live: Sigur Rós – Paradiso (28-08-2012)

Is het mogelijk om als fan van Sigur Rós, vooraan staande bij het concert in Paradiso een geheel objectieve recensie te schrijven? Waarschijnlijk niet. Ik ga het ook niet proberen. Gelukkig spreken we op Mousique van concertverslagen. Een verslag maken van wat ik dinsdagavond 28 augustus beleefd heb, wil ik wel proberen.

Met collega Mousiquant Kees zeg ik dat er bij een concert veel komt kijken. De sfeer vooraf, de mensen, de muziek die gedraaid wordt voor aanvang, het speelt allemaal mee. Zo zaten we al lange tijd te grappen over de setlist. Het intronummer Takk… moest toch echt gespeeld worden, evenals 18 Sekúndur Fyrir Sólarupprás dat bestaat uit 18 seconden stilte. En vooral heel lang wachten, helemaal tegen het podium aan precies voor het drumstel. Bij ons stonden nog een aantal fotografen in de weg buurt die foto’s maakten tijdens de eerste drie nummers. Met de fotograaf van Lust for Life sprak ik af dat ik foto’s van hem zou gebruiken voor deze recensie. We stonden vrijwel allebei op dezelfde plek (krap!), dus was dat wel geoorloofd. Overigens: no hard feelings! Het was gezellig.

Anderhalf uur wachten duurt lang en om de spanning op te bouwen was er een soort aanzwellende  drone-achtige muziek à la Stars of the Lid met iets te veel bas te horen. Om half negen begon het dan echt. Geen voorprogramma dit keer, maar meteen de IJslandse vrienden zelf. Een indrukwekkende en originele opener was er in de vorm van Í Gær dat bijna als een Eftelingdeuntje begint en daarna op een harde manier openbarst.

Het concert kende verder veel ‘goude ouden’ en slechts twee nummers van het laatste album Valtari. Een slimme zet, want het waren de nummers waar de fans warm voor lopen. Ook leuker voor drummer Orri, die op de laatste plaat niet zoveel te doen heeft, maar zich nu heerlijk kon uitleven. Sigur Rós deed wat we van ze gewend zijn. Opvallend waren wel een nieuw team van blazers en strijkers dat de heren kwam versterken en het feit dat toetsenist Kjartan (die geen zin had) vervangen was. Bij de opener stonden mijn haren al recht overeind, tijdens Viðrar Vel Til Loftárása en het einde van Sæglópur moest ik vechten tegen de tranen en zodra Svefn-G-Englar ingezet werd begon ik spontaan weer in kabouters en elfjes te geloven. Sigur Rós krijgt dit gewoon voor elkaar. En dat is heel knap.

Helemaal zonder kritiek ben ik niet. Sigur Rós speelde topnummers waarvan velen uitbarsten in een prachtige climax. Dit is een grote kracht van ze en stuk voor stuk zijn de nummers erg goed, maar toen dit eenmaal vaker achter elkaar gebeurde, begon het bijna als een trucje te voelen. Het rustigere Vaka kreeg een wat rommeligere uitvoering en het fluitpartijtje in Olsen Olsen ging ook niet vlekkeloos. Met zoveel muzikanten kun je meer maken van dit soort details. Een nummer van het album ( ) waarin de climax wat beter uitgesteld wordt of een rustmoment als Fljótavík zou de setlist goed hebben gedaan.

Ach, tussen de zesde en de zevende hemel zit ook weer niet heel veel afstand. En gelukkig, de bandleden van Sigur Rós zijn toch mensen, blijkt als het introsampletje van Glósóli er ineens mee stopt en er wat gegrinnikt wordt onderling. Even is de afstand tussen de band en het publiek overbrugd. Het geeft een wat luchtigere sfeer, die weg is na  de destructieve afsluiter Popplagið. Bij het verlaten van de zaal is het weer even naar woorden zoeken. Hooplands lijkt voor dan het meest geschikt.

