self-exposure in de (pop)muziek, waar ligt de grens?

Afgelopen zondag mocht ik bij [F]luister in Dordrecht een concert bijwonen van Chris Hooson (Dakota Suite). Het was een van de meest memorabele concerten die ik ooit heb meegemaakt, ik zal het nooit meer vergeten. Dat kwam vooral doordat Chris zichzelf tijdens dat concert bloot gaf op een manier die ik nog niet eerder zo had meegemaakt bij een artiest. Naar aanleiding daarvan bleef de vraag in mij rondzingen: hoe ver kun je gaan als artiest in het ontledigen van jezelf voor je publiek? waar ligt de grens van self-exposure, wanneer is het nog `authentiek’ en `persoonlijk’ en wanneer wordt het gênant of zelfs irritant? En hoe is het voor de artiest zelf? Wat is nog gezond en wanneer doe je meer schade aan jezelf (en anderen)?

In een poging de lezer wat meer te betrekken bij het onderwerp cq het belang van deze vraag te doen inzien, zal ik proberen de toedracht wat uitgebreider te schetsen:

Dakota Suite had in 2011 al een heel persoonlijke plaat gemaakt, samen met de Franse pianist Quentin Sirjacq. Op dat prachtige album staan – naast melancholieke instrumentals met akoestisch gitaar, piano en cello – ook een aantal extreem kwetsbare liedjes waarin hij zijn gevoelens aangaande zijn vrouw, zichzelf en zijn tekortschieten in de relatie beschrijft. Als ik de teksten mag geloven moet Chris een behoorlijk zwaarmoedig persoon zijn, die niet al te positief denkt over zichzelf en door zijn zwaarmoedigheid het leven van anderen rondom hem (in dit geval zijn vrouw) er op zijn zachtst gezegd niet makkelijker op maakt. Blijkbaar klopt dit ook, want onlangs is deze relatie uitgegaan, wat reden was voor Chris om het leeuwendeel van de geplande tour rondom dit album af te zeggen. Zoals in Dordrecht werd aangekondigd omdat hij het emotioneel te zwaar vond, te pijnlijk. Het optreden in Dordrecht was in die zin al uniek, want het was het enige dat van die hele tour nog was overgebleven. Het optreden was verder uniek doordat Chris’ emoties tijdens het concert een zeer prominente plek kregen. Het leek erop dat het hem inderdaad al te zwaar viel; veel gezucht tussendoor, af en toe brak zijn stem bijna, regelmatig vertrok zijn hele gezicht zich tijdens het zingen; hij liet een aantal geplande liedjes weg en het laatste lied maakte hij niet af en terwijl Quentin er op piano een eind aan breidde slofte Chris met gebogen hoofd de zaal uit. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Het gaf me ook een heel dubbel gevoel: moest ik dit nu mooi vinden omdat het zo authentiek was als maar kon zijn, moest ik het verafschuwen omdat iemand ongevraagd een bak persoonlijke ellende over me uitstortte, of moest ik verontwaardigd zijn omdat de artiest het concert en zijn publiek voor een soort persoonlijke therapie-sessie had misbruikt?

Afijn, het gaat er mij hier niet om de beweegredenen en gevoelens van Chris Hooson persoonlijk te beoordelen op hun echtheid. Sommige artiesten zetten emoties en persoonlijke ervaring bewust in om een bepaald effect te bewerken; ik geloof niet dat dat hier aan de hand was, daar was het ook te extreem voor. Het leek er hier meer op dat Chris, die al een paar jaar met deze thematiek bezig is in zijn muziek, door bepaalde recente gebeurtenissen (o.a. zijn scheiding) niet meer in staat was om dit persoonlijke element in zijn kunst nog onder controle te houden. Bij een tv-programma als Idols of De Beste Singer-Songwriter van Nederland zou hij om deze reden w.s. genadeloos afgebrand zijn, maar daar gaat het hier niet om. Een artiest mag best persoonlijke gevoelens en zelfs emoties gebruiken in zijn muziek, daar is niets op tegen en kan integendeel zelfs iets toevoegen aan de songs. Echter: waar ligt de grens, wanneer is het nog functioneel aan de kunst en wanneer verdringt het de kunstuiting naar de achtergrond? En is dat dan perse verkeerd?

