Recensie: Piano Magic – Life Has Not Finished With Me Yet

Soms zijn er van die bandjes, die je eigenlijk alleen van naam kent. Je hebt er ook wel eens ergens iets over gelezen, maar het is er nog nooit van gekomen om er daadwerkelijk iets van te beluisteren. Totdat het opeens zo ver is. Het overkwam mij bij Jan Willem Broeks radioprogramma Senzor. Nu hoor ik daar regelmatig fraaie muziek, maar dit keer landde het in één keer op de bodem van mijn ziel. Het betrof een liedje van het nieuwe album van Piano Magic. Na het album snel ‘gespotifyd’ te hebben, schafte ik het aan. Sindsdien heb ik het al vele malen gedraaid en ik vroeg me – vrij naar Augustinus – vertwijfeld af: ‘waarom moest ik deze schoonheid zo laat verstaan?’ Het is immers al het elfde album van deze groep!

Glen Johnson is er de voorman van en volgens mij nog het enige originele bandlid sinds 1996, het jaar dat Piano Magic het licht zag. Voor een uitstekend historisch overzicht en dito recensie van het laatste album verwijs ik graag naar Caleidoscoop van de al genoemde heer Broek. Graag laat ik nu mijn eigen kleine zaklampje op dit album vallen… Dat is trouwens ook wel nodig want Life Has Not Finished With Me Yet is een behoorlijk donker werk geworden.
Met welk instrument kun je dan beter beginnen dan met de cello: misschien wel het meest droefgeestige muziekinstrument. Matin zet in met dat instrument, waar omheen zich de woordloze stem van zangeres Angèle David-Guillou wikkelt. Een subtiel klokkenspel maakt het af. Alsof er een zachte ochtendbries de slaapkamer binnen suist, waardoor de al te donkere dromen weggeblazen worden.
Deze komen echter met dubbele kracht terug in de vorm van Judas. Het ritme is eenvoudig en oosters van klank. Daar overheen komt een bass-synth en nog meer fraaie electronica. Direct moest ik aan Dead Can Dance denken. De stem van gastvocalist Josh Hight is een stuk minder laag dan die van Brendan Perry, maar qua aparte melodie en arrangement (met kerkklokken!) zou dit liedje zo in het rijke oeuvre van DCD passen. Aangrijpend wordt de geldzucht en het verraad van Judas bezongen. Hij blijkt de nodige navolgers gekregen te hebben…
The Slightest Of Threads heeft ook weer zo’n bedrieglijk eenvoudige opzet. Althans, in het begin. Wederom een niet al te ingewikkeld ritme, een tokkelende Spaanse gitaar en een cello leggen de basis, waarover Johnson zingt over seks:

It’s always been just sex:
The finest of chains
The slightest of threads

Maar postcoïtaal is het genot weg en heeft dat plaats gemaakt voor droefenis en onrust:

A soul not laid to rest
And the painting in the hall
Well, it seems to say it all:
Still life, abstract
Worthless, glass cracked

En daarna barst het nummer open met een gitaareruptie waar My Bloody Valentine of Mogwai een patent op hebben. Vaker gebeurt dit niet op het album, maar daarom komt het misschien ook zo vreselijk (mooi) aan!
Niet voor niets beschrijf ik deze eerste drie nummers zo uitgebreid. Dit jaar hoorde ik misschien nog niet eerder zo’n sterk drietal aan het begin van een album. Bovendien laat het ook de veelzijdigheid van Piano Magic horen, in al z’n eenvoud en kaalheid. Nee, ingewikkeld wordt er niet gemusiceerd, maar iedere noot, iedere aanslag is raak. Less is more!
En zo gaat het maar door. De instrumentatie is zeer divers. Let op het orgeltje in Sing Something, de dwarsfluit in de prachtige instrumental Lost Antiphony en de Portishead-achtige synthesizer en electronische percussie in Chemical.
Het schitterende titelnummer kent weer zo’n Dead Can Dance-achtige plechtigheid. Het handelt over talloze suïcidepogingen die allemaal mislukt zijn. Niet zonder humor worden ze in wrange oneliners geschetst. Blijkbaar wil het leven niet van de zanger af…
Dat Piano Magic de wortels in Engeland heeft liggen, ondanks het feit dat drie kwart van de bandleden intussen Frans is, blijkt uit het met stiff upperlip gezongen (The Way We Treat) The Animals. Ik heb persoonlijk weinig met de Partij voor de Dieren, maar als er zó over dierenrechten gezongen wordt, ben ik bijna om!
Jar Of Echoes is een spookachtig donker liedje, waar je tevergeefs zoekt naar een uitgang. Higher Definition is een instrumental met een heerlijk groovy baslijntje; alleen gaat het voor mij net te lang door.
Gelukkig herpakt de band zich met het prachtige en ingetogen You Don’t Need Me To Tell You. Ook hier is de tekst niet vrolijk. Sterker nog: Nietzsche en Schopenhauer knikken goedkeurend mee: uiteindelijk eindigt alles met de dood en zin is er hier in het ondermaanse niet te vinden. Gelukkig bieden de akoestische gitaar en de fluit genoeg soelaas. Paul McCartney en David Gilmour zouden er hun handtekening ondergezet kunnen hebben…
‘Nochtans’ hing er vroeger aan de muur. Dat ene woord is veel meer dan een tegeltjeswijsheid. Het is in één woord wat hoop vermag. Precies dat is de kern van het prachtige slotlied A Secret Never Told. Elke zin begint met ‘though‘, oftewel ‘nochtans’. Alle donkere scenario’s worden opgesomd en toch:

Do not suppose there is no hope
Do not forget you’re not alone.

