recensie: Hartog – happy days

Hartog, onthoudt die naam. Hartog Eysman, artiestennaam Hartog, is een nog relatief onbekende singer/songwriter. In 2010 bracht hij zijn debuutalbum No Hero uit, nu is daar opvolger Happy Days. Hij mag dan een nog onbekende naam zijn, hij is niet zomaar de zoveelste `wanna-be-singer-songwriter’. Hartog heeft een redelijk indrukwekkend cv als muzikant in rock-, jazz-,soul-, en zelfs dance-bands, trad op in zowat elke zaal van betekenis in Nederland, stond op North Sea Jazz, speelde met diverse grote namen samen en stond in het voorprogramma van o.a. Andy Yorke, Tim Christensen en Lamb.

Wat dan te verwachten van zo’n cd? De bio op de site noemt als referenties Fink en Damien Rice. Dat is niet helemaal uit de lucht gegrepen, al herken ik het persoonlijk niet zo erg. Rice is expressiever in zijn zang en Fink’s gitaarspel is authentieker. Zo af en toe moet ik persoonlijk juist denken aan Ben Christophers (hoewel de stem van Hartog minder schel/hoog is en prettiger in het gehoor ligt). Ook Nederlandse collega Solo (J. Perkin) zou een aardige referentie kunnen zijn.

Happy Days is een intiem album dat subtiel is geproduceerd. Het kent geen grote uitspattingen en ook geen verrassende wendingen. Niettemin is het een album van grote klasse dat na een aantal luisterbeurten mijn hart heeft veroverd. Het is feitelijk een pretentieloos album, recht vanuit het hart gemaakt, een groeialbum dat tijd nodig heeft om te rijpen en pas na wat langere tijd zijn werkelijke schoonheid prijs geeft. Qua productie is het niet veel meer dan akoustisch gitaar, Hartog’s stem en de drums van Rowin Tettero (die eerder ook met voornoemde J. Perkin speelde). De minimale productie is wat mij betreft een pre; het versterkt de kracht van de liedjes en leidt niet af door het ontbreken van onnodige tierelantijnen. De melodieën en opbouw van de liedjes zijn dik in orde, en bewijzen de kwaliteit van het songwriterschap van Hartog. Eigenlijk moet je Happy Days als album luisteren, maar toch licht ik er een paar liedjes uit die voor mij favoriet zijn: de intrigerende opener Werewolf Heart met zijn sterke melodie/refrein dat je niet meer loslaat; het mooi opgebouwde en sferische Fall Into Place, met de drums op de voorgrond en de uitgesponnen hoge zang van Hartog; het inderdaad wat Fink-achtige Crave, waar de gitaargroove en de subtiele drums perfect samenwerken; Days Are Gone met plots een heerlijk electrisch gitaartje.

Hartog zal w.s. weinig airplay krijgen (de Nederlandse radiodj’s zijn daar te conservatief voor en de liedjes te subtiel). Ook verwacht ik hem niet snel op grote festivals te zien. Voor een huiskamerconcert of klein podium lijkt het me daarentegen uitermate geschikt. De cd kun je prima als achtergrondmuziek draaien, maar leent zich ook goed voor deep-listening. En dat laatste is echt nodig om de muziek je laten grijpen.

Kijk op de site of Hartog binnenkort bij jou in de buurt optreedt; die kans is redelijk aanwezig, want hij begint juist aan een behoorlijke tour door ons land.

Luister het album op bandcamp.

5 gedachtes over “recensie: Hartog – happy days

  1. Inderdaad, heel fraai. Zeker door die subtiele swing. Valt ook (enigszins) te vergelijken met Dennis Kolen.

  2. Ik sluit met bij Wim aan. Fraai plaatje. Naast die swing en dat prettig repetitieve vind ik ook het ‘open geluid’ erg fijn.

  3. Zo mijn recensie staat nu ook online en nu heb ik deze pas (durven) lezen! 🙂

    Fraaie recensie peTer! Ik ben wat korter geweest, maar er staan er alweer 7 andere aan de deur te rammelen. Leuk dat je ook Ben Christophers erin terughoort (waarbij vooral zijn eerste 2 albums echt geweldig zijn…bij de weg).

  4. inderdaad, leuk! die Ben Christophers referentie snijdt wel hout blijkbaar, grappig. ben het met je eens dat vooral zijn eerste 2 albums goed zijn. daarna is mijn interesse wat verminderd.

Reacties zijn gesloten.