Concertverslag: Flevo Festival 2012

Vincent Moes schreef een gastbijdrage over het recent gehouden Flevo Festival.

Flevo Festival 2012, ik kocht op het allerlaatste moment een kaartje. Waarom? Omdat ik de line-up alles behalve indrukwekkend vond. Maar onder het mom van ‘gezellig met kameraden’ toch maar gegaan en ik heb geen spijt, het was een goed weekend. Ik ben wel kritisch, dat wel. Een aantal concerten wil ik graag bespreken, onderaan het artikel geef ik mijn mening over het festival in zijn geheel.

Minco Eggersman

Het was de 3e keer dat ik ME zag. Eerder al op Flevo, 2010. In 2011 in Ekko. Beide keren wist ME mij te overtuigen, maar dat deed hij zaterdag maar met moeite. De liedjes zijn en blijven prachtig verstild. Minco Eggersman zingt ze ingetogen en zuiver, zijn band speelt mooi. Met de vele fretloze baspartijen op de nieuwe plaat ‘Reservoirs’ is er voor bassist Joeri Pronk een mooi rol weggelegd. ME speelt zowel nummers van zijn plaat Hamden als van het onlangs verschenen Reservoirs.
De locatie, tent een middelgrote, veel te hete tent, is totaal verkeerd gekozen en misplaatst. Het kleine groepje mensen dat luistert zit op de vloer, voor de hoge drankhekken. Daar ver achter, op een hoog podium, ver van het publiek, speelt de band. Veel gepraat en geroezemoes vult de tent, van mensen buiten en achterin. De muziek van ME is stil en intiem. De details van de muziek vallen weg in de grote, lege tent. Het geluid is ook niet in orde, de iets hardere nummers van de plaat ‘Reservoirs’ komen ook niet goed uit de verf, mede vanwege de moeilijke balans tussen de herrie uit andere tenten en het rumoer van de mensen.
ME speelde goed, hoewel ik het in Ekko en in  de veel kleinere tent in 2010 veel indrukwekkender vond. De combinatie van een grote, lege tent en veel herrie van buitenaf zorgde ervoor dat ME niet uit de verf kwam zoals hij dat eerder wel deed. Complimenten voor slotnummer ‘Surreal’, waarbij Minco Eggersman vroeg of de lampen uit mochten. Misschien een laatste middel om de setting iets intiemer te krijgen.

Cijfer: 7


Beyond our blue sky

Benieuwd was ik ook naar de liedjes van het Zwolse ‘Beyond our blue sky’. Ik kende het niet goed en afgaande van een aantal nummers op Youtube verwachtte ik een liedjesschrijver met een ingetogen band. Wat ik aantrof was een band op volle touren met een te hard meppende drummer voor de tent waarin hij speelde.  De liedjes waren oke, maar tegelijk ook weinig creatief. Het was goed, maar het pakte me niet in. Hier zit naar mijn idee veel meer in, wat naar mijn idee goed naar voren komt in onderstaande, semi akoestische video.

Cijfer: 7


De Mannenbroeders

“Nu zingen ze hun kleine Zeeuws-Vlaamse liederen over de Schelde, vogels en de vergankelijkheid van het bestaan daar waar zij geroepen worden.”. Bij zo’n tekst in het programmaboekje zit ik al op de voorste rij. En dat was goed, zeer goed zelfs. Mooie liedjes in ’t Zeeuws, in het straatje van Sufjan Stevens. Ingetogen, zwartgallig en soms heerlijk ironisch, bijvoorbeeld wanneer de aanvoerder van de broeders en zusters Tonnie Dieleman zijn bandleden aankondigt op gezindte.
De Mannenbroeders weten ondanks de herrie van de andere podia te overtuigen op het kleine buitenpodium. Ik wacht op een album. Tot die tijd moet ik het doen met wat video’s op Youtube.