En daarna spelen kerkklokken één of ander kerstliedje. Dat tot slot een speelgoedpianootje nog kort het titelnummer herhaalt, is niet meer dan curieus. Voor mij vormen die kerkklokken het ware slotakkoord…

Piano Magic heeft met Life Has Not Finished With Me Yet een majestueus werk afgeleverd. Het biedt een amalgaam van kamerpop, neoklassiek, oosterse muziek, post-rock en electronische muziek. Je hoort ook invloeden van New Wave en Dark Wave. Ik moest ook sterk denken aan legendarische 4AD bands als This Mortal Coil, Cocteau Twins en het al genoemde Dead Can Dance. Tegelijk is het absoluut niet oubollig, maar fris, om niet te zeggen: tijdloos. Kortom: een goede kandidaat voor mijn jaarlijstje.

28 gedachtes over “Recensie: Piano Magic – Life Has Not Finished With Me Yet

  1. De heer Broek vindt dit leuk! Goed stuk Kees….en er is echt veel meer genietbaars van de band. Op de vorige dus met Brendan Perry en Peter Ulrich zelf, met deze 2 fraaie DCD-achtige tracks, zij het in een Piano Magisch jasje.

    Maar wederom komt PM nu met een album dat ook mijn jaarlijstje wel halen gaat….

    • De heer Van den Berg vindt dit weer leuk. ‘Ovations’ ga ik zeker nog aanschaffen, want die plaat is toch ook wel erg fraai. Welke raad je me nog meer aan? (ik koop ze niet alle 11!)

  2. Vind ik lastig te beantwoorden. Als ik kijk welke het tot mijn jaarlijstjes hebben geschopt, zijn dat Low Birth Weight (1999), The Troubled Sleep Of Piano Magic (2004), Disaffected (2005) en Ovations (2009). Tevens erg mooi is Glen’s solo album Details Not Recorded, ook uit 2009.

  3. een mooie ontdekking inderdaad, deze band. via dhr. Broek had ik het ook al opgepikt, maar er is zoveel om naar te luisteren dat sommige dingen gemakkelijk naar de achtergrond raken (ten onrechte). zo ben ik nu wederom naar Exitmusic aan het luisteren en wordt daardoor nog lyrischer over die plaat. Na het lezen van deze recensie ga ik ook Piano Magic nog eens uitgebreid diggen..

    • Ja, dat Exitmusic vond ik fijn klinken. Maar ja, na een paar megabestellingen, o.a. bij The Choir en The 77’s en twee re-releases van Van Dyke Parks houd ik me even in 😉

    • Dank Daniel. Ik ben nog wel benieuwd of dit een beetje muziek in jouw straatje is…
      (off topic: de nieuwe Frank Ocean zal zeker in je straatje zijn)

  4. De vorige Frank Ocean (Nostalgia, Ultra) ook!
    Ik heb Part Monster (2007) van Piano Magic. Een aardige plaat maar ik ben er nooit zo door gegrepen. Dat ligt anders voor het nieuwe Clockwork Angels van Rush… Over jaarlijstjes gesproken!

    • Nou Wim, als je dat album van de Magische Piano voor een zacht prijsje wilt verkopen, dan houd ik me aanbevolen!
      Het zou natuurlijk ook zo maar kunnen dat de nieuwe Piano Magic meer dan aardig is… Dat is op z’n minst contingent, toch?
      Helemaal off topic: hoe was Cactus 2012?

  5. @Kees: de muziek van Piano Magic raakt me, de naam van de band ten spijt, (nog) niet zo. De teksten des te meer. Maar goed, ik word toch liever door beiden geraakt.

    Frank Ocean’s nieuwe heb ik nog niet gecheckt. Ik ben momenteel nog helemaal into jazz. Binnenkort hoop ik weer een …x black music te plaatsen!

  6. Overigens krijg (of kreeg inmiddels) je als je de nieuwe Piano Magic bij het Second Language Music label besteld ook nog de 4 track ep Chemicals cadeau, met daarop vrolijke titels als “This Life Is A Slow Death”, “When You Leave Me Alone” en “The Last And The Dreadful Hour”….

      • bij cd-wow bestel ik niets meer…gaat geen cent naar de artiesten en ook de distributeurs plus belastingontvangers krijgen er bijna niets voor terug…

      • als cd-wow de markt kapot maakt heb je straks niet meer te legen
        play.com hanteert dezelfde praktijken trouwens

        als je alles illegaal download ben je nog goedkoper uit 😉

      • Ik zal niet ontkennen dat ik hierin door opportunisme en pragmatisme geregeerd word.
        Deels trouwens, want ik bestel ook regelmatig bij de artiesten of tweedehands via Amazon en Play.com. Bovendien wil ik ook nog wel eens een platenzaak binnenlopen (m.n. voor de aanbiedingsbakken).
        Grappig trouwens dat we deze bekende discussie opzetten in een post over een volstrek a-commerciële band als Piano Magic 🙂

      • Ja dat is ook wel raar.
        Ik bestel bij voorkeur bij de artiesten/labels of bij de nieuwe toko van de Konkurrent. Boomkat, Norman Records, Rough Trade Shop en de Amazon’s (met name tweedehands) zijn ook allen prima.

  7. Pingback: mousique’s jaarlijst 2012 | mousique.nl

Reacties zijn gesloten.