De Vingerhoed: Life Is Sweet by Maria McKee

Sinds onze laatste Mousique-ontmoeting ben ik verslingerd geraakt aan Marvin Etzioni. Hierover later hier nog eens meer. Deze zanger zat vroeger in de band Lone Justice, een cult countryrock-bandje. De zangeres van deze band was Maria McKee. Ook zij ging later solo. Ik dook de laatste weken weer eens in dat solowerk – zo gaat dat soms…
Na een paar albums met de nadruk op de country-snik maakte McKee in 1996 het album Life Is Sweet. Hier is de sound gruiziger geworden (het was ten tijde van de grunge). Maar die gruizige sound wordt gecombineerd met een heerlijke bak strijkers. En wat gebleven is, is die fantastische stem van Mrs. McKee. Dit album is me sinds het uitkomen zeer lief geworden en gebleven.
Prijsnummer is het titelnummer. Het begint met een electrische gitaar die eenvoudig ritmisch bespeeld wordt. Alle nadruk krijgt die prachtige stem van McKee, die zingt over meisjes en jongens, die stukgelopen zijn op de harde realiteit van emotionele verwaarlozing of psychische nood. McKee steekt hen een hart onder de riem:

Life is sweet life is sweet life is sweet
Bittersweet
And the days keep
rollin’ along

Ik ken geen zangeres bij wie de stem mooier overslaat… Kippenvel!
Ik luisterde dit nummer de laatste tijd weer eindeloos, juist ook in een week waarin ik een preek maakte over Prediker. Hij is misschien wel de Bijbelschrijver die de weerbarstige werkelijkheid het meest eerlijk heeft gepeild en tegelijkertijd wijst op de zoetheid van het leven. Bitterzoet dus. In deze zelfde week moest ik een vrouw begraven, die gesloopt werd door die vijand die kanker heet. Maar die vrouw leerde me tegelijkertijd in al die jaren dat er nog – of beter: juist dan – zoveel te genieten valt. Bitterzoet dus.

Aan het eind barst het, bewust kleingehouden, liedje open in het volgende nummer Afterlife, dat hier naadloos op volgt. Zwierige strijkers laten zich horen, roffelende drums vallen in en de gitaar mag eindelijk echt los. Eindeloos kan ik dit horen. Wat een pijnlijke schoonheid, wat een heerlijke uitbundigheid. Life is sweet, bittersweet!

p.s. Excuses voor het voorspelbare clipje, dat een fan hierbij maakte. Het is echter het enige filmpje, dat ik op Youtube vond, waarbij beide nummers Life Is Sweet en Afterlife samen achter elkaar klinken. En juist die combinatie doet het hem bij mij!

37 gedachtes over “De Vingerhoed: Life Is Sweet by Maria McKee

  1. Mooi geschreven Kees! Ik kende alleen die megahit van haar ‘Show Me Heaven’.

    • Persoonlijk vind ik ‘Life Is Sweet’ een stuk mooier…
      McKee schreef trouwens ooit ook ‘A Good Heart’, dat een wereldhit werd van Feargal Sharkey…

      • Ai, ja Feargal Sharkey toen hij de verkeerde kant opging. Als zanger van de Undertones was hij toch spannender bezig. Veel bands/artiersten zijn begonnen als punk dan wel new wave bands/artiesten. Spandau Ballet, Mick Hucknall (Simply Red), Tears For Fears, enz… maar dit terzijde natuurlijk!

      • Natuurlijk geheel terzijde, maar wel even je puntje maken. Zo kennen we je, JW!
        Ik vind dat nummer van Feargal Sharkey niet verkeerd hoor, maar daar zit dan wel een flinke scheut nostalgie bij. Spandau Ballet vond ik niks; hebben die ooit interessante muziek gemaakt dan? Tears for Fears vond ik de eerste twee prachtig van. Daarna heb ik ze niet meer gevolgd.

      • Spandau Ballet heb ik op een New Wave Club Class X verzamelbox en dat is echt heel wat anders dan het gelikte “Through The Barricaded” en dergelijke. Na de Undertones was het echt even schrikken wat Feargal Sharkey deed, niet in de laatste plaats hoe hij ineens gekleed ging. Eerste 3 zijn goed te doen van TfF, al kan ik die tandpasta-tanden in de clip “Shout” niet meer zien 😉

    • Met alle respect voor die ‘schorre kraai’ van een Lucinda Williams – ja, ik kan tegenwoordig langer dan één liedje naar haar luisteren – maar zij zinkt volledig in het niet bij de nachtegaal die Maria (met al zo’n veel mooiere voornaam) McKee is…

    • of blijf nog maar even zitten, want ik vind Lucinda’s stem toch wel mooier

      • Ach, beide Danie/ëls, ik zal jullie als leden van de Loesjinda-fanclub wel nooit overtuigen. Dromen jullie maar fijn verder van deze hese dame. Ik weet mij meer getroost door Maria…

  2. Mooi Kees. Deze muziek is een verrassing voor mij.
    Alleen (en dit is niet om te zeuren)… worden de vingerhoeden niet wat lang? Ik vind het bijna een recensielengte worden.