Cijfer: 8


Humming People

Jongens uit Scandinavië die country/folk maken. Kan dat goed gaan? Nee, niet echt, blijkt. Of dat aan het land van afkomst ligt weet ik niet echt, maar Humming People schotelt ons een slap aftreksel van country voor. Ze doen het vooral goed bij mensen die van veel klappen en leuk doen houden. Ik geef toe, het was ook best ‘leuk’. Maar de eindeloze instrument wisselingen, het hammondorgeltje dat totaal niet in de folktraditie past, de Johnny Cash covers als een medley en als dieptepunt een cover van U2’s ‘One’, waarin de heren nog een sfeertje kweken en wat stichtelijke woorden kwijt moeten. Vlees noch vis, deze mannen.
Cijfer: 5

Mensenkinderen

Ik was even bang dat ook Mensenkinderen zou verzuipen in de veel te grote tent. Gelukkig was dat totaal niet het geval.
Ze traden zaterdag met z’n 4’en aan. Geen drums en bas, wat een akoestische aanpak suggereerde. Maar het bleek anders. Alle drum en basloopjes kwamen uit de synthesizers, wat ontzettend goed werkte voor de sound van Mensenkinderen. Speels, creatief en ontzettend aanstekelijk.
De band trad, zoals gewoonlijk, op in het Mensenkinderen-fanfare constuum. Respect, want het was ontzettend heet. Flevo heeft Mensenkinderen ontdekt, want de tent stond voor de helft gevuld. Bas van Nienes opende de show met zijn Ukelele. Na het liedje ‘Texel’ kwamen de bandleden en werden de aanstekelijke deuntjes ingestart. Het publiek en Mensenkinderen werd één, iets wat ik nog niet veel gezien had op Flevo. Het was stil wanneer het stil moest zijn, het was een groot feest wanneer dat kon. Hierin schuilt ook de kracht van Mensenkinderen. De religieuze, ingetogen teksten van Bas van Nienes, aangekleed met gitaren en samples, soms vrolijk, soms treurig, maar altijd oprecht en ingetogen.
Het warme weer werd vergeten. Mensenkinderen was een groot succes. Het meisje voor mij ging uit haar dak, het meisje naast mij ook. Een groep jongens rechts van mij ook. Slotnummer ‘We drinken op het Vaderland’ werd nog minutenlang doorgezongen door het publiek, zelfs toen van Nienes al bij de cd verkooptafel stond.

Cijfer: 9


Gungor

Het eerste en het laatste bandje dat ik op de mainstage heb gezien. Vrienden tipten me, het moest echt iets creatiefs en leuks zijn. Op de mainstage stond dit jaar alleen maar 13-in-een-dozijn-muziek, waarop ik later terug kom. Dus met enige argwaan ben ik naar de mainstage gelopen.
Mijn vermoedens werden bevestigd. Vrienden bedoelden met creatief waarschijnlijk het klokkenspel dat af en toe gebruikt werd, of de ellenlange gitaarsolo’s van de frontman. Het was in zekere zin creatief, maar de kruising tussen John Mayer en drukke funk heeft mij geen enkel moment weten te bekoren. Maar binnen het genre? Prima optreden, een goed geluid en  een enthousiast publiek.

Cijfer: 8


Jedi Noordergraaf

Noordergraaf was een van de artiesten waar ik bijzonder naar heb uitgekeken. Zijn eerder dit jaar verschenen plaat ‘Hier doorheen’ bevat prachtige folk liedjes, die op sublieme wijze zijn aangekleed met strijkers, blazers en drums.
“De liederen beschrijven de weg van de mens/ kerk in alle seizoenen van het leven: vreugde, verdriet, lijden en dood, vertrouwen en hoop. Zijn liefde voor akoestische instrumenten kreeg hij door het werk van artiesten als Sufjan Stevens, Neil Young en Damien Rice.”
Noordergraaf trad op deze snikhete zondagmorgen op met een grote band, die goed speelde. De liedjes kwamen goed uit de verf en Noordergraaf was goed bij stem. De strijkers waren mooi, de drums waren ingetogen en prachtig. De liedjes zijn van ongekende schoonheid.
Het geluid was wederom niet om over naar huis te schrijven. Regelmatig rondzingende microfoons, en niet goed hoorbare blazer en bassist en een teveel galm zorgde ervoor dat het geheel niet tot maximale uiting kwam. Ook hier was de keuze van Flevo Festival wat betreft de locatie compleet verkeerd. Ik snap dat een grote band een groot podium nodig heeft, maar een tent waar zo’n duizend mensen met gemak in kunnen is opeens wel heel leeg wanneer er zo’n 100 mensen in zitten. Bovendien was ook hier de afstand tussen publiek en band ontzettend groot. Noordergraaf communiceerde ook maar weinig met zijn publiek, wat de al aanwezige afstand tussen podium en publiek vergrootte. Volgende keer in een klein tentje als ‘De Belofte’. En dan maak je toch gewoon een deel van de tent als podium?
Al met al was het mooi, maar een liedjesschrijver als Jedi Noordergraaf hoort in een kleine setting, of in een klein zaaltje als Ekko.