Op deze vraag valt natuurlijk geen afdoende antwoord te geven. Waar de een onder de indruk is van de `authenticiteit’ van een artiest, zal een ander diezelfde muziek verwerpen als te sentimenteel of zelfs pathetisch. Toch zijn er, bezien vanuit de kunst, wel wat zinnige dingen over te zeggen; ik zal in elk geval een poging wagen. Uiteraard is wat volgt zuiver mijn persoonlijke mening en het is dan ook geen enkel probleem wanneer je daar anders over denkt. Ik hoor graag nuanceringen en/of andere standpunten, de comments staan ervoor open…

Ik ga er van uit dat muziek primair een kunstuiting is en niet een verwerkingsmethodiek. Als ik dat als uitgangspunt neem dan mag ik van een artiest verwachten dat hij me iets meer meegeeft dan alleen maar persoonlijke ontboezemingen. Tegelijkertijd verwacht ik dat muziek mij raakt, en daarvoor moet het persoonlijk zijn. Ik kan zeker respect opbrengen voor muzikanten die ingewikkelde composities maken die technisch knap in elkaar zitten, maar de muziek waar ik bij terug blijf komen is muziek die me ergens raakt. Muziek moet of mag voor mij dus ook persoonlijk zijn (hoewel dat niet altijd een voorwaarde is om me te kunnen raken). Maar wat is persoonlijk? Het kan heel herkenbaar zijn als iemand zingt over een verloren geliefde, een worsteling met demonen, persoonlijke twijfel of onzekerheid. Toch is dat voor mij niet genoeg, ik verwacht dat een artiest die zingt over persoonlijke zaken, voldoende afstand heeft genomen van de gebeurtenis waarover hij/zij zingt, zodat hij/zij ook in staat is om daar voorbij te gaan. Dat kan zijn door de gebeurtenis in breder perspectief te plaatsen (het universeel te maken), of door b.v. een vergezicht te openen op een andere werkelijkheid. De muziek helpt mij dan om mijn persoonlijke sores te ontstijgen, of je zou ook kunnen zeggen: de muziek biedt mij troost en hoop.

Een artiest die na twaalf noten en een halve zin in tranen uitbarst, kan niets meer overbrengen; de functie van de muziek wordt dan volledig verdrongen door de persoonlijkheid en gevoelens van de artiest, dat lijkt me niet de bedoeling. Het is dan beter dat zo iemand verwezen wordt naar een traumapsycholoog in plaats van hem/haar zichzelf te laten pijnigen op een podium voor publiek.

Ok, dat is duidelijk, dat gaat mij dus te ver. Maar hoe zit het dan met het concert in Dordrecht? Dat is een lastiger opgave. Nu ik er wat langer over heb kunnen nadenken kom ik tot de volgende conclusie: Chris had zijn emoties wel degelijk onder controle (in elk geval tot vlak voor het einde). De muziek bleef behoorlijk trouw aan wat hij op het album laat horen, de uitvoering was hier alleen een stuk intenser. Zo intens dat het ongemakkelijk ging voelen, dat het pijnlijk werd. Maar is dat een argument om het af te wijzen? Nee, ik denk het op zichzelf niet. Confronterend was het zeker en het roept bij mij wel vragen op. Doe ik het zelf eigenlijk zoveel beter in mijn relatie? In hoeverre biedt ik mijn vrouw en kinderen voldoende liefde? In hoeverre ben ik zelf ook niet soms teveel met mezelf bezig en duw ik mijn geliefden daardoor van me weg? Hoe zit het met mijn neiging tot zwaarmoedigheid? Hoe is dat voor mensen om mij heen? Of dat persé de verdienste is van Chris dat weet ik niet. Het was duidelijk dat hij zelf nog midden in de penarie zit en dat verklaart denk ik ook het ongemakkelijke gevoel. Wanneer een artiest in staat is zelf meer afstand te nemen ten opzichte van het onderwerp dan geeft dat mij als luisteraar meer ruimte om mijn eigen positie ten opzichte daarvan te bepalen. Dat was hier niet het geval, het was in zekere zin grenzeloos, en als luisteraar kon je feitelijk maar twee dingen doen: je eraan overgeven (maar dat was pijnlijk) of weggaan (om jezelf te beschermen). Dat laatste deden een aantal mensen ook letterlijk, waar ik wel begrip voor kan opbrengen.