  3. Ach Daan, ouwe zeur, je hebt helemaal gelijk natuurlijk, maar ik had zomaar het idee dat ik mrs. McKee bij de meesten enigszins moest introduceren, ook in historisch perspectief. Vandaar, maar ik zal het niet meer doen… 😦

    • *krabbelt een beetje terug* Alhoewel het natuurlijk nog niet eens de helft is van een normale recensie van mij 😉

      • Voor Kees zijn doen is het inderdaad kort. Maar kunnen we dan geen nieuwe catergorie voor Kees maken? De Kortere Krabbels van Kees (KKK). Straks begrijpt niemand meer wat een Vingerhoed is.

      • Wel leuk dat de KKK daarmee weer terug is als titel (Kees Kredietwaardige Klassiekers heeft het niet verder geschopt dan één schamele bijdrage), maar ik houd verder eigenlijk niet zo van uitzonderingsposities!

      • Oh, ik wist niet dat er al zoiets bestaan heeft. 🙂 Maar je uitzonderingspositie op het moment is dat je Vingerhoeden gewoon erg lang zijn. Maar goed… ik heb er nou wel voldoende over gezeurd. Je hebt wel weer een fijne muziektip gegeven.

      • Ik had beloofd te stoppen met zeuren, maar dat laatste hoor je mij dus niet zeggen. Een fijne muziektip geven kan met veel middelen. Ook met een Vingerhoed, maar een Vingerhoed moet wel een Vingerhoed zijn natuurlijk.:P

  4. Goed Daan, nu vraag je er om. Ik heb even het aantal woorden in de laatste vier Vingerhoeden geteld. Inderdaad, die van mij telt het meeste woorden, maar het scheelt maar 100 woorden met een andere. Dat is zo’n 6 à 7 zinnen. Waar hebben we het over? Ik dacht dat een theoloog als man van het Woord toch geen moeite moet hebben met een zin meer of minder…
    Misschien verkijk jij je teveel op de rubrieksnaam, die onder het artikel staat: Vingerhoedje, maar ik maak er graag een volwassen Vingerhoed van.
    En zo niet, dan zeg ik het heel kort, eigenlijk met een gebaar, van mijn grote held:

    • Als theoloog was ik erg in mijn nopjes met de eerste (nog niet officiële) vingerhoed van Wim. Een mooie uitspraak van Augustinus. Het werkte goed en het mooie idee van de Vingerhoed was geboren. Ik vind het gewoon jammer dat het concept niet zuiver blijft.
      Voor jou, Kees: http://www.youtube.com/watch?v=1orMXD_Ijbs

      • In deze kinderachtig liedjeswisseling laat ik je weer het laatste woord hebben, Kees. Ik ben er straks een paar weken tussenuit (Frankrijk). Kan ik me daar fijn gaan bezinnen over mijn Vingerhoed. Houd het gezellig hier, jongens! 🙂

      • Om Johan van Oldenbarnevelt te citeren: ‘houd het kort’ en voeg ik er zelf aan toe: ‘theologisch wel verantwoord.’

  5. Goed, mag ik weer on topic, alstublief??
    Maria McKee nam ‘Life Is Sweet’ later nog eens op voor haar album ‘High Dive’. Het is best een fraaie versie, maar ik kies voor de kalere eerste versie, die mijn Vingerhoedje (!) mocht vullen. Ik ben benieuwd naar jullie vergelijkend onderzoek…

  6. Ik geloof dat ik wat gemist heb, want wat houdt de categorie Vingerhoed precies in?

    Deze muziek raakt me overigens voor geen meter, los van het fraaie en ultra-korte stukje van Kees 🙂

    • De categorie Vingerhoed is een aantal weken geleden geboren uit een één, twee, drietje’ van Wim, David en ondergetekende. Waarbij Wim de grootste eer krijgt. Hij begon met een mooie over Glen Campbell: https://mousique.wordpress.com/2012/06/16/7106/
      Daarna zijn er ettelijken gevolgd. Het idee van De Vingerhoed is om één liedje, clipje o.i.d. te nemen en die voor het voetlicht te brengen. Het is een vingerhoedje vol schoonheid. Althans, wat voor jou schoon en waar is. De discussie hierboven met Daan ging over de lengte van den Vingerhoed. Ik ben blij dat jij het in die zin voor mij opneemt.
      Wat ik dan wel weer jammer vind is dat deze Vingerhoed van Maria McKee je voor geen meter raakt. Zelfs geen centimeter? (lijkt me ook een passender maat in het kader van een vingerhoed ;-))

      • Ah, dank voor de uitleg! In dat kader is de lengte ook niet zo erg hier; het gaat per slot om een afgekaderd kort onderwerp….

        Nou vooruit een vingerkootje dan…maar ik ben zo bang als ik 1 vingerkootje geef je de hele hand neemt 🙂

      • Maria heeft, net als haar grote naamgenoot, ook iets ontoegankelijks. Eens zal ze je hele hart hebben… 😉

    • Hmmm, die mag mijn teen hebben. O nee, daar krijgt ze vast weer allerlei erotische fantasieën over… Voor je het weet figureer je in een liedje van loese Linda…

  7. Pingback: Recensie: Marvin Etzioni – Marvin Country! « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.