Cijfer: 7.5


Flevo Festival  2012, geheel

Het programma was zwak, te zwak. Weinig bands, ontzettend veel dubbelboekingen. Bijna iedere band speelde meerdere dagen. Veel middle of the road relipop, maar weinig gewaagde of hardere bands. Het wordt tijd dat Flevo Festival haar line-up écht beter voor elkaar moet hebben. En laat dan toch alsjeblieft die bands als ‘New World Son’ thuis. Of worden die boos als ze niet mogen komen, omdat ze er al 10 jaar komen?
Zoals mijn kameraad Daan Savert zei: “Ik heb Flevo muzikaal gezien wel gehad na een aantal jaren.” Dat geldt voor mij ook. Het roer moet om, de standaard Xnoizz bandjes mogen best blijven, maar Flevo vervreemd van een deel van haar achterban. En laat dat nou nét de diehard en trouwe muziekliefhebbers zijn.
Grote complimenten over de nieuwe indeling: camping terrein en festival terrein waren nu met elkaar verbonden, wij sliepen en aten echt achter een tent. Heerlijk, alles dichtbij en erg gezellig.
Maar of ik er volgend jaar weer bij ben? Het is dat het met een groep vrienden altijd gezellig is, maar als Lowlands volgend jaar ook eens weer ’n echt lekker programma neerzet, weet ik het wel.

Advertenties

18 gedachtes over “Concertverslag: Flevo Festival 2012

  1. he leuk, zowaar een verslag van Flevo op mousique! dank Vincent, voor de impressie.

    die line-up van Flevo, dat is sinds de jaren dat 77’s, Prayer Chain en Kevin Prosch nog optraden m.i. nooit meer goedgekomen, hoewel de Sally-/Volkoren- bandjes de laatste jaren nog wel eens voor leuke verrassingen zorgden.

    Zelf ga ik al jaren niet meer naar dat Festival, ook niet naar Lowlands trouwens, maar dat heeft eigenlijk niets met de muziek te maken, maar meer met het feit dat ik niet zo hou van grootschalige evenementen. met een groepje heb je altijd wel gezellig natuurlijk, maar ik zoek toch liever de kleinere dingen op.

  2. Mooi kritisch verslag, Vincent. Je merkt ook dat jij zelf muzikant bent en genoeg weet van geluidstechniek e.d.
    Ik ben ooit één keer op Flevo geweest. Ook omdat The 77’s optraden en Over The Rhine. Bij de line-up van dit festival zag ik alleen Denison Witmer staan waarvoor ik zou komen en die Aradhna misschien.
    Een driedaags festival vind ik ook te lang. Eén dag vind ik tegenwoordig lang zat. Dan zit mijn hoofd vol en doen mijn benen en rug pijn… Maar ja, ik ben ook al 86…

  3. Zeer goed verslag! Overigens erg tof dat je erbij was, Vincent. Wat heb ik nog aan mijn quote toe te voegen eigenlijk? 😉 Ik vond het dit jaar op het gebied van muziek erg matig. Sea + Air vond (nieuwe aanwinst van Volkoren) ik het beste wat ik gezien heb (die cd zal ik nog wel recenseren). Voor de rest komen veel goede artiesten minder goed tot hun recht op zo’n Festival als Flevo. Maar goed, door de mooie mensen en inhoud zal ik voorlopig niet weg te slaan zijn op Flevo.

      • Dat kun je pas vaststellen als er geen goede muziek meer besproken wordt hier op Mousique! 😉
        Overigens ook nog een liefhebber van dit muziekblog ontmoet in onze kloostercommunity!:)

      • @Peter, Daan zal – net als Origenes met z’n viervoudige schriftzin – wel aan meerdere betekenissen van het woord ‘mooi’ hebben gedacht, maar ik schat zomaar in dat de letterlijke betekenis niet ontbreekt…
        @Daan, ken ik die liefhebber van ons blog? Het was toch niet onze prof? 🙂

      • ‘Mooi’ kan wat mij betreft veel betekenen. 😉
        De liefhebber van ons blog (Henk Boon) ken je waarschijnlijk niet, Kees.

  4. Nope, die reactie krijg ik meestal binnen een christelijke omgeving. Ik ben via Reinier bij jullie blog terecht gekomen en waardeer jullie recensies zeer. Een mooie manier om nieuwe muziek te ontdekken. Leuk om met jullie op te trekken dit weekend Daan en Vincent!

Reacties zijn gesloten.