Maar tegelijk denk ik: in een tijdperk waar zo ongeveer alles vluchtig, oppervlakkig, gelikt en gefaked is, hakt zo’n optreden er echt in. Wat een lef eigenlijk om jezelf zo kwetsbaar te durven tonen, als het ware volledig naakt op een podium te gaan zitten. Maar het is wel een dun randje waar je dan op balanceert. Er hoeft niet veel te gebeuren of je valt er overheen. Maar is dat in het leven zelf niet ook zo?

(via Jan Willem zag ik dat er een filmpje op youtube is verschenen met een impressie van het concert, dat voeg ik hierbij dus nog even toe; let op, het eerste gedeelte is Greg Haines die ook optrad, het tweede gedeelte is Dakota Suite)

NB: de informatie dat Chris en zijn vrouw Johanna uit elkaar zouden zijn klopt niet. Het optreden in Dordrecht werd zo aangekondigd, maar volgens Chris zelf (zie onderstaande reactie van hem) is dat niet het geval. Blijkbaar is dat een misverstand geweest en dat verklaart ook de verwarring. Dat het voor hem emotioneel zwaar en pijnlijk is om over die relatie te zingen klopt wel.

Advertenties

20 gedachtes over “self-exposure in de (pop)muziek, waar ligt de grens?

  1. Mooi stuk, Peter!
    Ik herken dat dilemma, zeker ook als het over Dakota Suite/Chris Hooson gaat. Ik heb de nodige albums van hem in de kast staan, maar ik kan die niet altijd draaien. Ik moet er echt voor in een verstilde en ontvankelijke bui zijn. Het is ook zo pijnlijk mooi.
    Hooson is trouwens al jaren erg openhartig over zijn depressies. Zo las ik een paar jaar geleden over zijn suïcidaliteit op zijn website. Het is de vraag of je zoiets allemaal moet willen delen. Op een podium komt dat natuurlijk nog dichterbij. Tegelijk denk ik ook: zijn bepaalde Psalmen en andere gedichten ook niet heel eerlijk en openhartig? Of zit daar dan toch meer open ruimte in? Ik ben er dus net als jij niet uit.

  2. Erg goed stuk, Peter, zeer genuanceerd beschreven!

    Ik ben zelf ambivalent over dit concert, ben er eigenlijk nog niet uit.
    De muziek kwam zeer dicht bij de opnamen op CD, en daar vind ik de kwetsbaarheid en twijfel zeer sterk overkomen. Maar in de live-setting had het bij mij een heel ander effect: het schiep juist afstand. En twijfel.
    Elke song afsluiten met een diepe zucht? Kreeg de neiging om ‘Kom op, zeg…get your act together, doe er wat aan’ te denken. Daarmee geen recht doen aan de mogelijke depressies en gemoedstoestand van de artiest, weet ik, en die wil ik zeker niet bagatelliseren. Maar dit neeg naar zwelgen, voor mijn gevoel.
    En tegelijkertijd: wat moet ik er nu van denken dat zijn ex de CD’s staat te verkopen bij de merchandising stand? Wat is dit voor publieke boetedoening? En hoe moet ik verklaren dat de breuk recent lijkt, terwijl de teneur van de liedjes toch al jarenlang hetzelfde is?

    Ik raakte, kortom, in verwarring, en dat is op zich een mooi ding bij een concert want dat gebeurt niet vaak. Ben dus bijzonder blij erbij te zijn geweest.
    Maar de balans sloeg bij mij niet naar de goede kant door en ik vrees dat ik in de toekomst toch vooral de voorkeur zal houden voor het (meesterlijke!) instrumentale werk van Dakota Suite. Mijn conclusie is dus dat hij toch echt beter de héle tour had kunnen cancellen, om de tijd aan zichzelf te besteden.

    Reagerend op Cornelisb hierboven: klopt – er is veel eerlijke en openhartige muziek. Maar het is artistiek (niet ‘persoonlijk’) gesproken wel zaak om daar een zekere beheersing in te tonen (ik heb me vaak afgevraagd hoe het kan dat de Tallis Scholars de polyfone muziek van Palestrina met droge ogen kunnen zingen). Peter raakt de spijker op zijn kop als hij schrijft “Een artiest die na twaalf noten en een halve zin in tranen uitbarst, kan niets meer overbrengen; de functie van de muziek wordt dan volledig verdrongen door de persoonlijkheid en gevoelens van de artiest”.

