recensie: Hillmadelow – We Made Flowers out of Plastic Bags

Ik denk dat het oktober 2008 was dat ik We Made Flowers out of Plastic Bags van Hillmadelow aanschafte op een festijn van het label Volkoren. Nog niet eens vier jaar geleden, hoor ik velen denken. Vergis je niet: in vier jaar is er veel voor mij veranderd. Laat ik me hier maar even beperken tot mijn muziekgedrag. Waar ik nu nieuwe albums beluister op Spotify, de Luisterpaal of Grooveshark om ze vervolgens vaak tweedehands aan te schaffen, in budgetbakken of op (blijkbaar oneerlijke) sites als wowhd.nl, kocht ik toen gewoon cd’s. Gewoon ter plekke, na ergens wat klokken gehoord te hebben, maar de klepel nog niet goed kende. Minder economisch, maar het had wel wat. Ik zou nu bijna in een nostalgische bui raken.

Zo ging het ook met deze Hillmadelow. Waarom nu deze bespreking, bijna vier jaar later? Gaat het hier om een aanbevolen persoonlijke klassieker? Nee, laten we niet direct overdrijven. Dat is voor de oudere generatie hier op Mousique. Gisteren was de officiële digitale release van We Made Flowers out of Plastic Bags. Deze bespreking is dan ook in eerste instantie alleen bedoeld om te pochen met het feit dat ik het album al bijna vier jaar in bezit heb. Ten tweede is het natuurlijk leuk om mensen die net zo met muziek omgaan als ik nu te verwijzen naar de Luisterpaal, alwaar het album nu tijdelijk te beluisteren is. Vervolgens kun je het album al dan niet aanschaffen. Waarschijnlijk zul je dat dan gewoon op een eerlijke manier bij Volkoren moeten doen.

Genoeg gepoch. Het boekje van de cd is in het Japans geschreven, dus ik heb toch research op internet moeten doen. Hillmadelow is begonnen als Minco Eggersman en Axel Kabboord, die ook de band at the close of every day vormen. Zij rommelden tijdens de opnames van hun album the silja symphony met wat elektronisch speelgoed en dat klikte goed. Met het eerste nummer Alive in ’45 was Hillmadelow geboren. Voordat de mensen die niets met Volkoren hebben, afhaken: later kwam in plaats van Axel de ex-gitarist van M83 Pierre Maulini als leadzanger en gitarist de band / het project Hillmadelow helpen. Ik ken M83 niet, maar de rest van de wereld kan nu niet wachten om de rest van deze bespreking te lezen.

We Made Flowers out of Plastic Bags, een goede naam voor dit album. Iets moois creëren van een boel plastic. Toen ik het kocht werd me verteld dat het in de buurt zou komen van Anderson, een andere band van het Volkorenlabel. Nou bevat dit album inderdaad ook electropopsongs, maar wel wat ingetogener en minder dansbaar dan Anderson. De liedjes hebben een warm geluid en zijn vooral erg prettig om naar te luisteren. Electropop die af en toe naar ambient neigt. Op den duur verliest het wel wat van mijn aandacht. De nummers zijn dan niet catchy genoeg zoals electropop, maar slepen me ook niet zo mee als goede ambient. De uit plastic gevormde bloemen zouden net wat meer doorns mogen hebben om het wat interessanter te maken. Met de nummers Let’s Eat Sand, Where Are You Now? en vooral het echte ambientnummer Alive in ’45 weet het album weer goed te boeien. De remix van het eerdere nummer Camouflage vind ik dan weer wat overbodig. Natuurlijk heb je altijd de keuze om na het prachtige onheilspellende Alive in ’45 de stopknop van je cd-speler of van de Luisterpaal in te drukken.

Bloemen maken van plastic tassen, niet onbezonnen cd’s kopen, allemaal maatregelen die passen in deze barre tijden van crisis. Beluister het dus gratis op de Luisterpaal nu het nog kan. Natuurlijk is het eerlijk aanschaffen ook wel zo sympathiek. En aan te raden.

7 gedachtes over “recensie: Hillmadelow – We Made Flowers out of Plastic Bags

  1. Dat is een leuke recensie, Daan! Je weet de spanning goed op te voeren en ons ouderen en snobs ook even lekker te kakken te zetten.
    Toevallig luisterde ik gisteren dit album op de Luisterpaal en ik had precies dezelfde ervaring als jou. Halverwege zakte mijn aandacht in. Ik heb het einde dan ook niet gehaald. Daarvoor waren er toch best een aantal warmbloedige electroliedjes te horen geweest. De hele sfeer deed me ook behoorlijk denken aan dat remixalbum Leaves you puzzled (waarbij at the close of every day geremixed wordt). En dat is positief bedoeld.

    O ja, M83 is een meer dan aardig Frans shoegaze bandje, vooral erg geliefd in Pitchfork-kringen. My Bloody Valentine en Slowdive zijn beter, maar het is wel fijne dromerige muziek, waar de synths ook weelderig klinken.

    • Dank voor deze fijne reactie, Kees. Onthoud dat ik jullie niet zomaar te kakken wil zetten. Uiteraard moet ik als vertegenwoordiger van de jongere generatie wel een soort tegengeluid laten horen natuurlijk.;)
      Grappig dat we dezelfde luisterervaring hadden. Ik raad je wel aan die drie goede tracks die ik noem, nog te beluisteren. Die zijn echt wel de moeite waard. Het remixalbum ‘Leaves You Puzzled’ heb ik ook in die andere cd-consumptie-periode gekocht. Eigenlijk niet heel vaak naar geluisterd. Alleen vind ik die wel wat uiteenlopender dan deze Hillmadelow die toch iets meer één sfeer kent.

      M83 zal ik dan ook nog maar eens beluisteren. Dat genre dreampop is wel een verrijking van mijn muzieksmaak geweest. Van Slowdive ben ik nog steeds erg onder de indruk.

      • @Daan, ik zal die liedjes nog eens aandachtig luisteren. Ik neem de raad van een jonge ziel immers graag ter harte!
        Je hebt gelijk dat Leaves You Puzzled gevarieerder is. Dat komt natuurlijk ook de klasse artiesten die hier aan meewerken. Ik noem een Sylvain Chauveau, een Hood, een Stafraenn Hakon.
        Als je M83 gaat checken, moet je eens beginnen met ‘Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts’. Die staat hier in de kast en is werkelijk prachtig. Daar hoor je dat het ook wel weer meer is dan obligate dreampop of shoegaze.

  2. he Daan, leuke verrassing dit. ik zal dit niet snel aanschaffen denk ik, hoewel het een leuk experiment is, en stukken interessanter dan Anderson toch imho

  3. Nog iets over M83. Ik luisterde gisteren, zoevend over ’s Heren wegen, weer eens naar ‘Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts’. Naast de dreampop en shoegaze is dit toch zeker ook een echte synthplaat. Veel is instrumentaal en heel sfeervol. Ik hoorde er ook Kraftwerk en zelfs Jarre in en vleugjes Franse dance. Het lijkt me redelijk in jouw straatje, Daan.
    Meer liedjes vind je op ‘Saturdays = Youth’. Ook een prachtige plaat.

  4. Pingback: Dubbelrecensie: The Welcome Wagon – Precious Remedies Against Satan’s Devices « mousique.nl

Reacties zijn gesloten.