24 gedachtes over “live: Sigur Rós – Paradiso (28-08-2012)

  1. een beetje jammer, dit verslag Daan: het doet mij met pijn in het hart beseffen dat ik hier eigenlijk bij had moet zijn, en ik kan je vertellen: dat is geen fijn gevoel…

    ik heb de heren nog nooit live gezien, moet ik bekennen, en dat terwijl ik toch al sinds Ágætis Byrjun fan ben. als ze weer eens in NL zijn dan ga ik met je mee!

    • Dank je, Kees! 🙂 Leuk, zo’n associatie.
      De foto’s zijn dus gejat van ‘Lust for Life’ met toestemming.
      En jullie begrijpen dat dit concert voor mij natuurlijk ook werktijd was… voor deze recensie dus.

      • Tuurlijk Daan. We betalen je uit met onze uiterst positieve waardering.
        Nog iets anders: hoe was de interactie met de zaal? Ik las ergens dat de zaal vooral muisstil was, maar waren Jónsi c.s. dat tussen de nummers ook?

      • Interactie met de zaal was er eigenlijk niet. Met uitzondering van het moment dat het sampletje van Glósóli haperde (toen was er even wat gelach over en weer) en de climax van Popplagið waarbij Jónsi wat onverstaanbare woorden naar het publiek vooraan schreeuwde (het meisje naast mij kreeg bijna een hartaanval van het plotselinge geschreeuw van Jónsi in haar gezicht). Ik moet zeggen dat ik niet houd van gladde verhaaltjes tussen de nummers door, maar toch ervoer ik het gebrek aan contact als gemis. Bij Spinvis gaf de ontspannen wisselwerking echt iets extra’s aan het concert.

  2. Mooie recensie Daan. Laatst weer tijdens een slapeloze nacht genoten van Ágætis Byrjun. Ik voel wel mee met PeTer geloof ik…

  3. Mooi verslag, maar ik heb ze gezien en lees eigenlijk dat ze weer net als toen een behoorlijke afstand tussen publiek en band laten. Dat heeft mij doen besluiten dat ik dan net zo goed een cd op kan zetten, want dat ze mooie nummers hebben staat buiten kijf.

    • Toch – maar Daan kan dat veel beter beantwoorden – hoor ik vaak dat ondanks die afstand de nummers live nog intenser klinken. Dat lijkt me toch wel een meerwaarde. Speelt zoiets ook niet bij Godspeed You! Black Emperor!?? Die houden toch ook bewust een soort afstand, maar de intense muziek en de visuals geven zoveel meerwaarde?

      • Sigur Rós klinkt iets intenser, maar toch vooral als een live gespeelde cd. GY!BE richt zich nog wel eens naar het publiek, maar zij zijn ook meer een orkest dat een film begeleidt. En hun muziek is fysiek en mentaal voelbaar, totaal anders dan op cd. Dus ja er zijn wel overeenkomsten, maar ook grote verschillen. GY!BE heb ik 3 keer gezien inmiddels….

      • en -daaraan toevoegend- zo intens vind ik de muziek van Sigur Rós niet; het oude de werk nog wel, maar het nieuwe vind ik eerder feeëriek, etherisch en gewoon heel mooi. HARDER mooi maakte het voor mij toen niet intenser, zeker omdat het fysiek weinig teweeg bracht. Slowdive deed indertijd ook niet veel met het publiek, maar wentelde je met lichten en vooral muziek in een overrompelende shoegaze deken, die zo mooi was dat het bijna pijn deed. Kijk en dan maakt het echt verschil. Los hiervan haalt iedereen iets anders uit een concert en ik ben blij dat het Daan bevallen is, maar ik bedoel dat ik ermee kan leven dat ik er niet bij was…meer niet 🙂

      • Ik ben blij dat er ook iemand is die ik niet verdrietig maak met deze recensie. Dank je, Jan Willem.:)
        Ik vind Sigur Rós zeker een intense ervaring live. Echt wat anders dan een cd’tje luisteren hoor. Maar op één of andere manier miste ik hier toch de interactie. Het kan mij voorstellen dat bij bepaalde concerten dat geen probleem is door de totaalervaring van licht en geluid. Waarom ik het hier dan miste, kan ik moeilijk benoemen.
        Hier een filmpje van het nieuwe nummer Varúð live:

        Geen geweldige kwaliteit, maar wel mooi uitgevoerd (met achtergrondzangeressen!!)