    Waar zit nou precies het verschil? Moeilijk.
    Van iemand die een persoonlijk lied zingt bij een emotionele gebeurtenis (begrafenis), begrijp ik dat die in snikken uitbarst. Maar bij een concert ligt dat anders. Dan verwacht ik dat de artiest mij confronteert met mijn EIGEN emoties, niet zozeer met de ZIJNE. Misschien is dat het wel.

  3. ha Peter, ik kan wel met je meevoelen dat het enigszins naar `zwelgen’ neeg, misschien was het dat ook wel gewoon. dat is denk ik ook de persoonlijkheid, en dat hoor je niet alleen in deze bewuste uitvoering terug, maar in al zijn werk. Chris is denk ik gewoon een erg zwaarmoedig persoon. Dat levert dus wel heel mooie muziek op, al moet het voor hem blijkbaar niet altijd makkelijk zijn om dat ei te leggen. als zo iemand in een studio bezig is dan merk je niet zoveel van dat moeizame en pijnlijke proces; wat overblijft is het eindresultaat: melancholisch, emotioneel, zwaar zo af en toe, maar wel een product waarvan je afstand kunt bewaren als je dat wilt. bij zo’n heftige uitvoering als zondag is het niet meer mogelijk om die afstand in stand te houden (of je moet inderdaad weggaan).
    ach, het blijft altijd lastig; feit is wel dat ik dit nooit meer zal vergeten hoe dan ook.

    • en wel grappig dat je zelf je ook meer blootgeeft door zo’n concert…want de neutrale lezer zou je misschien geen vrouw+kinderen toedichten laat staan dat je jezelf vragen stelt over hetgeen je hebt 😉

      en verder: nice to meet you! 🙂

    • JW, mooi beschreven en herkenbaar. blijkbaar heeft dit concert bij ons alle drie een onuitwisbare indruk achtergelaten, dat is een ding dat zeker is.
      ik wens Chris inderdaad ook heel veel sterkte toe, ik hoop dat hij hier goed doorheen komt. het voelt alsof hij op een heel dun lijntje loopt momenteel. maar misschien had hij dit concert voor zichzelf wel nodig, en MOEST hij de nummers gewoon een keer voor publiek brengen, omdat hij ze anders nooit meer zou kunnen spelen. wie weet…

      [ ik kan weer niet reageren op je site, vandaar dat ik het maar even hier doe ]

  4. Iets anders wat me fascineerde en achteraf verbaasde was de onverstoorbaarheid van “Sir” Quentin Sirjacq.
    Als Chris écht op het ‘punt van breken’ stond, zou Quentin hem dan niet wat zorgelijker in de gaten gehouden hebben? Hij bleef er echter volledig onverstoorbaar onder, en maakte er zelfs een relativerend ‘as always’ grapje over.

  5. Mooi stuk Peter! (En ook JW!) Heb het concert alleen via de video’s meegekregen, maar wat een intensiteit. Prachtig dat je dit ontzettend ambivalente en intrigerend lastig onderwerp aansnijdt. Erg boeiend ook om het als muzikant vanuit het perspectief van de luisteraar/toeschouwer te lezen. Maak je muziek omdat je al wat afstand hebt kunnen nemen, of kan je afstand nemen doordat je er muziek van maakt? Maar inderdaad werkt het in muziek het beste als er in liedjes ook ruimte is voor de luisteraar en er al abstrahering heeft plaatsgevonden. Juist door die inachtneming in je achterhoofd is emoties tot liedjes sublimeren zo’n goeie verwerkingsmethodiek. En hoe verhoudt de professionele muzikant zich tot de persoon? Maar er gaapt een kilometersgroot gat tussen liedjes maken in je eigen cocon en liedjes live uitvoeren. Chris Hooson ziet zich geconfronteerd met een eerdere snapshot van zichzelf, en kiest ervoor die en plein publique nog eens in sneltreinwaard te herleven, met daarbij nog eens de kennis en gevoelens van wat er na die snapshot gebeurde. En dan ook nog eens de grillen van zijn huidig gemoed meebrengend, in combinatie met het bewustzijn van een aanwezig publiek, zijn rol in de artiest/toeschouwer verhouding en de gage die hij gaat vangen. Hoe voelt Eric Clapton zich als hij voor de zoveelste keer zijn brood verdient omdat de dood van zijn zoontje zijn grootste hit werd?

