recensie: Woven Hand – the laughing stalk

Country met Ballen. Doomfolk. Zo typeerden we vroeger de intense en exentrieke muziek van 16HP (Sixteen Horsepower). Niet alleen vanwege de zwaar religieuze teksten, maar ook vanwege de muziek zelf: een vreemd maar intrigerend mengelmoesje; er werd veel gebruik gemaakt van traditionele country-instrumenten: banjo, trekzak, staande bas; maar het klonk meer als metal: donkere drones, repterende stuwende grooves, en die karakteristieke manische zang van Dave Eugene Edwards. 16HP waren helden. Edwards was een held.

Toen er een einde kwam aan 16HP (want aan alle goede dingen komt een eind) ging Edwards `solo’ verder als Woven Hand. Nou ja, solo, hij omringde zich met allerlei muzikanten, waaronder later ook weer 16HP bassist Pascal Humbert. Maar Edwards was wel de artistieke kracht achter het geheel en hij kon hier meer nog dan bij 16HP zijn persoonlijke stempel drukken. Het eerste Woven Hand album was meesterlijk, en ook het daarna uitgebrachte Blush Music (de soundtrack voor een dansvoorstelling) was erg mooi. Daarna kwam er een reeks albums die weliswaar stuk voor stuk sterk waren, maar ook niet erg verrassend. Edwards ging een beetje in hetzelfde spoortje verder, hoewel het allemaal wel geleidelijk aan steeds steviger werd.

En nu is daar dan The Laughing Stalk, het 8e studioalbum van Woven Hand, geproduceerd door Einsturzende Neubauten gitarist Alexander Hacke. Met een geheel vernieuwde lineup lijkt het of Edwards de balast van jaren van zich af heeft geschud en een frisse start heeft gemaakt. Het Is enerzijds een beetje terug naar het oude 16HP, anderzijds ook een mooie stap voorwaarts na het laatste WH album. The Laughing Stalk is stevig; met een extra gitarist erbij en drumritmes die af en toe echt aan metal doet denkenis het het stevigste WH album tot nu toe. Het is allemaal wat meer rechttoe-rechtaan geworden, wat puntiger. En toch: het boet niets aan mystiek in, integendeel. Laughing Stalk is een meeslepend en verslavend album geworden. Luister maar eens naar opener `long horn’, of het titelnummer, dat is gewoon 16HP anno 2012! Of het vette `king o king’, onvervalste Colorado-metal. afsluiter Glistening Back heeft een verslavend gitaarmelodietje en groove. In jaren was Edwards niet zo sterk in vorm. Ik kan niet wachten tot de postbode aanbelt om mij de LP met die prachtige hoes te overhandigen…

Trouwens, een intrigerende titel: The Laughing Stalk. Bijna identitiek aan het legendarische Talk Talk album The Laughing Stock. Muzikaal bezien echter liggen die twee mijlenver uit elkaar, dus het zal wel toeval zijn.

release: 7 september 2012

15 gedachtes over “recensie: Woven Hand – the laughing stalk

  1. Live op het Cactus Festival was het een wat futloos amalgaam van veel te hard geluid. Een soort onbestemde hardrock. Theiz ging echter tot voor aan het podium en nam het concert aandachtig in zich op. Zijn oordeel zal hier dan ook wellicht meer van belang zijn dan het mijne.

    • Nou nou, Wim… Een concertervaring kan toch niet maatgevend zijn voor een oordeel over een album? Bovendien lijkt mij jouw oordeel sowieso van belang! En nu is het aan u om die handschoen op te pakken.

      Zelf weet ik het nog niet helemaal. Ik vind er een paar intense nummers op staan, maar anderen vind ik toch weer dat al te drammerige karakter vertonen. Ik geloof niet dat voor mij Woven Hand hiermee het debuut en Blush Music overtreft. Maar dit is een voorlopig oordeel…

      De nieuwe Dylan grijpt me trouwens wel direct bij de kladden… Die kent een soort prettige tijdloosheid.

      • Woven Hand en Blush Music worden hier niet overtroffen wat mij betreft, maar voor mij is het wel het eerste album van na die tijd dat me weer echt bij mijn kladden grijpt en met weemoed aan 16HP doet terugdenken. smaken verschillen uiteraard, en het is nog te vroeg voor een definitief oordeel.

  2. Nee, niet maatgevend maar indicatief. Dat al te drammerig karakter kenmerkte wat mij betreft het concert. Duwovertuig met duwgeluid. Ik ga het album eens beluisteren.

    Dylan is prachtig. En relevant. Terecht alom geprezen. Nu nog een herwaardering voor zijn gospelperiode (door velen ten onrechte als niet relevant gezien)!

    • Door mij niet hoor: Saved was de eerste Dylan die ik in bezit had (wat natuurlijk ook veel zegt over mijn staat des levens toen…) En later kocht ik Slow Train Coming en Shot of Love, die ik muzikaal nog mooier vind.

  3. Ik vind dat Wovenhand geen enkel zwak album heeft gemaakt, waarbij The Threshingfloor er wat mij betreft met een neuslengte de rest ontstijgt. Negen prachtalbums op rij…

  4. ik ben het met je eens dat WH geen slechte albums heeft gemaakt, ik heb het tegendeel ook niet beweerd. maar dat wil niet zeggen dat ze me allemaal net zo raakten als bv het debuut, of het oudere werk van 16HP. voor het eerst heb ik dat gevoel met dit album weer wel. hetgeen natuurlijk zuiver subjectivistisch is 😉

  5. Intusse heb ik het schijfje ook in mijn bezit en ik moet zeggen dat het één en ander begint te landen…

  6. @marchingonthebeat
    oh, i get it!
    leuke site trouwens en een goede muzieksmaak.
    behalve dat Coldplay dan 😉 nee, ik stink niet…

  7. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

  8. Pingback: Woven Hand – refractory obdurate | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.