De Vingerhoed: musique pour supermarché – Jean Michel Jarre

Bij ons thuis werd vroeger heel weinig popmuziek gedraaid. Mijn vader had hele rijen cassettebandjes met orgelmuziek, en uit zijn wilde tijd (jaren ’60) had hij nog 1 instrumentale plaat van de Stones overgehouden, dat was alles. Er waren een paar uitzonderingen op de regel (althans: het was nauwelijks popmuziek te noemen): Mike Oldfield, Tangerine Dream, Vangelis en Jean Michel Jarre. Gek, toen ik jaren later (nog niet zo lang geleden) begon met het verzamelen van vinyl, begon ik met het terugkopen van de albums van deze artiesten.

Eén plaat zal ik echter w.s. nooit kunnen bemachtigen, en dat is Music For Supermarkets (Musique pour Supermarché) van Jean Michel Jarre. De Franse synthesizer-pionier liet van dit muziekstuk indertijd nl. maar 1 uniek exemplaar persen, en vernietigde daarna de master. Het stuk is ooit 1x uitgezonden via Radio Luxembourg, en vandaar dat er nu nog steeds op youtube filmpjes (van beperkte geluidskwaliteit) te vinden zijn hiervan; wie het origineel bezit dat weet niemand.
Curieus is dat de muziek van Jean Michel Jarre tegenwoordig bijna alleen nog in supermarkten te horen is (en in liften dan).

Hier kun je het complete muziekstuk beluisteren:

En hier een kort interview met JMJ over het project, een fantastisch verhaal:

Dat het album een cult-status heeft bewijst onderstaande poging van leden van het internetforum Zoolook.nl om het album opnieuw te creëren. Het heeft een veel betere geluidskwaliteit dan de oorspronkelijke bootleg, maar het is duidelijk dat het gewoon opnieuw is ingespeeld. Behalve als illustratie van fan-madness dan ook niet erg interessant:

Advertenties

5 gedachtes over “De Vingerhoed: musique pour supermarché – Jean Michel Jarre

  1. Leuk die muziekmysteries….ook al is het in feite volslagen onzinnig dat JMJ zoiets 1x uitbrengt.

    Curieus is dat de muziek van Jean Michel Jarre tegenwoordig bijna alleen nog in supermarkten te horen is (en in liften dan).

    Ik zeg niets….pomtiedomtiedom

    • Ik zeg wel wat… 🙂
      Niet om daarmee in te gaan op die (voor hem prachtige) inkopper van JW. Wel om allereerst Peter te prijzen om deze mooie vingerhoed. Mooi dat Jarre hiermee weer even voor het voetlicht wordt gehaald, want hij is en blijft gewoon één van de grootheden van de electronische muziek, wat onze professor daar nu ook verder over zegt.
      Ik heb me eerlijk gezegd nooit zo verdiept in die project van Jarre. Ik vind zijn vergelijking met een ‘schilderij’ wel mooi. Tegelijk heeft het natuurlijk ook iets elitairs. Jarre deed dit ook niet met zijn eerste album, maar toen hij miljoenen verdiend had met Oxygène, Equinoxe en Magnetic Fields (Music voor Supermarkets verscheen toch daarna?). Dan is het natuurlijk een stuk eenvoudiger om zo’n mastertape te vernietigen. Gelukkig dat er toen genoeg mensen die uitzending getaped hebben!
      Inhoudelijk gezien begrijp ik trouwens ook wel dat Jarre dit niet uitgaf, want het is niet al te best. Vooral het begin en het slot van het album zijn echt bedroevend. De betere stukken zitten daartussen. Maar… dat zijn gewoon nummers die al op Magnetic Fields en vooral het latere Zoolook terugkeren. Het is dus wat voortborduren en voorschetsen…
      Maar nogmaals: een mooie overvolle Vingerhoed, Peter!

      • het klopt dat dit niet zijn meest originele werk is. Blah Blah Café hoor je bv duidelijk terug, en dat verschijnt inderdaad later (vrijwel) in dezelfde vorm op Zoolook.
        toch, het blijft een prachtige pop-mythe.

  2. Overigens zal je er nog versteld van staan als je weet hoeveel artiesten materiaal niet uit hebben gebracht. Daar kom je dan vooral achter als je wat artiesten leert kennen.

    Zo heb ik bijzondere opnames van New Order, Cranes en ook een paar prachtige nooit uitgebrachte tracks van Adrian Borland (The Sound). En er is tegenwoordig ook een label van Sylvain Chauveau dat sommige lp’s in een oplage van 1 uitbrengt.

Reacties zijn gesloten.