    Hahaha, af en toe is het lastig dat ambivalentie in muziek gewoonweg heel lekker is. Dan moet je als muzikant af en toe op je tanden bijten, en jezelf overleveren aan De Muziek als iets groters dan jezelf. (en je thuisgekomen weer eens afvragen of je niet liever gewoon je geld wilt verdienen als burokluiver)

    ps: heel tof dat jullie geitenbreiers elkaar in het echt ontmoet hebben! 😀

  6. Het verbaast mij allemaal niets. Naast zuchtmeisjes heb je ook zuchtmannetjes. Zuchtende mannen zijn oververdraaglijker dan zuchtende vrouwen. Hieronder de recensie van The Side Of Her Inexhaustible Heart die ik begin dit jaar voor Heaven schreef. Met respect voor jullie ervaringen en esthetische oordelen, maar in de vorm of vent discussie neig ik naar de opvatting van Nijhoff: een gedicht (vul in: liedje) moet op zichzelf staan. Het is een spel met ernst, gespeeld in muziek. Een citaat: “Een dichter schreit niet.” Voor Nijhoff moet een gedicht (alweer, vul in: liedje) ‘afgekoeld’, ‘on-emotioneel’ of ‘onpersoonlijk’ zijn. Ik zeg: amen.

    String quartet record written around a suite of songs to show Johanna how much she means to me. Kijk, zo kennen we hem weer, Chris Hooson, de man die in zijn eentje Dakota Suite vormt. Alsof Johanna dit nog niet weet. Alsof wij dit nog niet weten. Zo’n beetje elk album van Dakota Suite is immers een lofzang op Johanna?! Enfin, de muziek dan maar. Het is alweer even geleden dat ik een naar een nieuw album van Dakota Suite luisterde. Het prachtige, in 2010 verschenen The Night Keeps On Coming, een door mensen als Machinefabriek, Peter Broderick en Loscil geremixte versie van The End Of Trying (2008), kan immers feitelijk niet als een echt album van Dakota Suite worden gezien. The Side Of Her Inexhaustible Heart werd samen met de klassiek geschoolde pianist Quentin Sirjacq geschreven en in Parijs opgenomen. Nils Frahm zorgde voor de mix. De somberheid die Chris Hooson ten toon spreidt is als vanouds. Waren zijn zwaarmoedige teksten echter voorheen ook zo pathetisch en tenenkrommend? And when they find our bones years from now/those scars will shine and our blood/will lie sweetly beside us. De mengeling van ambient en neoklassieke pop daarentegen is bij vlagen schitterend, verstild en subtiel. Die vlagen blijven helaas uitzonderingen. Het betrachtte minimalisme lost al te vaak in zichzelf op, zodat er feitelijk niets anders overblijft dan aangename klanken zonder weerhaakjes. The Side Of Her Inexhaustible Heart is een zorgvuldig vormgegeven dubbelalbum dat voortkabbelt over stille wateren met (vermeende?) diepe gronden en de luisteraar tot toehoorder reduceert.

  7. “Een dichter schreit niet”. Inderdaad, dat is het precies. Mooi, dank Wimiam (en Nijhoff) Met ‘afgekoeld’ ga ik ook nog mee, maar on-emotioneel of onpersoonlijk, dat gaat me dan weer te ver.

    • Ik snap ook wel dat Wim sterk op de boeg van ‘vorm’ gaat hangen i.t.t. de ‘vent’. Maar ik blijf liever wat meer bij de mast in de buurt… De vent, oftewel biografie en zeker de eigenlijk persoonlijkheid en gevoelens doen er zeker toe en mogen ook best – zeker live – meeklinken.
      Enne… nog even over die Johanna, oftewel de eigen geliefde/muze. Hoe zat dat ook al weer met die van Bill Mallonnee, één van Wims favoriete artiesten??

      • ha, die is in de roos!
        @wim, ik ben het met PvC eens dat er niet teveel maar zeker ook niet te weinig persoonlijkheid in muziek door moet klinken. de balans, daar gaat het volgens mij om, en dan raakt het precies de juiste snaar. tenzij al je snaren via je ratio lopen natuurlijk.

  8. Ik schrijf in Engels, dan is het iets makkelijker voor mij.

    I have been surprised by the comments and reaction to my show with Quentin. Firstly let me say that Wilbertjan must have misunderstood me, johanna and I have not split up. Johanna is the reason I live and I’m very thankful to her for being ao constant. What I was trying to say was that all the songs I write are all about my wife johanna and that I just find them really painful to sing, that’s why I don’t play many shows. All the songs I write are cathartic and a means of dealing with my sadness and the fact that I think my wife deserves better and I’m humbled by her grace.