      • Over gepaste afstand gesproken: ooit zag ik Mono op een stille zondagochtend (half een). Cactusfestival in België. Ze spraken geen woord. Keken elkaar niet aan. Zaten soms minutenlang op een stoeltje gebogen over hun gitaren. En toch, het was intrinsiek overweldigend. Die afstand bevalt me wel. Er ontstaat dan een ‘emotionele loopruimte’.
        De Australische dichter Les Murray wijst op het belang van het lichaam bij de receptie van kunst. En dan met name de ademhaling die zowel de emotie genereert als weergeeft (ritme, stokken, diep, etc.). Het lichaam gedraagt zich anders voor een podium dan in de huiskamer.

        Overigens, Kees, eerst al Origines met een vierwoordelijk woord (?) en nu weer Merkawa-mystiek. Uitleg eens een korte weergave?!

      • @Wim, mooi voorbeeld van dat Mono!

        En dan nu de zijpaadjes: bij Origenes ging het om de viervoudige schriftzin. Een woord/zin/verhaal, enz. uit de Heilige Schrift heeft volgens Origenes (Augustinus was dezelfde mening toegedaan, en de latere Middeleeuwse exegese ook) een viervoudige zin: een letterlijke (historische) betekenis, een allegorische (geestelijke) betekenis, een morele en anagogische (eschatologische) betekenis.

        Merkawa-mystiek is een vroeg-Joodse stroming waarbij de gelovige een soort mystieke reis door de verschillende hemelen maakt, om uiteindelijk bij God te komen. Een soort Dante avant la lettre.

  4. Overal lees ik ongeveer dezelfde recensies/verslagen van het concert van 28/8. Geen klik met het publiek. Dus wil ik toch even mijn ei kwijt. Ikzelf was er 29/8 en heb het heel anders ervaren. Komt misschien omdat het mijn eerste Sigur Rós concert was, eindelijk! Alhoewel ik vorig jaar beide avonden ook bij Jónsi ben geweest 🙂 In mijn ogen waren de bandleden ontspannen, lachten af en toe naar elkaar, en ik heb zelfs Jónsi twee keer zien grijnzen. Iets was niet veel voorkomt. Ander publiek de tweede avond? Geen idee, ik heb genoten en wat ik om heen zag was ik niet enige. Bovendien vind ik de impact die deze muziek live achterlaat vele malen groter dan van cd.

    • Hey Karen, bedankt voor je reactie. Geen klik met het publiek… het was wat mij betreft vooral geen interactie, geen contact. Het kan zijn dat het de woensdagavond anders was. Het grappige was dat toen het even fout ging bij het begin van Glósóli er wel wat gelachen werd (inderdaad een grijns van Jónsi).

  5. De heren komen weer naar Nederland in februari: http://www.vovert.nl/2012/09/10/sigur-ros-op-21-februari-2013-in-de-heineken-music-hall-te-amsterdam/ Dus hier is jullie kans, Peter. Hoewel Peter wellicht geen concertkaartjes mag aanschaffen nu? Zelf neig ik er naar om deze keer over te slaan. Het is erg prijzig, ik ben geen fan van de HMH (zeker voor een band als Sigur Rós niet een heel geschikte locatie) en het gevaar van verzadiging wordt ook wel groter. Hoewel het me alsnog erg mooi lijkt en er natuurlijk een kans is dat ze wat nieuws gaan uitproberen.

    • jij bent geen fan van HMH zeg je, ik zal maar niet zeggen hoe ik daar over denk…
      Paradiso is een mooie plek voor zo’n band, maar HMH? ik mag overigens wel concertkaartjes kopen (ervaringen mogen wel, spullen kopen niet), maar ik ga ook niet ineens veel meer naar concerten of bioscoop dan normaal, dat is niet de bedoeling…

Reacties zijn gesloten.