met de EP ‘Shades of Grey’ uit 1986. Ik was toen 24 en net tot geloof gekomen. Hypnose is het woord wat het best omschrijft wat er met mij gebeurde bij het beluisteren van die plaat! ‘Diamonds and Rain’, viel wat tegen. Mede door het wat blikkerige geluid (onervaren Charlie Peacock aan de knoppen). Maar ‘Chase the Kangaroo’ maakte alles weer goed: mijn favoriete album van The Choir, daarna ‘Circle Slide’ en als derde ‘Wide Eyed Wonder’.

      • Mooie reactie Wilrik. Die stem van Daugherty vind ik ook heerlijk, troostend zelfs (kan ik moeilijk uitleggen). Jij kent ze dus echt van het begin! Heb je de voorloper van The Choir: Youth Choir ook in bezit?
        Grappig dat jij uiteindelijk kiest voor Chase The Kangaroo, die bij mij de tweede plaats krijgt. Ik vind trouwens de laatste drie van The Choir ook van grote schoonheid hoor.

      • Je noemt zo mooi het rijtje van Californische bands, maar ik mis dan wel Adam Again. Die hoort gewoon thuis in dat rijtje Daniel Amos, 77’s en The Choir. Wat vind je van hen? Ten Songs is een geweldig album, evenals Dig !!

      • Beste Wilrik en Daniel, natuurlijk hoort Adam Again in dit rijtje thuis. Wijlen Gene Eugene was ook één van de Lost Dogs. Sindsdien zijn ze een ‘three legged dog’…
        Maar wat ik bedoelde, was louter de opsomming van de APK’s die ik hier aan de genoemde Californische bands heb gewijd. De kans is vrij groot dat daar ooit ook nog een album van Adam Again bij komt🙂

  1. Ook ik vind dit album erg mooi. Ik denk nog wel wat mooier dan het recente werk van The Choir. En inderdaad is ‘A Sentimental Song’ een parel.🙂

    • Nou, het recente werk is anders ook niet te versmaden hoor, niet in de laatste plaats door de invloed en medewerking van Marc Byrd (Hammock) met zijn – wat The Choir liefkozend noemt – ‘Byrdomatic guitar’.

  2. Pingback: la liste 41 « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.