    So when I play shows quentin knows the impact even though he never knows how I will be. For me I just think that if people want shiny pop experiences then that’s fine, but I would hope that the people that know my work would expect that I’m not going to be all showman like and that as much as I’d like to be more chatty and make jokes (which I do in real life, honest and hey when the loudspeaker broadcasted closing of the museum during my song I made a little joke from that – I’m no Andre van Duin but still!!!) that I am struck every time I sing a song by the thing or experience that made me write it and then it becomes very difficult for me. So in terms of the ‘zuchten’ I would just say its very hard to give your all to a song and sing it honestly to not be upset by it, because that’s just how it is.

    I have been thinking that I can’t play live anymore and I know that some people find it moving and others just probably wish that I would play and keep my emotions in check, but none of it is planned.

    I don’t rehearse ever (quentin and I met on the morning and then just played at the show) and so I approach the songs with hope and keep my fingers crossed that I won’t be too overcome by sadness. I know that so much of what I do might seem self centred but I can only say that playing these types of songs demands my whole being and causes me great pain, I’m not a one dimensional character I am
    Sometimes very happy but mostly I’m quite afraid of everything I encounter and find life extremely hard. I don’t expect any sympathy for this but know that none of this is easy for me and I am Trying my best to do something that is honest and true.

    I am thankful that people came and I hope that I will play in holland again because I love holland very much, it’s the country of my upbringing and I consider myself to be more Dutch than English…..

    Tot de volgende keer dan?

    • thank you Chris for your comments. your comment on not being split up with Johanna clarifies a lot, and i am happy to hear.
      thank you for some explanation on how you experience things during life performance, i appreciate that very much.
      i do hope that you find i wrote in a respectful manner about you, because that was my intention. it started an interesting discussion in which we will never find a final conclusion i guess. people experience these things in such different ways…

      if i may ask, why do you indeed still do live performances if they are so heavy and painful to do? is it because it is also in some way therapeutic for you?

      anyway, i hope you will never quit making music though, because it would be a major loss for the world. please keep writing songs, they are so beautiful and painfully comforting! but i have to say, the live performance was very intense, also for me as a listener; i will never forget it but would not want to experience it every week either, i have to admit.

      thanx again, Chris, and i wish you and your wife all the best!

      • I am ‘echt dankbaar’ that you chose to write about it because I am also having the same thoughts and debate about it all the time. I am also humbled when anyone choses to reflect on what we do and I thought your piece was really good and thoughtful.

        I am never sure that I can play again, and I certainly never Play many shows due to how it impacts on me, but maybe one or two every year may work as it has done up to now. However just as my life experiences scar me a little more day by day it does become increasing hard to do it, for sure.

        I certainly don’t ever plan to be overly upset or walk off it just becomes an unavoidable response
        To how I am feeling at the time.

        I suppose I should talk more and make the connection with an audience and make myself more rounded and give some context and lightness, I’ll think about that some more.

        This thing I do was never going to be the choice of many people but I’m genuinely thankful for the kindness and nice words people have expressed to me over the years, it has helped me definitely.

        I have made a lot of music even I felt was Too personal and/or upsetting and haven’t released it, but when I connect with people’s views via email etc I have always ended getting into nice conversations with people and have valued what they have had to say.

        Ik maak een garantie dat ALS ik ooit weer in Dordrecht live speel dat ik weer mijn best doe! Daar ben ik zeker van:-)

      • Sorry, to answer your question about why I play live, yes I play very seldomly but when I do it’s meeting people who somehow are broken and/or relate to life in the way I do which gives me hope that I’m not alone and that the courage of others makes me feel hopeful.

        And I do it because I think it’s hopefully nice to give those few people who’d like to see it live the opportunity to see it in that setting…I’m with you though I wouldn’t like to see it every week. Try playing like that every week:-) that’s why I cancelled the tour, the knowledge that I couldn’t do that ten nights in a row!

        Darrom is het alleen af en toe!!!

  9. i understand Chris, and thank you for your honest replies.
    i hope to meet again some day and then maybe we’ll talk a bit more.

  10. Pingback: une histoire de la mousique | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.